De bel doorprikt

Dat dat er altijd zo vrolijk uitziet, zo vier kinderen.
Jaja, schoon van ver. Hierbinnen is het ver van schoon. Ik zal anders nog eens de bel doorprikken.

Aanschouw mijn stal:


Een ijskast vol rommel, een aanrecht vol rommel, de grond vol rommel, het tafeltje van de kinderen vol rommel.
Een boodschappenmand die in de weg van kind1 stond waarop ze doodleuk een schuif opentrok en het spel erin plantte. Goed gezien van mijn kind! En och, wat meer of minder rommel... wat maakt dat uit. * aaargh *

Ik probeer nog steeds de opgelopen "schade" van de grote vakantie op te ruimen. Het vlot van geen meter.
Oh gij energie en gedrevenheid, waar zijt gij naartoe? U zei? Bij de vier kinderen?
Kan kloppen ja. In geen tijd veranderen ze uw huis in een zwijnenstal. Het kost hen geen moeite. Maar dat opruimen, oh wee! daar zijn ze allergisch aan. En alleen duurt dat allemaal zo tergend traag.



(opgeruimd volgens de kinderen)

Vorige week besliste deze moeder dat het goed was geweest. Als er geen plaats is in uw huis om uw voeten te zetten zonder dat ge ze breekt of iets kapot trapt, dan moet er actie ondernomen worden.
Dus stuurde ik de voltallige kroost kordaat naar bed en ruimde ik de boel alleen op. Deftig.

Lego in de doos. Playmobil in de doos. Barbies (wie verzint zoiets!) in een zak. En hop. Alles weg. Berging in.
Ze waren boos de volgende ochtend. Maar de rust keerde weer. Géén lego, géén playmobil, géén barbies. (Geen ruzie had schoon geweest. Helaas, dat deel ben ik vergeten op te ruimen.)
Er schiet over: gezelschapsspelletjes, kapla's, schleich, autootjes, treinen, knikkers, boeken, tekengerief, speelkeukentje en poppen. En eigenlijk hebben ze niks meer dan dat nodig.

Ze lezen meer, ze bouwen en construeren weer. Ze verzinnen nieuwe dingen. Hoezee daarvoor!
Klaas ging op zoek naar 6 "coole" auto's die voorbijreden om ze achteraf te kunnen tekenen.
Hij wilde naaien en ik smeerde hem een bal in vilt aan want een broek voor de poppen of een t-shirtje voor de poppen dat klonk wel lief uit zijn mond, maar ik had geen goesting in heelder patroon uitmeten. Fien begon ook aan een handwerkje. Spontaan.

Meer met minder. Soms moet een moeder gewoon keihard zijn en beslissingen nemen waar de kinderen niet mee kunnen lachen. Achteraf doet het deugd. Voor moeder en voor de kinderen.


Dus. Moeders. Nee! Uw huis is niet het enige dat niet blinkt gelijk ne spiegel en waar ge niet van de grond kunt eten.
Ge zijt niet de enige die de propere kleren uit een wasmand trekt in plaats van ze uit de kast te halen.
Ge zijt niet de enige waar er kinderen lopen te jengelen en hun snottebellen aan uw broek komen vegen.

Zolang ge ze proper kleren aan hun lijf kunt doen, ze een dikke kus kunt geven voor het slapengaan en ze lekker bokes smeert als lunch, zijt ge goed bezig. Uw kinderen zijn content en heel de wereld denkt dat ge de perfecte moeder zijt.
Doorprik die bel dan ook maar eens. ;)

Beste Katrien, moeder van vier,

Ik las en werd oprecht gelukkig. Oef, het is niet alleen bij mij zo... Een living vol rommel en kinderen met ne groten teut die u veel te vaak van een pijnlijk gepast antwoord dienen.
Ik las verder en werd nog gelukkiger! Speelgoed wegsteken gebeurt ook hier weleens, maar hier heet dat dan 'verplaatsen', met daarbij de vurige hoop dat het toch minstens meer dan één week duurt voordat ze de nieuwe plaats gevonden hebben.
Maar toen kreeg mijn hart een kneepke: ik tel er vier bij jou -> rommel e.d. zijn nog ietwat te vergeven, het gaat immers over een halve korfbalploeg. Hier lopen er slechts twee rond... 2, inderdaad. Onverwachte bezoekers die de rommel zien en dan spontaan (binnensmonds) onze kroost beginnen tellen, zijn pijnlijk rap uitgeteld... Het zit hier namelijk niet recht evenredig ineen, kids vs. rommel.

Een bedenking terzijde, ik sta in 't onderwijs, kleuteronderwijs meerbepaald. Juf met een volle klas, dat staat gelijk aan 24 vinnige kleuters met allemaal OF een persoonlijke opdracht (maak rommel in uw eentje) OF een opdracht in samenwerkingsverband (maak rommel zonder ambras te maken). Rommel ten top, dus. Bergen zijn er niks tegen! En toch... Aan 't eind van de dag is die klas weer picco bello. Zonder gezever of bedreigingen in de trant van "Ik gooi beter alles weg!"

En dan kom ik thuis, aanschouw ik de persoonlijke berg van mijn twee bloedverwanten, baan ik mij een weg naar de zetel, smijt mij erin, gooi mijn (pijnlijke) voeten bovenop de overvolle salontafel en denk ik: "'t Is toch zielig, zo'n opruimallergie. Ze hebben dat van hun vader, denk ik..." ;-)

Dat komt Ann, omdat ge thuis moeder zijt en op school juf. Héél groot verschil. Hebt ge al eens één van uw kinderen in de klas gehad? Ik wel, voor een paar uur toen de kleuterjuf een bespreking had en de huismoeder met kleuteronderwijsdiploma even kwam vervangen.
Ik zeg u, dat is niet om te lachen. Stel u maar eens voor; het kind dat thuis zwaar den aap uithangt en brult als ze haar goesting niet krijgt, dat is hetzelfde kind dat op school wel eens nen deugniet is maar zich zelden van haar slechtste kant laat zien. Zet dan efkes haar juf buiten en neem de klas even over. Ge zijt hun moeder jom en bij moeders moogt ge rollen over de grond en brullen als ge uw goesting niet krijgt.
Hoe handig het ook zou zijn, ge zijt niet de juf van uw kinderen thuis. En dus hebt ge een goei excuus om u in de zetel te ploffen temidden van de rommel. ;)

Ik heb besloten: laat me het daar maar bij houden: thuis moeder en op school de juffrouw. Dus: wees welgekomen, rommel, maar trekt er af en toe eens tussenuit... ;-)

less is more
zeker wat speelgoed betreft!
groot gelijk...

en kijk ik vind dat weer zo een superleuk postje,
misschien ga ik dat eens stokjesgewijs opnemen ;-)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...