Stresske van de dag

Maandag: auto 1 wordt naar de garage gebracht voor een herstellingske (andere auto tegen gereden toen de onze geparkeerd stond.) Tom krijgt een Clio'ke in de plaats.

Woensdag: auto 2 wordt naar de garage gebracht voor een vervangstuk. Onze laatste plicht als bezitter van auto 2. Vanaf komende maandag is hij niet meer van ons maar van nonkel Sander.

Donderdag: moeder rijdt met Klaas in het kleine Cliodink naar het kinderziekenhuis in Antwerpen. Mauricetijd.
Ik zet Klaas terug af op school om 12u. Normaalgezien zitten de kleuters dan al aan tafel. Onze verbazing was groot toen ze allemaal buiten speelden. Klaas dacht dat hij te laat was om bokes te eten. Maar neen vent, er was gewoon een rol toiletpapier in het wc beland waardoor de jufkes een overstroomde wc mochten temmen.
Een zucht van opluchting bij Klaas.

Ik ruil op de gezellige kleuterspeelplaats een Klaasje tegen een Mitteke. Het kleinste kindeken mag mee naar huis voor een middagdutje.
Ik gesp ze achterin vast in het kleine Cliodink.
Ze heeft de sleutel met de leuke paddestoelsleutelhanger aan in de mot. Of ze hem mag vasthouden?
Ik denk in een fractie van een seconde: "kindje, maar ik heb hem nodig om te rijden" maar ik geef hem toch. Ik zal 'm wel terugvragen als ik achter het stuur zit, geen probleem.
Ik duw het portier van het kind dicht en stap naar de bestuurderszijde van de auto.

Nee, zo ging het niet. Opnieuw.
Ik duw het portier van het kind dicht en hoor "tsjaktsjak".
Straf, denk ik. En terwijl ik dat denk valt mijn frank. ZE HEEFT DE AUTO OP SLOT GEDAAN!!
Oh FOK!

En daar sta ik dan, aan een auto die niet de mijne is. Een auto met mijn jongste kind in -een peuter by the way-, mét de sleutel, mét mijn handtas en gsm enal.
Het bloed giert door mijn lijf, mijn hart klopt in mijn keel en ik krijg last van een acute zweetaanval.

"Mitte, duw eens op het andere knopje. Nee niet die, het andere."
kind draait sleutel om

"Hou de sleutel goed vast hé Mitte, niet laten vallen!" Ik zag het ding in gedachten al uit haar handen glippen en roerloos op de autogrond liggen.
"Pak het paddestoeltje vast Mitte."
"Draai de sleutel om en duw eens op het knoppeke zoeteke."
wanhoop in moeders stem

Mitte wil de sleutel graag aan mij geven. Ze duwt hem tegen de binnenkant van de deur.
"Moeke kan hem niet pakken Mitteke. Gij moet de deur opendoen. Duw maar op het knoppeke."
"Allez, pak de sleutel goed vast. Waar zijn de knopjes?"
"Ja daar. Nee, het andere knopje Mitte. Duw maar. Ja goed zo. Harder Mitteke, komaan!"


Enfin, zoiets was het, maar het duurde eeuwen!

God, wat was ik blij toen haar vingerke sterk genoeg bleek om hard genoeg op dat licht verzonken knopke te duwen waardoor de deuren weer opensprongen.

Doe dat dus niet, beste mensen, een autosleutel in de handen van uw peuter steken en de deuren dichtslaan.


PS: die foto trok ik bij thuiskomst ter illustratie en met de deuren open!
Amen!

krijg als zweetpollekes van't lezen alleen :-)

Ik vond die foto al heeeeeeeeeeel straf tijdens dat stressen en zweten :)
Wat een triller! En een wijze les :)

schitterend... ik had een heel felle "OH NEE" reactie bij begin van regel 4. Ik zou al direct aan noodscenario's denken zoals een raamke inkloppen... (heerlijk bij een vervangwagen).

Herkenbaar ! :-)

Haha, heeft mijn moeder ook eens voorgehad met mij toen ik 1,5, 2 jaar was maar dan met het topke van het kinderslot... mama had de deur al dichtgeslagen terwijl ik het kinderslot had ingeduwd... resultaat: moeder in paniek achter de auto gedoken zodat haar kleinste haar niet ziet en in de kleuterschool van de grootste de slotenmaker gaan bellen... gelukkig hadden jullie meer chance!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...