25 maanden

Ja lap, dat kind is vandaag begot al 25 maanden en ik moest nog schrijven over haar tweejaarsontwikkeling. Neenee, dat is hier niet druk jong, ik ben gewoon lui.

Och en ontwikkelingsupdates zijn eigenlijk ook min of meer saai. Maar kijk... wij sturen ons kinderen naar een Steinerschool en daar moogt ge bij de instap naar de peuterklas en bij het schoolrijp worden een sprookje schrijven, allee nee, ik bedoel de biografie van uw kind vertellen in een paar stappen.
Zo'n ontwikkelingsupdate bloggen is dan gewoon kei gemakkelijk als extern geheugen.

Op 21 augustus werd Mitte in cijfers gegoten. Ze was toen 83,5cm groot en woog 9kg950. Stelduvoor! Eigenlijk past ze nog perfect in een maxi-cosi.


Zindelijk is ze nog niet. De traagste van de vier op dat vlak.
Ze heeft de halve zomer in haar blote poep rondgelopen. Ze plaste al eens in huis of liet een kakske achter waar we dat liever niet hadden. Ze vindt dat absoluut niet tof en krijst dan het kot bijeen.
Op het potje lost ze níks.
Loslaten hé... niet haar sterkste kant. Ophouden daarentegen... twee uur aan een stuk als 't moet.
Maar ach, de luiers zijn nog niet versleten. Al hoop ik wel dat ze daar niet op gaat wachten. ;)

Ons vierde kind doet met alles mee wat haar grote zussen en broer doen. Voorzichtig als ze is. Ze is nog nooit ergens afgetotterd zonder geduwd te zijn door één of andere wildebras hier in ons huis. Ze loopt de trap op en af met het grootste gemak. Ze klimt en klautert met veel plezier maar steeds beredeneerd. Mijn hart is blij met Mitte na een kind als Trijn.

Dat Mitte wil doen wat de groten doen is allemaal goed en wel, maar als het op speelgoed delen aankomt verandert die jongste al wel eens in een behoorlijk defensief monstertje. "VAN MIJ!!"klinkt het dan en in het ergste geval wordt er getrokken en geklopt. Oh, en sinds kort ook gespuwd. Hm, en gegild.
En weet ge wat? Als ze boos is (of beter wanneer ze uit de situatie opmaakt dat het niet gek is om boos te zijn), dan kruist ze haar armen, zet haar kin op haar borst, kijkt vanonder haar wenkbrauwen en gromt. Helemaal zelf geleerd van Trijn. Zucht.


Het karakterke van een tweejarig kind merken we ook al eens op tijdens één of andere maaltijd.
Tot voor de zomer at Mitte ongeveer alles. Zonder twijfel en bijna zonder uitzondering (koriander en rauwe ajuin zijn die uitzonderingen.)
Met een tweede verjaardag in 't vooruitzicht kwam blijkbaar ook definitief het zelfbewustzijn rond etenstijd.
Eigenlijk wil ze het liefst van al alleen bokes met choco eten. Veel huilen en brullen en snot en boosheid later zijn we zover dat ze toch verder geraakt als dat ene boke met choco. Ze heeft zich er bij neergelegd dat na het boke met choco verplicht een boke met iets anders volgt. Als dát ook op is mag ze eventueel nog eentje met choco. Compromissen sluiten met een tweejarige is dat.
En ze heeft geluk dat het ons laatste is. Fien kreeg op die leeftijd gewoon (bijna?) geen choco!
Warme maaltijden... het mag nog zo lekker zijn maar als Mitte het in haar kopke heeft dat ze er niet van gaat eten, dan kunt ge het op uw buik schrijven. Een fase. We leven in hoop.



Wat voor ons niet hoeft over te gaan is Mitte haar zin voor dansen en zingen. Zalig, zo'n kind in huis dat spontaan met haar poep begint te schudden bij het horen van een streepke muziek.
Het walvislied van Kapitein Winokio is haar lievelingsliedje. Klinkt dat hier toevallig in huis dan komt ze al "WA-FIS" roepend aangelopen.
Onlangs voor slaaptijd hebben we onszelf eens zingend vereeuwigd. Kapitein Winokio getransponeerd naar huis-tuin-badkamertoonaard klinkt dan als volgt;


Mitte is het soort kind dat spontaan kusjes of knuffels komt geven. We zijn dat zó gewoon maar het blijven smeltmomenten. Volgens mij beseft ze meer en meer dat ze ons er zoetjes mee rond haar vingers draait.
Zo geeft ze ook haar zussen en broer met veel liefde een dikke kus voor 't slapen gaan.
Als ze 's morgens wakker wordt en ze ziet Fien of Klaas of Trijn, dan volgt na het geFie-ien-ien, - Klaaaaas of -Trij-ij-ijn steevast een dikke knuffel en gekus met de betreffende zus/broer.

Wat dat slapen betreft trouwens... het ziet er naar uit dat ze nu toch écht haar vroegevogelallures ontgroeid geraakt. Ze slaapt ondertussen zonder problemen tot 8u en wij zijn daar blij mee. Aan de 9u30 van de drie anderen toen ze zo oud waren gaat Mitte nooit geraken vrees ik.
Ondanks haar vrij 'vroege' opstaansuur slaapt ons kindeke wel veel. Haar tutje en knuffels in bed laten liggen is tegenwoordig geen plan. Met haar poppemieke, tutje en lalaloe (zo noemde Fien de knuffel die Mitte begin juli van haar peter kreeg) zoekt ze nogal vaak een kussen of een schapenvachtje op en verschuilt ze zich met hen onder een dekentje.


Dat ze hard aan 't groeien is vermoeden wij dan maar. Onze kinderen zijn marmotten als ze een groeispurtje doen en dit jongste exemplaar is daar blijkbaar geen uitzondering op.

We gokken op taalontwikkeling.
Wauwelen en brabbelen kon Mitte als de beste. Heelder verhalen vertelde ze in haar eigen taaltje. Hier en daar een verstaanbaar woord ertussen. Mitte is geen rappe prater.
Maar de zomer heeft blijkbaar toch wat vaart gezet achter haar taalontwikkeling.
Mitte is al langer een heuse papegaai. Ze zegt alles na. Vrij correct zelfs. En haar eigenste taalverwervingsmethode blijkt ook een effectieve te zijn.
Ineens zijn er tweewoordzinnen, driewoordzinnen en nogmeerwoordzinnen. De gaten nog steeds opgevuld met Mittetaal.
Ze spreekt haar woorden goed uit. Dingen waarover onze snelle prater Fien struikelde zijn voor Mitte geen probleem. Ze was dan traag, de jongste, ze doet het wel ineens gelijk het moet.


Naar het voorbeeld van haar twee zussen speelt Mitte overtuigd met prinsessen en beesten en ander schleichgerief. Heelder conversaties laat ze die dingen voeren.
Verder is Mitte een echt poppenmoederke, leest ze nog steeds heel graag boeken, laat ze zich gewillig meeslepen in het spel van de oudere kinderen en dient ze vaak als baby of kindje in het rollenspel.



2 jaar gepasseerd dus en het schooljaar waarin ze waarschijnlijk naar school zal gaan is al begonnen. Nog minstens 5 maanden om onder moeders vleugels te blijven hangen dus. Maar ik gok dat dat geen probleem gaat zijn voor haar. Zo'n moederskindeken. :)



Om te reageren moet je ingelogd zijn...