Ze knoopte nog net geen touw rond mijn nek...

Furieus bieke, die Trijn van ons.
's Middags was 't kot te klein omdat ik ze in bed wilde steken. (Ik deed dat uiteindelijk niet en dacht "wie z'n gat brandt, moet op de blaren zitten.")
's Namiddags was haar kaarske uit en kwamen er alleen nog lelijke dingen uit haar venijnig mondje.

Dat van dat gat en blaren enzo... dat is een mes dat langs twee kanten snijdt.
Het kind was muug en ze mocht niet meer in haar bed. Gat -> blaren.
Moeder stak het kind niet in bed en kreeg de spreekwoordelijke stront erbij. Gat -> blaren.

Waaròm ze nu boos was was niet echt duidelijk. Alles was goed genoeg om een scène over te maken.
Het begon met "ik vind jou stom", het ging over "ik vind jou héél héél stom" naar "jij bent de stomste moeke van de hele wereld" om te eindigen bij "ik wil dat jij doodgaat."

Ik repliceerde dat ik dan nooit meer kon terugkomen hé. "Ik wil dat jij NU doodgaat!" sprak ze.
Bon. Ware het niet dat de aard van haar wens nogal onomkeerbaar is, ik had het gedaan zodat ze kon zien wat ze eigenlijk vroeg.


Deze avond bij het opruimen wees ik ze nog even op haar onvriendelijkheid van deze namiddag. Dat als ik dood ben, ze geen moeke meer heeft. Of ze dan een nieuwe gaat zoeken?

Terwijl de twee oudsten al bijna staan te huilen bij het idee alleen al dat ze hun moeke moeten missen, ziet Trijn daar weinig graten in.
"Als ik een mens ben en jullie gaan dood, dan is dat toch niet zo erg hé."
of
"Als ik dan bij Jurgen (haar peter) woon, dan kan dat toch hé."

Geboren worden, leven en doodgaan, dat loopt in haar kleuterhoofdje nog zonder angst of andere emoties.
Ik hoef me geen zorgen te maken over 't feit dat ze me dood wenst.
Maar dat het wel efkes schrikken was, zo'n "ik wil dat jij doodgaat" uit de mond van de bijna vierjarige.

ja, da's idd verschieten als je zo iets hoort. Die beseffen idd niet wat ze zeggen. Hun moeke zouden ze in de verste verte niet kunnen missen.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...