Woensdagnamiddag

Het soort dag waarop ge af en toe ander kinderen in huis haalt, uw eigen kinderen eens uit huis stuurt.
Vandaag was een combi. Twee erbij, ééntje van ons huisgebroed uitgeleend.

Dolle pret, zo drie vierjarigen in de bakfiets. Kwekken om ter luidst, vierjarigenmoppen waar uw oren van tuten.
Thuisgekomen spelen ze liever dan aan tafel te komen. Komen ze aan tafel, dan kunt ge niet volgen met bokes smeren.
Er wordt druk gegesticuleerd, vers uitgeschonken thee wordt een plasje thee op tafel. Het is dan wachten op de moment waarop ze zeggen "ik heb genoeg." "Ik heb genoeg" betekent zoveel als efkes rust aan tafel en tijd om uzelf een boke te smeren.

Het is ook vanaf die moment dat speelpartijen de max zijn. Ze spelen en ge hebt er geen omziens naar.
Een appeltje of een druifke om vier uur en hup, weer zoet voor efkes.


Een dochter van 7,5 die zo vier kleintjes wel de baas kan is anders ook vrij praktisch.
Geef ze de schminkdoosjes waar ze zo hard achter zaagde en het is voor minstens een uur rustig. (Sorry aan de mama's die extra waswerk hadden vanavond.)



Een bedenkelijk gezichtje na een spiegelaanschouwing fleurt ge gewoon terug op door ze twee schoon vlechtjes te geven. Blinkende kleuteroogjes zijn de max!


Spannend klinkt dat allemaal niet. Uitzonderlijk evenmin.
Ik maakte gewoon gebruik van de gelegenheid om mijn vaardigheden wat bij te schaven.
Foto's trekken met een invulflits. Omdat ik van flitsen geen bal kan.
En het verhaaltje krijgt ge er gratis bij. :)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

potloodkunst

Soms doen uw kinderen iets waarvan ge staat te kijken met uw mond open, waarvan uw moeder-/vaderhart een sprongeske maakt van fierheid.

Vandaag stonden we te kijken naar Klaas zijn scheppingskunsten.
Hij is in de ban van doolhoven. Omdat elk doolhof dat we hem afprinten veel te simpel is, maakt hij er sinds enige tijd gewoon zelf. Daar heeft hij duidelijk meer plezier in.
Heelder vellen papier veranderen in doolhoven.
Vandaag ontdekte hij een vet grijs tekenpotlood waarmee hij aan de slag ging. Hij proefde de kracht van zo'n vet potlood en er vloeide zowaar een stukje kinderkunst uit dat loodje.




Zo banaal. Maar wij vinden dat zo schoon. :)



Maar how zeg! Dat is grafische kunst én bezigheidstherapie voor treinreizigers tegelijk.

wauw! net afgeprint!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

De zoon

Hij is zo blij met zijn meester. Verhaaltjes over de Knorrie en de Worrie, Sylvain de slang,...
Een grappige meester die zalige tekeningen maakt en die onze zoon netjes in 't gareel houdt. Ge kunt het niet beter treffen.

Het is zo plezant voor ons om hem graag naar school te zien gaan.
De eerste dagen was hij wat boos omdat hij nog niks nieuws had geleerd, maar die fase zijn we alweer gepasseerd.
Het kind krijgt Frans en Engels en dàt kon hij nog niet. Hij blij, wij blij want geen gezaag meer thuis.
Hoewel hij alle letters al kende, moeten we elke dag raden welke letter ze vandaag geleerd hebben op school. Als we het niet raden, dan geeft hij een hint. De max. :)

Het nieuwe schooljaar begon met een wiebeltand. De eerste week floepte dat tandje eruit op school. Nu is hij echt helemaal eersteklas waardig. :)


Hij is in de ban van Vos en Haas. In de grote vakantie las hij de eerste pagina van het grote boek van Vos en Haas zelf. Met veel moeite, geblaas en gezucht. Op eigen initiatief, dat spreekt. Van ons moet hij dat niet.
Ondertussen zit hij aan bladzijde 40 ongeveer. Nog steeds met hakken en plakken. Enkele woorden al op herkenning. Nog steeds op eigen initiatief. Maar al een stuk vlotter.



