Suiker is des duivels

Een mand vol snoep oogstten mijn kinderen bij het nieuwjaarkezoete zingen. Een mand die daar weeral staat te blinken en hun ogen uitsteekt. Een mand die ik liever gewoon de vuilbak zou inkappen.


Ze zagen. Elke dag. "Moeke, mogen wij een snoepje?"
"Nee."
"Waarom niet?"
"Omdat ik het zeg." of "Omdat we straks gaan eten." of "'s Morgens eten we geen snoep." of "Ge moet bijna in uw bed."
Er zijn meer goei redenen om kinderen geen snoep te geven dan wel.


Maar enfin. Ik wil van die mand vanaf. Zodus zette ik eergisteren de mand op tafel met de boodschap dat ze er van moesten eten tot ze ziek werden.
Hilariteit alom onder de kinderen. Ze gingen ze wel leegeten zonder ziek worden.
"Moeke waarom wil jij dat wij ziek worden?"
snoep, snoep, snoep




"We gaan moeke in het kippenkot steken!"
Ik heb de mand weggezet. Leger als daarvoor. En al leeg genoeg om toch al eens wat dingen in de vuilbak te gooien. Intussen hebben ze toch geen overzicht meer van wat erin zit.

Suiker uit de mand. Suiker in het kind.
Gedaan met gezaag in huis. Vrolijk rondhuppelende kinderen. Energie voor een heel leger.
Ze hadden het ook warm en liepen op den duur bloot door het 18°C warme huis.
Suiker, dat is een kinderdrug. Vergif zeg ik u!



Uiteindelijk, na vele lange uren gespring en gedraai, vallen ze gelijk vliegen. Eerst in elkaars haren, daarna op de grond en dan weet ge dat het tijd is om in te grijpen.
We staken ze met veel plezier in hun bed!

Geprezen zijn zij die een koek in de zingzak van ons kinderen stopten!

Wat een hilarisch experiment en wat een heerlijke foto's!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...