Borstvoeding, de slotshow
Twee weken geleden had ik een nogal drukke week. Vaak uithuizig zijnde miste Mitte hier en daar al wel eens een borstvoeding.
's Morgens als ik de deur uitging terwijl Mitte nog maar net wakker was. 's Avonds als Mitte al stikkapot in bed werd gelegd door papa terwijl moeke nog moest thuiskomen.
En ze deed dat eigenlijk wel goed dus dacht ik "goed, waarom niet stoppen."
Het feit dat ik dat borstvoeden af en toe wat beu wordt en dat Mitte tijdens die momenten niet liever doet dan haar vingers in mijn neus te priemen, aan mijn ogen te frullen, etc. droegen natuurlijk bij aan dat idee.
Zo gaf ik Mitte drie dagen achter elkaar een tasje warme melk voor het slapengaan. Ze dronk... maar niet met volle goesting.
Tot op dag drie waarop ik ze zonder borst in bed wilde steken. Het kind wees naar het zeteltje -waar wij ons normaalgezien in nestelden voor het slapengaan- en zei "titi" wat zoveel betekent als "drinken". Dus zette moeder zich terug in het vertrouwde zeteltje en was de dochter behoorlijk content.
Et voila. Na wat vies kijken en haar vingers uit mijn neus halen zijn het toch weer zalige moeder-dochtermomentjes.
Dat ochtendsloeberke, dat heb ik zelfs nog niet geprobeerd om af te schaffen. Dat kan alleen maar lukken als ik flink genoeg ben om met het wakkere kind ineens naar beneden te trekken. Maar kijk, daar ben ik dan weer te lui voor. Liever nog een kwartierke tijd om wat wakker te worden met een kind aan de borst dan maar.
De slotshow zal voor een andere keer zijn. Maar wanneer stopt ne mens dan? Als het kind van vier zelf wil stoppen? Als ze twee wordt? Als ze naar school gaat?
Toen Kato (mijn petekindje) bleef slapen, was Mitte wel héél erg geïnteresseerd in dat flesje melk.
Ze maakte van haar oren dat zij ook wou. Ik gaf haar dus een flesje melk maar zonder Klaas zijn hulp had ze er amper iets van kunnen drinken. Het kind had begot niet door dat dat ding naar boven hoorde om de melk in dat tutje te laten lopen. 