Of hij zich dan niet stierlijk verveelt in de klas? Nee gij. De meester zorgt er wel voor dat hij zijn uitdaging krijgt. Daarenboven zijn er nog zoveel dingen dat het manneke wel nog moet leren. Dingen waar hij zijn hoofd wél extra bij moet houden.

Gisteren na de ouderavond waren we allebei nog eens blij met onze schoolkeuze.
Het klopt!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

De bel doorprikt

Dat dat er altijd zo vrolijk uitziet, zo vier kinderen.
Jaja, schoon van ver. Hierbinnen is het ver van schoon. Ik zal anders nog eens de bel doorprikken.

Aanschouw mijn stal:


Een ijskast vol rommel, een aanrecht vol rommel, de grond vol rommel, het tafeltje van de kinderen vol rommel.
Een boodschappenmand die in de weg van kind1 stond waarop ze doodleuk een schuif opentrok en het spel erin plantte. Goed gezien van mijn kind! En och, wat meer of minder rommel... wat maakt dat uit. * aaargh *

Ik probeer nog steeds de opgelopen "schade" van de grote vakantie op te ruimen. Het vlot van geen meter.
Oh gij energie en gedrevenheid, waar zijt gij naartoe? U zei? Bij de vier kinderen?
Kan kloppen ja. In geen tijd veranderen ze uw huis in een zwijnenstal. Het kost hen geen moeite. Maar dat opruimen, oh wee! daar zijn ze allergisch aan. En alleen duurt dat allemaal zo tergend traag.



(opgeruimd volgens de kinderen)

Vorige week besliste deze moeder dat het goed was geweest. Als er geen plaats is in uw huis om uw voeten te zetten zonder dat ge ze breekt of iets kapot trapt, dan moet er actie ondernomen worden.
Dus stuurde ik de voltallige kroost kordaat naar bed en ruimde ik de boel alleen op. Deftig.

Lego in de doos. Playmobil in de doos. Barbies (wie verzint zoiets!) in een zak. En hop. Alles weg. Berging in.
Ze waren boos de volgende ochtend. Maar de rust keerde weer. Géén lego, géén playmobil, géén barbies. (Geen ruzie had schoon geweest. Helaas, dat deel ben ik vergeten op te ruimen.)
Er schiet over: gezelschapsspelletjes, kapla's, schleich, autootjes, treinen, knikkers, boeken, tekengerief, speelkeukentje en poppen. En eigenlijk hebben ze niks meer dan dat nodig.

Ze lezen meer, ze bouwen en construeren weer. Ze verzinnen nieuwe dingen. Hoezee daarvoor!
Klaas ging op zoek naar 6 "coole" auto's die voorbijreden om ze achteraf te kunnen tekenen.
Hij wilde naaien en ik smeerde hem een bal in vilt aan want een broek voor de poppen of een t-shirtje voor de poppen dat klonk wel lief uit zijn mond, maar ik had geen goesting in heelder patroon uitmeten. Fien begon ook aan een handwerkje. Spontaan.

Meer met minder. Soms moet een moeder gewoon keihard zijn en beslissingen nemen waar de kinderen niet mee kunnen lachen. Achteraf doet het deugd. Voor moeder en voor de kinderen.


Dus. Moeders. Nee! Uw huis is niet het enige dat niet blinkt gelijk ne spiegel en waar ge niet van de grond kunt eten.
Ge zijt niet de enige die de propere kleren uit een wasmand trekt in plaats van ze uit de kast te halen.
Ge zijt niet de enige waar er kinderen lopen te jengelen en hun snottebellen aan uw broek komen vegen.

Zolang ge ze proper kleren aan hun lijf kunt doen, ze een dikke kus kunt geven voor het slapengaan en ze lekker bokes smeert als lunch, zijt ge goed bezig. Uw kinderen zijn content en heel de wereld denkt dat ge de perfecte moeder zijt.
Doorprik die bel dan ook maar eens. ;)

Al 4 reacties... Zelf ook iets zeggen?

Begin van het nieuwe schooljaar

2 september 2013. De eerste keer dat we op de eerste dag van het schooljaar vier kinderen naar school brachten.
Dat zag er 's morgens zo uit:


Eentje weer naar de peuterklas, eentje weer naar de kleuterklas, eentje naar de eerste klas en eentje naar de tweede klas.



De kleuters verzamelden in hun klasjes en brachten vervolgens de verse eerste klassers naar hun nieuwe meester.
Dit jaar was ik het niet die de foto's van die overgang trok. Geen foto's te tonen daarvan dus.

