Sprongetje

Bij tijd vervloek ik mezelf al eens. Zo vier kinderen op vier jaar en half... waar zat ik toch met mijn verstand?
Gelukkig zijn er momenten te over dat ik mezelf gelukkig prijs met mijn schare kinderen.

Als Mitte eindelijk "moeke" kan zeggen bijvoorbeeld.
Af en toe klinkt het nog als poeke en als ze me roept blijft het voorlopig nog poepoe, maar ze kán dus wel degelijk moeke zeggen hé!


Als Fien en Klaas op de grond liggen te gieren van het lachen met hun zelfverzonnen liedjes en grapjes.

Als we merken dat Trijn haar apenkuren wat aan 't ontgroeien is en ze steeds meer voor rede vatbaar is. Haar schattigheidsgehalte stijgt daarmee weer naar een hoger niveau.

Of als ge daar uw oudste dochter met de jongste aan de hand ziet staan.
Ik heb gelopen om mijn fototoestel te halen en dat beeld op de gevoelige plaat vast te leggen.


En serieus... op zo'n momenten maakt mijn hart een sprongetje!

dat zal nog eens niet!

O Katrien, das gewoonweg hemels om dat Mitteke bezig te zien. Ze belt volgens mij met hare papa en vraagt wanneer hij thuis is voor het eten :) Ik zat hier luidop te lachen. Zo schoooon!

Dat videoke is inderdaad kostelijk. Ze lijkt zo echt telefonerende volwassenen na te doen. Of beeld ik me dat in...

Iris, het straffe is dat hij geen 5 minuten later effectief thuiskwam. Als ik bel moet ik langer wachten hoor!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...