Rap...

Nog rap efkes naar den delhais aan den overkant van 't straat vooraleer we 's middags Fien, Klaas en Trijn van 't school halen. (Maandag = halve dag school)

Omdat Mitte de grote mand wilde dragen voorzag ik ze van een kleiner exemplaar. Veel handiger voor zo'n klein ding en 't kind was meteen content.
Keischattig, zo'n tweejarige die met haar mandje mee naar de winkel stapt. Minder schattig in de wetenschap dat we hier langs een drukke baan stappen en het kind geen hand wou geven. Wie met een mand naar de winkel stapt, stapt vastberaden vooruit zonder moeder een blik te gunnen.


Halverwege onze weg zette ze zich op haar hukken om met haar mandje iets dood te kloppen. Een steentje volgens mij, een beestje volgens haar.

In de winkel wilde ze niet mee naar binnen. In de 'hal' staan de karrekes en zo'n auto'ke dat hobbelt als ge er een centje insteekt.
Ze wou in het auto'ke. Niet omdat dat kan hobbelen, nee...dat weet ze niet. Gewoon, een kind van twee wil nu eenmaal liever zijn eigen goesting doen met dingen die er aantrekkelijk uitzien dan met moeder de mand volladen.
Helaas voor Mitte, moeder is sterk(er) en hefte haar gewoon enkele meters verder de winkel binnen. Roepen, krijsen, huilen - deel I.

Een paar sneetjes charcuterie bestellen aan de verstoog was het plan. Het kind zag echter een jongetje met een sneetje brood en dus liep ze recht naar het brood. Een voorgesneden en in plastiek verpakt brood werd bijna van de plank getrokken. Moeder stak daar een stokje voor.
Roepen, krijsen, huilen - deel II.
Sjans dat er op het broodsnijmachien nog een korstje witbrood lag om het kind te sussen. Die sneetjes hesp bestellen leken plots weer mogelijk. Nog een vlezeke van de winkeljuffrouw en Mitte zag het zwieren met het mandje weer helemaal zitten.

Kaas inladen, zure room zoeken en gaan betalen.

En toen! ...passeerden we in de middengang zo ergens op 't onderste schab (helemaal op peuterhoogte) een paar dozen met fischerpricespul. Kleuren, geluid, plastiek.
Ik met mijn handen vol boodschappen, zij met haar handen vol speelgoed. Ze ging níet mee betalen. Nee is nee.
Dus zwierde ik mijn gerief aan de kassa, viste de dochter uit de winkel en onderging roepen, krijsen, huilen - deel III.
Bij dat roepen, krijsen, huilen moogt ge trouwens elke keer ook een vloerveegactie met peuterbuik en omhullende kleren toevoegen aan uw voorstellingsvermogen, dat maakt het wat waarheidsgetrouwer.

Ik betaalde met naast mij een boos kind. Kin op de borst, armen gekruist, net niet grommend, in startpositie voor deel IV van roepen, krijsen, huilen.
Mand met boodschappen in de ene hand, twee stokbroden voor de smoskes 's avonds in de andere hand. Mitte ondertussen languit op de grond.
Ik kreeg bijna medelijden met mezelf. Hoe loemp kunt ge zijn om uw tweejarige met een manisch humeur te voet mee naar de winkel te nemen.

We geraakten buiten. Roepen, krijsen, huilen - deel V. Stokbroden op de grond, Mitte ernaast, een madam die haar fiets wegzette en mij kwam helpen...
"Soms kunnen kinderen gewoon echt lastig zijn," zuchtte ik. Serieus, dat heb ik van mijn hele leven nog nooit tegen een wildvreemde gezegd.

Toen ik een beetje daarna naar het uur keek en zag dat ik vijf minuten later naar Lier moest vertrekken om de kinderen van 't school te halen, heb ik Tom gebeld (die 's voormiddags thuis werkte) om ons tegemoet te komen. Ik ging nooit op tijd thuis geraken met handen vol boodschappen en een kind met kuren in haar kont.

Eén uur onderweg voor wat boodschappen aan den overkant van 't straat!
Ik zweer het, het was de eerste en enige keer dat ze zo mee naar de winkel mocht stappen. Het komende half jaar zal het vastgeriemd in de buggy zijn!
De twijfel of ik dat spel nog lang zou nodig hebben is bij deze wel verdwenen.

Mitteke, kind, ik zie u graag, maar ge moet zo ni 't varken uithangen mie!

Gewéldig, kan het mij levendig voorstellen! :-)

Allé en heb je daar nu geen foto's van getrokken :)
Dat is pas jammer :)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...