2,5 jaar

8 februari werd het jongste kindeke 2,5 jaar. Ik moet me dus nog haasten als ik nog over die 2,5 wil schrijven want over enkele dagen is ze alweer een maand ouder.
Oh... waar loopt die tijd toch heen?

2,5 jaar op 8/2.


Ze is zindelijk. Hoezee!
Dat heeft wat voeten in de aarde gehad. Het kind wilde immers niet "lossen."
Eind november, begin december lieten we haar luier uit. Blotepoependagen... Veel. Ze hield een hele voormiddag alles in... tot ze iets rond haar billen kreeg om te gaan slapen.
Het beterde stilaan. Ze leerde dat het okee is om te plassen op het potje. Geen gehuil meer omdat ze niks wilde afgeven.

Sinds half december ging ze luierloos door het leven. Met haar 28 maanden is ze opvallend later droog dan de andere kinderen.
Al blijft kaka doen op het potje ook dan nog een probleem. Ze had buikpijn, draaide rond, maakte geluidjes waardoor ik wist dat ze moet kaka doen maar ze wou niet! En ze een luier of pamper aandoen om ze haar gangen te laten gaan, daar ging ik niet mee beginnen. Zodus nam ik het kindeke mee naar haar potje en ging naast haar zitten, liet ze huilen, troostte ze en zei dat het okee was. Ze werd dan boos. Héél boos. Huilde nog harder en liet uit colère alles los. Kwaai kakskes dus.

Sinds eind januari zijn we ook van dat obstakel verlost en verloopt het potjesgebeuren hier heel normaal.
Nu moet ze enkel nog wat zelfstandiger en handiger worden zodat ze het gauw helemaal alleen kan. Hopelijk werkt het weer daarin wat mee, want toegegeven... kousebroeken met rokjes over of lange broeken met een knoop zijn nu niet het allerhandigste voor kleine 2,5kes hé.


Eten is hier niet zo'n succesnummer meer. Zo goed ze in 't begin at, zo slecht eet ze nu. Eél tof! Boterhammen met zoet gaan er nog in als zoete koek. Kaas of iets anders daar moet ge toch al zwaar de truken van de foor voor gebruiken.
Warm eten is nog minder een succes. Soep, dat eet ze nog. Patatten of rijst of pasta of eender wat daar trekt ze haar neus voor op. Laat staan dat ze groenten eet!
Spaghetti en frieten ja... daar kijkt ze een hele dag reikhalzend naar uit.


Haar taal is al fel verbeterd maar ook daar is ze niet de rapste van den hoop. Geen heelder volzinnen. Veelwoordzinnen wel. "Ook ketting aandoen" bijvoorbeeld of "ni aankomen Fien."
Ze zingt ook zo graag, leest nog steeds graag boeken, houdt van rijmpjes.
Van voor haar tweede verjaardag roept ze mee "IKKE!" met den hoop maar sinds kort zegt ze ook "ik" over zichzelf, wijst ze "ikke" naar zichzelf of naar haar foto's als we vragen wie dat is, afgewisseld met nog eens een keertje "Mitte" natuurlijk.


Verkleden is één van haar favoriete bezigheden. Ze maakt ruzie met haar zussen over wie welk kleedje zal aantrekken.
Ze tekent even graag als de groten in huis, ze danst met hen samen door de woonkamer, ze speelt even graag met schleichbeesten en -prinsessen.
Het kind kan perfect alleen spelen maar speelt evengoed met haar broer en zussen.


Ze vertedert ons nog steeds met haar hoog knuffelgehalte. Ze geeft haar broer en zussen een kusje voor het slapengaan, is nog steeds oprecht blij als ze ze weerziet na een dagje school of een nachtje slapen en omarmt hen met veel liefde.
Bij "liefe moeke" of "liefe papa" worden we regelmatig getrakteerd op kusjes en knuffels.


Middagdutten zijn nog steeds geen overbodige luxe al kan ze gerust ook wel een keertje zonder dutje. Zonder zagen of morren zelfs.
Enkele dagen geleden liet ik 's middags haar luier uit omdat die al een maand of wat droog bleef. Vandaag klapte ik de rand van haar bedje naar beneden.
Dat wil zeggen dat ze binnenkort helemaal zelf naar beneden kan komen als we de deur tegen zetten en het ons misschien zelfs lukt om een geheel luierloos huishouden te hebben (afgezien van de Maurice dan.)


Ze speelt soms ook helemaal alleen boven. Ik heb mij daarover gezet.
Af en toe kom ik dan beneden aan de trap staan en roep haar om te checken waar ze zit. Ze komt dan braaf op 't appél en speelt vervolgens netjes verder. Naar beneden komen doet ze ook helemaal alleen. Ja jong, zo ouder zijn, dat is loslaten en vertrouwen op uw kinderen hun kunnen en klaarstaan om naar 't ziekenhuis te rijden als ge het verkeerd hebt ingeschat.

En buiten al dat braaf gedoe is ze ook gewoon een 2,5-jarige met serieus wat noten op haar zang. Ze wordt boos, roept "stomme!" als het haar niet zint (en dan doet ze helemaal Trijn na) en krijgt dan naar haar voeten omdat wij vinden dat zo'n woorden helemaal niet passen bij haar leeftijd.
Soms wil ze niet mee, wil ze niet in haar bed, wil ze vanalles niet... Gelukkig heeft ze zo'n schoon ogen!



Heel herkenbaar verhaal: zowel potjestraining, eten als taal. Onze twee-en-halfkens gaan gelijk op zo te zien. Alleen de 'soms' in de voorlaatste zin moet ik, helaas, schrappen... Een dijk van een peuterpuberteit, hier...

Om te reageren moet je ingelogd zijn...