Wat later werden diezelfde eersteklassers verwelkomd in de grote zaal, waar een hele lagere en middelbare school hen opwachtte.
Aan de hand van een twaalfdeklasser werden ze elks de zaal binnengeleid waar ze vervolgens op het podium werden voorgesteld aan de hele school en met een warm applaus werden onthaald.




Meester Brecht vertelde nog een verhaal waarbij alle kinderen aan zijn lippen hingen.



Na het verhaal verlieten moeder, vader en Mitte de zaal. Om 11u werd Mitte immers verwacht in het peuterklasje en om 11u vertrok papa voor een week naar Wales.

De peutertjes maakten kennis met hun nieuwe juf. Juf Rina is immers ziek en kan niet komen werken. Wij wensen haar alvast veel kracht en moed toe evenals veel beterschap. In tussentijd spelen de jongste schoolgangertjes bij juf Dana.





Elke dag na de eerste schooldag klonk bij Mitte "juf Rina is ziek hé, ze moet naar de dokter" en "juf Dana is ook lief."
Elke keer op weg naar school moest ze zich ervan vergewissen dat Rina er niet was.
Maar ze doet dat flink, ons Mitteke. Geen tranen. Enkel als ze 's namiddags wordt wakkergemaakt, dan is het kot te klein en is ons jongste dropke ontroostbaar, koppig en boos.

Ook Fien moest heel onverwachts haar meester inruilen voor een juf.
Dag twee van dit schooljaar begon op de slechts denkbare manier. Mathijs van klas 3 raakte op weg naar school betrokken in een zwaar verkeersongeval en ligt sindsdien nog steeds in coma. Mathijs is tevens de oudste zoon van Fien haar meester. Logisch dat hij er nu voor zijn zoon en zijn gezin is in plaats van voor de klas te staan.

Zo keerde ook de vrolijkheid van het begin van 't schooljaar radicaal en branden er in alle klassen en overal op school kaarsjes. Er wordt gezongen voor Mathijs, er wordt aan hem gedacht.
Ook hierthuis duimen we dat hij het zware gevecht wint.


Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Kermis

Het was kermis in het dorp.
Kermis, dat is ritjes op de paardenmolen rijden, eendjes vissen, smoutebollen eten.
Eigenlijk vond ik er oorspronkelijk maar niks aan, aan kermissen. Geldklopperij en lawaai. Maar gaandeweg leerde ik het toch wat appreciëren.
Behalve het speelgoed dat ze telkens meebrachten van het vissen of schieten dan. En ja,... ook zij vonden er vorige keer maar weinig aan.
Dat kiezen vinden ze nog leuk. Maar daarna... De verpakking (met veel te veel plastiek overigens) ligt nog maar net in de vuilbak of de inhoud zou ook al bijna in de vuilbak moeten.
Kermisbrol. Gemaakt om uit te pakken en -fastforward naar een half uur tot een week later- weg te kappen.

Dus besloten we dat ze bij de volgende kermis (en die was afgelopen weekend) op de paardenmolen mochten en dat we smoutebollen zouden halen.
Het geld dat we spendeerden aan eendjes vissen of schieten mochten ze gebruiken om in de Krokodil iets te kopen dat niet zo rap kapot gaat.

Zodus reden wij vandaag na schooltijd wat dieper Lier in, in plaats van huiswaarts te rijden.
Elk kind mocht vijf euro spenderen aan iets wat hij/zij leuk vond.
Nee... niet meer dan dat... Het geld groeit niet op onze rug, weet u en afspraak is afspraak.

Het aanbod tot vijf euro was uiteraard niet belachelijk groot, maar ze hadden nog ruime keuze.
Klaas en Fien trokken algauw de winkel in om te kijken wat er op de prijskaartjes stond. Dat het geen grote dingen zouden zijn, werd hen rap duidelijk. Klaas zat snel op het juiste niveau te zoeken en neusde heel de winkel door naar mogelijke buit. Hij zou niks missen om zijn keuze te kunnen maken.
Trijn en Mitte wilden een Schleich smurfje meenemen maar lieten dat wat verder staan voor een blikken doosje met een zeemeerminnetje op. Zo lief en zo content, die twee meisjes.
Ons groot meisje had het echter niet zo begrepen op de kleine frulletjes in de winkel. Het viel haar moeilijk om te beseffen dat ze niet kon kopen wat ze eigenlijk wilde.
"Alles is zo duur!" "Kei belachelijk, zoveel geld voor zoiets kleins" vonden onze twee grote kinderen.

