Eigenwijs

Dat derde kind van ons is van het eigenwijze soort. Geen beetje maar heel erg.

Het heeft lang geduurd vooraleer ze deftig kon praten. Nu merkt ge daar níks meer van.
In goede tijden staat haar kwebbel niet stil. In slechte tijden ook niet... en dan wordt hier al eens ruzie gemaakt met moeder (of vader).
"Ik vind jou stom! Ik vind jou ni lief! Ik ga dat toch heel de tijd blijven zeggen! KAK!!"
Denk er gerust een gezicht als een donderwolk bij en een zwaar verankerd spuwend kind.

Stilzitten en eten is ook niet aan haar besteed. "Ik wil dát" terwijl ze half op tafel kruipt. Frullen met álles wat mogelijk is, half onder tafel gaan hangen, "ik had dat wel eerst gevraagd hé!", vingers in de kaas drukken,...
Ge moet daar serieus uw hoofd bij houden.

Ik heb haar gisteren maar tien keer gezegd dat ze op haar poep moest zitten en verder eten.
Terwijl ik een boterham voor een ander kind smeer, verdwijnt ze met haar hoofd onder tafel, haar stoel half naar achter geschoven.
Er klettert vanalles en moeder bereikt haar kookpunt.

Kind 3 was één ding, maar die drie anderen zijn ook geen doetjes deze week en dus kreeg kind 3 wel de volle lading.
Ze heeft huilend en tierend buiten gestaan terwijl moeder scherven raapte en stofzuigde.
Boterhammen eten was er voor haar niet meer bij. Ze verhuisde van buiten naar een stoeleke in de keuken. Afkoelen om daarna rustig een middagdut te kunnen doen.



Het slaapke hielp. We konden weer dikke vrienden zijn.
Zalig, het kindersnoeteke dat zich dan verbergt in je nek en je platknuffelt.

Zei ik al eens dat ze pit heeft?

't lijkt altijd zo eenvoudig als ik uw berichtjes lees...
hoe slaag jij er in om ze op een stoel te laten afkoelen? ;-)

Ik ben zo blij dat jij blogt!!! Want zo weet ik dat het op een ander ook niet rozengeur en maneschijn is!! Ik kwam eigenlijk het verslagje over Fien nog eens lezen! Hier deze namiddag ook een hysterisch kind, een kind dat ook niet zomaar rustig werd. Een kind dat schreeuwend overal tegenaan kletste en stampte! En dan wordt het voor mij ook al wel eens te veel! En dan is het fijn om te lezen hoe andere het aanpakken! Moest ik hier af en toe eens niet kunnen bijlezen, ik zou bijna gaan denken dat ik niet goed bezig was/ben! Mercikes he! En nog succes met je pittige kinderen! Ik begin me trouwens af te vragen of er andere zijn! :-)

Alsof ge het over mijn jongste hebt :)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...