Als de nood het hoogst is, is de sommenmaker nabij.

Woensdagmiddag 12u45. Hij wordt door zijn meester naar de auto gedragen. Niet lieflijk gezeten op een meesterarm. Wel een koppig hoopke kind vol verzet in sterke meesterarmen.
Moeder faalde reeds in het meekrijgen van het kind.

De hele rit naar huis zegt hij geen woord en bougeert hij niet. Thuis zet hij zich koppig naast de trap en valt daar in slaap.

Een half uur dutten doet hem net genoeg ontdooien om los te frutsen wat er scheelde.
Je zou gokken op een ferme uitbrander van een leerkracht, een ruzie met zijn beste vriend,... maar niks van dat was waar.

Er werd vandaag niet gerekend in de klas. Allez echt, er werd dus gewoon niet gerekend in de 2de klas van de Lierse Steinerschool op woensdag 28 januari!! En mijn kind was daar gigantisch boos en verdrietig om en kreeg het niet gezegd.
Ik ken een heleboel kinderen die het niet erg zouden vinden als er voor een keertje niet gerekend zou worden, maar tot hiertoe ken ik maar één kind dat daar zo van in een kramp slaagt.

Zijn rekenblad "deeltafels tot 12" rolde op zijn verzoek zonet uit de printer. Portie vitaminen en wiskunde binnen voor vandaag!

Noot achteraf: bij het slapengaan kwam moeder erachter dat ze wél al hadden gerekend 's morgens, maar dat hij had gehoopt dat ze aan het einde van de dag nog in hun ruitjesschrift of rekenboek zouden werken. Dat was dus niet het geval. J. mocht een mopke vertellen. Na dat mopke stopte het niet want toen wilden de anderen ook mopjes vertellen waardoor de zoon zijn hoop op een rekenmomentje als sneeuw voor de zon zag verdwijnen. Zijn humeur verdween toen mee. :)

Pfoe. Is er nu een belofte dat er iedere keer dat er in de klas niét gerekend werd, thuis wel een oefening gemaakt kan worden? Die wordt vast een nieuwe Einstein ofzo ...

Om te reageren moet je ingelogd zijn...