Balans

Een furie. Een bolleke. Hysterie. Lieflijk.

Met Mitte in huis worden we dagelijks heen en weer geslingerd tussen die uitersten.
Ze is om op te eten als ze 's morgens eenieder die ze tegenkomt op haar ontwaakweg begroet met "Hallo Klaas/Fien/papa/...." Bij de laatste lettergreep gaat haar stemmetje twee tonen naar boven. Smeltmoment, ik zweer het.

Ze plooit zich dubbel, laat zich hangen, doet droogslag op de grond als ze iets niet mag of het niet naar haar zin is. Ik zou ze bij momenten achter 't behang plakken.
Ze vertikt het om te luisteren naar ons als we een voorstel proberen te doen (om een compromis te bereiken bijvoorbeeld of om iets te duiden.) Als ze kwaad is doen we er beter aan ze in haar sop te laten gaarkoken. Zo'n halfgaar kindje is gemakkelijker te temmen dan zo'n wild rauw brullend zwijntje.

Haar tutje zorgt zo geregeld voor pikante momenten in ons huishouden. Als het van haar afhangt vergroeit ze ermee. Als het van mij afhangt blijft het in haar bed.
Als ze slecht wakker wordt en ge voelt dat ze eigenlijk beter nog een uur in bed had blijven liggen, dan mag dat tutje mee naar beneden.
Liefst niet om heel de dag mee rond te lopen maar juist om nog rustig wat te hangen in de zetel -al dan niet met een boekje- tot ook haar hartje wakker is.


Erna is het gegarandeerd bleitconcert. Zo'n tut is gewoon een extensie van uw lijf, niet?

Nog zo'n topper: vechten tegen de vaak.
Het kind wil alleen slapen in haar eigen bed. Tweejarigen slapen níet in de buggy als ze kakmuug zijn. Ook niet in de auto, tenzij het de laatste drie minuten van de autorit betreft. Dat helpt aan het humeur van uw ouders ja.
De beco durft al eens helpen. Al is dat ondertussen ook weer enige tijd geleden.
Maar bij wonder is Mitte fan van slapen in een rijdend bed op drie wielen.
Als ze moe is hoef ik ze gewoon op de bodem van de bakfiets te leggen. De schapenvachtjes van op de bankjes gaan dan tegen de grond en met een dekentje erbij is dat gewoon een perfect peuterbed. Uiteraard zijn we vooruitziend genoeg om dat poppemieke en tutding stiekem mee te sleuren als we weten dat de bakfietsrit tegen dutjestijd zal aangaan.


Om maar te zeggen, tweejarigen zijn schattig en übervermoeiend.


De tweejarige en ik zijn sinds 3 september het grootste deel van de dag alleen thuis. Het helpt om de balans in het huishouden overwegend positief te houden.
Het gebeurt dat wij 's morgens samen in de douche kruipen als de anderen uit huis zijn. Niet het meest tijdsefficiënt maar het blijft plezant.


Ik sleur ze mee naar de winkels (ín de buggy!) Veel gemakkelijker zo met één kind in plaats van met vier.
Ze speelt met haar pop én met die van de andere meisjes. Ze speelt met de mand schleichgerief, de blokken,... zonder dat er een groter kind komt zeggen dat Mitte dingen "afpakt" of ze in de weg staat.
Het rijk voor zich. Rust en vrede in huis. Zalig!


Akkoord, nu ik hier zit te bloggen heeft ze de iPad gekaapt en kijkt ze "nenet". Ook iets wat ze graag alle dagen zou willen doen. Maar helaas voor de peuter is dat aan banden gelegd en gaat ze nog groot moeten worden vooraleer ze zelf beslissingsrecht heeft over wat en wanneer.

Oh en moet ge nog eens wat weten?
Deze taferelen zijn volledig verleden tijd...


Het moet ondertussen toch echt al wel twee weken geleden zijn dat ze nog borst dronk. Meer dan 25 maanden! En te denken dat ik het vorig jaar -toen het kind ambetant deed- bijna voor bekeken hield. Ik zou er een boek over kunnen schrijven ondertussen.
Enfin, na 34 maanden zwanger zijn, en een stuk of 52 maanden borstvoeding geven, laten we dat deel van het moederlijk leven achter ons.

Ik ben volledig klaar voor nieuwe uitdagingen!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...