Kermis

Het was kermis in het dorp.
Kermis, dat is ritjes op de paardenmolen rijden, eendjes vissen, smoutebollen eten.
Eigenlijk vond ik er oorspronkelijk maar niks aan, aan kermissen. Geldklopperij en lawaai. Maar gaandeweg leerde ik het toch wat appreciëren.
Behalve het speelgoed dat ze telkens meebrachten van het vissen of schieten dan. En ja,... ook zij vonden er vorige keer maar weinig aan.
Dat kiezen vinden ze nog leuk. Maar daarna... De verpakking (met veel te veel plastiek overigens) ligt nog maar net in de vuilbak of de inhoud zou ook al bijna in de vuilbak moeten.
Kermisbrol. Gemaakt om uit te pakken en -fastforward naar een half uur tot een week later- weg te kappen.

Dus besloten we dat ze bij de volgende kermis (en die was afgelopen weekend) op de paardenmolen mochten en dat we smoutebollen zouden halen.
Het geld dat we spendeerden aan eendjes vissen of schieten mochten ze gebruiken om in de Krokodil iets te kopen dat niet zo rap kapot gaat.

Zodus reden wij vandaag na schooltijd wat dieper Lier in, in plaats van huiswaarts te rijden.
Elk kind mocht vijf euro spenderen aan iets wat hij/zij leuk vond.
Nee... niet meer dan dat... Het geld groeit niet op onze rug, weet u en afspraak is afspraak.

Het aanbod tot vijf euro was uiteraard niet belachelijk groot, maar ze hadden nog ruime keuze.
Klaas en Fien trokken algauw de winkel in om te kijken wat er op de prijskaartjes stond. Dat het geen grote dingen zouden zijn, werd hen rap duidelijk. Klaas zat snel op het juiste niveau te zoeken en neusde heel de winkel door naar mogelijke buit. Hij zou niks missen om zijn keuze te kunnen maken.
Trijn en Mitte wilden een Schleich smurfje meenemen maar lieten dat wat verder staan voor een blikken doosje met een zeemeerminnetje op. Zo lief en zo content, die twee meisjes.
Ons groot meisje had het echter niet zo begrepen op de kleine frulletjes in de winkel. Het viel haar moeilijk om te beseffen dat ze niet kon kopen wat ze eigenlijk wilde.
"Alles is zo duur!" "Kei belachelijk, zoveel geld voor zoiets kleins" vonden onze twee grote kinderen.

Klaas koos iets.
Fien had na een half uur nog niets gevonden dat in haar kraam paste. Ze bedelde om een euro meer, want dat is toch niet zoveel verschil.
...
En toen gingen we betalen.
Drie blije kindjes en één diepbedroefd exemplaar kropen in de bakfiets. Dat ze haar vijf euro in haar spaarpot mocht steken was enkel olie op het vuur.


Thuis mocht Fien nog wat zelf verder zoeken op de website van de Krokodil en de Kleine Zebra.
Helaas... alles te duur. En alles tot vijf euro was stom.
Dikke tranen plengden over haar wangen.

Dat waren onbedoeld harde levenslessen. Pfieuw.
Gelukkig is er de komende 9 maanden geen kermis in het dorp!

in de vakantie wou isla ook eens iets kopen met geld uit haar spaarpot...
idd levenslessen
want ze denken dat zowat alles spotgoedkoop is

Om te reageren moet je ingelogd zijn...