Klaas koos iets.
Fien had na een half uur nog niets gevonden dat in haar kraam paste. Ze bedelde om een euro meer, want dat is toch niet zoveel verschil.
...
En toen gingen we betalen.
Drie blije kindjes en één diepbedroefd exemplaar kropen in de bakfiets. Dat ze haar vijf euro in haar spaarpot mocht steken was enkel olie op het vuur.


Thuis mocht Fien nog wat zelf verder zoeken op de website van de Krokodil en de Kleine Zebra.
Helaas... alles te duur. En alles tot vijf euro was stom.
Dikke tranen plengden over haar wangen.

Dat waren onbedoeld harde levenslessen. Pfieuw.
Gelukkig is er de komende 9 maanden geen kermis in het dorp!

in de vakantie wou isla ook eens iets kopen met geld uit haar spaarpot...
idd levenslessen
want ze denken dat zowat alles spotgoedkoop is

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Vakantie, tot slot.

Dat het vermoeiend was dit jaar. Het julideel viel goed mee. Het augustusdeel was hectisch.
Er moest in augustus zoveel gebeuren. We wisten onze dagen goed te vullen met to dolijstjes en dingen die onze kalender kwamen opgewaaid.

Gelukkig sloten we de grote vakantie af in stijl. Op Krinkel.

Vrijdag den 23ste fietste ik met vier kinderen tot in Merksplas. Hard, zo de laatste 7km zonder trapondersteuning wegens lege batterij.
Maar we geraakten er.
Tom reed met een stampvolle auto (met oa kinderfietskes) tot ginder. Omdat de auto vol zat met gerief was het dus één keer met de auto en één keer met bakfiets of twee keer met de auto rijden. Papa stond dus al op de krinkelwei toen wij na vier uur onderweg zijn om 20u 's avonds ook terplekke aankwamen.




Dat was het begin van een fijne week tussen 2000 andere Chiromensen, het begin van een weekske travakken ook.
Wij kookten op de nationale kampgrond en dat was vergelijkbaar met een duivenkot. Een komen en gaan van mensen die kwamen eten.





Ons kinderen hebben er de tijd van hun leven gehad. 's Morgens bokes eten en hup, weg waren ze. We zagen ze vaak pas terug verschijnen als er een hongerke rammelde in hun magen.




's Avonds gingen ze pas slapen als het al stikdonker was.


Zelfs Trijn, die we met haar 4,5 jaar nog bij de kleintjes van den hoop rekenden, zei drie dagen na de krinkel nog "Spijtig dat de Krinkel al gedaan is. Waarom is de Krinkel maar zo kort?"

Het 'Chirobad' ... wij én onze kinderen hebben er keihard van genoten!


En zo kwam de vakantie aan zijn einde zonder dat onze kinderen lang hadden kunnen aftellen.
Ge kunt u geen beter slot van het groot verlof wensen!



Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Mitte werd drie

Ze verjaarde.
Gisteren werd ze drie. Drie jaar alweer! Oh!

En ze wist het deze keer bijzonder goed. Verjaren, cadeautjes, kaarsjes blazen, lang zal ze leven,...
Maar toen verjaarde papa de dag ervoor en was dat in den beginne toch een beetje verwarrend.
Maar bon, papa verjaarde en kreeg een cadeautje. Mitte ging slapen en werd als volgende jarige wakker. Soms moet het niet ingewikkelder zijn dan dat.



Cadeautjes dus.


En lang zal ze leven met kaarsjes.


Haar lievelingseten. Frietjes.


Om te besluiten nog wat getouter. Geduwd door moeder enal. Helemaal met liefde voor het jarige kind. (Want moeder heeft een hekel aan touters duwen.)

Alzo staken we 's avonds een moegespeeld driejarig kindeke in haar bedje. Een klein kindje dat niet écht meer heel klein is.
Ik kan ze nog helemaal tegen mijn moedervel plakken en denken dat ze mini is omdat ze nog steeds geen zwaargewicht is. Maar als ik ze dan neerzet verschiet ik wel eens van de lange beentjes onder dat frêle lijfje. Beentjes van een verse driejarige, beentjes die ondertussen goed kunnen stampvoeten en kiezen welke kant ze oplopen.
Nee, mini is ze niet echt meer.

