*zwaait naar Bert*

Soms lijkt het niet te kloppen wat ze aan de andere kant van de lijn zeggen. Ge hebt het waarschijnlijk misverstaan.

"Den Bert is dood" dat is zoveel als een klets in uw gezicht, icebucket challenge zonder goei doel. Het verstomt en het verlamt.
We zijn verdwaasd. Het leven raast ongenaakbaar voort, het trappelt ons omver. We lopen eindjes mee, struikelen onderweg en huilen om zere knieën. We huilen om wat was, om wat nooit meer is.

De peter van ons jongste kind. Eén van onze beste vrienden. Sjarel eerste klas. Sinds begin 2014 de beste buurman van de straat.
Hoe moet dat nu? Bert, dat was toch niet de afspraak? Ge ging den Tom nog helpen met onze badkamer. Ge moest nog mee naar Mitte haar zevenjarenfeest... over drie jaar. Ge ging nog kinderen krijgen met Anke. We moesten nog wat VeeBee-ervaringen uitwisselen. Ik moest nog eens in uwe hof komen loeren. Den Tom, Jeroen en Jurgen moesten de "man cave" nog komen inhuldigen, met whisky uiteraard. Er zullen nog zoveel grappige uitspraken en foto's komen van je petekind die je ongetwijfeld zou vind-ik-leuken.
35 jaar, dat is de helft van wat het nog moest worden!


Voor je naar India vertrok had ik je op het hart gedrukt om 'heel' terug te komen. Deze ochtend hebben we -met tranen over onze wangen- aan onze kinderen verteld dat je dood bent. Mitte was boos, Bert. Ze begreep het grapje niet. Ze vindt het niet tof als er onnozele dingen verteld worden over haar meter of peter (of iets anders dat van haar is.)
Ondertussen weet ze wel echt in haar hoofdje dat je dood bent. In haar hartje nog niet. Ze heeft ook Leen nog, dat vindt ze belangrijk. En Sinterklaas, die gaat nooit dood.
Het mormel (hierthuis gedoopt tot Lalalu) dat ze van jou kreeg, slaapt in haar bed. Roosje, de olifant die van je vorige reis meekwam, dwaalt vrolijk rond in ons huis. Ook dat is haar vriendje. Je bent in ons huis in vele kleine dingen.

Vanavond legde ik ze in haar bedje. We keken eens rond in haar kamertje naar de dingen die ze van Leen en jou kreeg.
We zouden een tekening maken voor jou. Ook eentje voor Anke. Met prinsessen.
Mitte gaat je kussen, Bert. Dan word je terug levend. Zoals Doornroosje.
Dat dat zo gaat in verhaaltjes maar bij jou niet gaat lukken, daar had ze zo geen oren naar. Laat ze nog maar wat genieten van haar fantasie. Je woont in haar hoofdje en in haar hartje.  Voor een meisje van vier jaar is dat al heel wat.

Het voordeel aan een peter die niet vies was van wat zottigheid, is dat we behoorlijk wat vertelstof achter de hand hebben voor als ze wat groter is. Fratsen en stoten, ge kunt er u toch niet meer voor schamen. Ze worden vertelstof tijdens de opvoeding van ons jongste kind. Uw vrienden sjarels zullen wel helpen met de vertolking. Daar zijn ze straf in.

Tot later, Bert! zwaait

Op 17/09/2014 om 22:42 schreef L1:

Zo mooi & zo juist, Katrien!
Wat ga ik mijn beste en liefste petermaatje missen!
We hadden nog zoveel plannen als peter-meter duo voor ons liefste Mitte!
Hij zal er nog altijd zijn, ik vraag hem wel de toestemming...
Tot later, maatje! zwaait ook...

Mijn ogen wenen, mijn oren horen je lach. Peterbroeder voor altijd, Bert. Al. Tijd.

Verschrikkelijk! Heel veel sterkte!

Hoe hij ons door elkaar schudt en ons doet beseffen hoe kostbaar vriendschap is. Dat het leven als een tgv voorbij raast en we mekaar daardoor veel te weinig zien. Altijd zijn er andere prioriteiten... er is altijd te weinig tijd. Wat eigenlijk dikke zever is en een idiote reden. We zijn er vet mee. We krijgen hem er niet mee terug. Misschien kunnen we er iets uit leren, en moeten we eens een vaker een onverbouwde slaapkamer, ne was of ne strijk of om het even wat laten voor wat het is en genieten, van elkaar, van vettige klap, van een frietfestijn, van een peter/meterschap, van kinderen die zo graag samen spelen, van kostbare vriendschappen en genieten van het leven zoals alleen hij dat kon!

Mijn hoofd kan er niet bij, mijn hart al helemaal niet.
Woorden schieten me tekort. Merci karien voor wat je zo mooi neerschreef.
We gaan je missen kerel! Zwaait ook mee.

Ongeloof...verdriet...mooie herinneringen...binnenpretjes...een lach op mijn gezicht...tranen...het is niet uit te leggen hoe ik mij nu voel. Ik ga jou heel hard missen Bert !

Amai, ni te doen!!!! Heel veel sterkte voor jullie allemaal hé Katrien!!! Soms klopt het gewoon allemaal ni meer hé, wreed gewoon!!!! xke

pfff, verschrikkelijk zeg :-( Véél sterkte aan alle vrienden en familie.

Diep geraakt. Onuitsprekelijk veel sterkte. Voor Bert de wens dat hij, waar hij ook moge zijn, zich vredig en op zijn gemak mag voelen. Heb het goed met elkaar.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...