0 jaar - 1 jaar - 2 jaar

Proficiat!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

stilte voor de storm

Straks zijn ze thuis! Ik ben al benieuwd hoe hard ze bestoft zijn, of ze naar kamperen ruiken, of ze zich goe geamuseerd hebben, of papa braaf is geweest,...

Nu geniet ik nog efkes van de stilte. Het jongste kindeke slaapt nog.
Ze slaapt in Klaas zijn bed. Al sinds de rest weg is.
Het was te warm een verdiepje hoger en zo'n groot bed vind ze ook best leuk.

Na wat gemopper de eerste dag (ik wil Fien hebben, gaan we kindjes halen) heeft ze zich hier kostelijk geamuseerd.
Het speelgoedrijk voor zich, hoe zalig is dat wel niet? Geen "nee Mitte, niet aankomen"-toestanden.
Ze schakelde enkel haar moeder wat vaker in om probleempjes op te lossen.

Zo'n kind alleen in huis hebben, het drukte me efkes met de neus op de feiten. Wij brengen dat kind niet alleen groot. Haar broer en zussen doen dat evenzeer. En ja, ne mens weet dat wel, maar het gebrek aan die broer en zussen doet u dat wel heel concreet inzien.

Desalniettemin genoten wij van ons rijk alleen.
Ik kon dat zelf wel gewoon worden, zo elke middag siëstatijd en 's avonds uw benen onder tafel schuiven bij een ander. ;)

(En omdat vaderlief de camera thuis vergat, haalde ik het spel maar terug uit de tas en kan ik u nog op enkele sfeerbeelden vergasten.)




weeral zo'n schoon foto's! :)

Ja joh, die foto's! Super!
Je zal misschien eens met je ogen rollen ( ;-) )maar ook met twee kinderen is het veel stiller in huis als er maar eentje thuis is en ook dan valt op hoe veel ze aan elkaar hebben, zo samen.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Uitpakken en inladen

Dinsdag 30/7 gingen we onze twee oudste sjarels terughalen van 't Chirokamp.



Ze hebben zich goe geamuseerd daar. Klaas had zelfs liever daar gebleven dan mee naar huis te komen, al was hij 's avonds ook wel blij dat hij in zijn eigen beddeke mocht slapen zenne.

Maurice heeft zich redelijk goed gedragen op kamp. Dank aan de sloeberleiding en de VB's voor hun inzet!

Voor de statistieken:
Ons kinderen wasten zich één keer op kamp, Fien kamde twee keer haar haren, de meeste kleren bleven onaangeroerd.
De vuile was vertelde mij wel dat ze elke dag een proper onderbroek hebben aangedaan. Oef. :)
De voorgeschreven en gefrankeerde enveloppen steken we terug in de kast. Dat hebben we alvast klaar voor het bivak van 2014!


Enfin, de kampwas is gedaan. Gedroogd in een warme zomerwind en geplooid onder gezucht en warmtegekreun.

Vandaag maakte ik opnieuw een kampeertas.
Vaderlief vertrok zonet met drie kinderen richting Vallon Pont d'Arc.
Trijn haar meter woont daar tegenwoordig en dus gaan ze haar een bezoekje brengen.
Morgenvroeg komen ze daar aan en maandagochtend komen ze hierthuis weer toe.

Mitte en ik blijven thuis. Oorspronkelijk ging papa met Trijn alleen, maar algauw werd het gezelschap uitgebreid.
Moeder gaat een poging ondernemen om het huis weer min of meer leefbaar te krijgen.
Een grote vakantie met vier kinderen fulltime in huis, het zotte idee om de badkamer uit te breken en smeulende temperaturen 's namiddags zorgen ervoor dat er een bom is gevallen in mijn huishouden.

Vader dus met drie kinderen weg. Ik vind dat wel wat spannend en ik ga content zijn als ik ze maandag gezond en wel terug zal zien.
Zo'n vakantietje met papa alleen, dat is toch ook wel wat speciaal. Als kind hebben wij dat ook een keer gedaan, met vader alleen op stap. Kei tof! Want van vaders moogt ge andere dingen dan van moeders. :)
Dat ze er maar dik van genieten ginder!

Leentje, soigneert mijn kroost daar hé. :)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...