De andere kant

Buiten wat oppervlakkigheden wordt er hier al een tijd niet veel geschreven over Fien en dat heeft zo zijn redenen.
Ze heeft het niet altijd gemakkelijk, die vijfjarige van ons. Daarover schrijven is -om het zacht uit te drukken- niet persé een plezier. Het zijn immers niet haar schoonste kantjes...

De meeste mensen kennen Fien als een lieve en flinke kleuter. Dat is ze ook, absoluut!
Maar die flinke, lieve kleuter durft hier thuis al eens te ontploffen. Dat gaat dan met gestamp en gebrul, huilen en weglopen. Ze is in zo'n gevallen voor weinig rede vatbaar. Compromissen vallen niet te sluiten.
Eigenlijk bedoelt ze het vaak niet zo. Ze weet immers wel hoe ze gepaster kan reageren op bepaalde situaties, maar dan plots is alle rede weg en ontploft de boel. Om futiliteiten, bagatellen,...

Vandaag was Klaas kop van jut. Hij mocht geen kamp bouwen op de mat want dan kon zij niet goed spelen. Klaas die niet wijkt voor de grillen van zijn zussen kreeg er dus stevig van langs. Hij nam een pak rammel van Fien in ontvangst.
Ik stond ondertussen aan het vuur en hield de boel vanop afstand in de gaten. Klaas huilde en uitte zijn misnoegen. Iets als "jij slaagt mij en ik doe helemaal niks!" Van zijn plannen wijken was nog geen optie, dus kreeg hij een nieuw pakske slaag.
En toen... deed ons colèrig bieke zichzelf pijn en kwam ze bij moeke huilen.

Het keukentrapke stond al klaar. Blijven zitten en afkoelen.
Terwijl de drie andere kinderen schoon verder speelden (ze bouwden zelfs geen kamp, ze maakten een glijbaan met de planken), brulde het oudste kind het kot bijeen. Luisteren naar moeder was er niet bij. Handen op de oren en "ik luister niet naar jou!" brullen, dat wel.


Ze koelde af. En moeders voelen dat, wanneer de temperatuur weer aanvaardbaar is en er binnen de persoonlijke cirkel van het kind mag getreden worden. Dan wordt er weer gepraat en aanvaard, geknuffeld en gehuild.

Even later ben ik dan weer trots op dat oudste kind als ze tegen zussen en broer kan zeggen "Ik ben nimeer wild, ik ben rustig nu. Laat mij maar efkes alleen spelen."

Haar groot-worden loopt niet onbezorgd en zonder slag of stoot.
Als moeder sta ik er vaak naar te kijken en denk ik "lief kind, ge maakt het uzelf niet gemakkelijk." Maar meer dan aan de kant staan en mijn armen uitsteken als ze valt, ze troosten en weer op pad zetten, kan ik niet doen.

Het lijkt alsof ik lees over mezelf als kind: buitenshuis een voorbeeld, in het gezin de 'stuiver' die de boel op stelten zetten omdat het anders gebeurde dan in mijn hoofd. En dan lees ik "Ik ben nimeer wild, ik ben rustig nu. Laat mij maar efkes alleen spelen." Hoedje af. Zo jong, zoveel zelfkennis. Dat kind gaat ver geraken in haar leven.

Ja Riet, dat is het erge. Ik herken mezelf er ook in. Ik wéét gewoon al tegen welke muren ze nog gaat botsen. ;)

amai knap dat fien dat zelf kan, zo rustig worden
hier loopt dat bij isla veel meer uit de hand met roepen, brullen, slaan,... en kan ze niet terug uit haar boosheid komen
misschien dat ik er ook eens over blog ;-)
ooit ;-)

Maaike, ze kan dat niet helemaal zelf hoor. Als ik ze na haar razernij niet even bij mij neem, blijft het een beetje oorlog. Ze heeft een zalfke op haar hartje nodig alvorens ze weer kalm kan/wil zijn. ;)
En ik ben al helemaal benieuwd naar Isla haar uitbarstingen.

Toch fijn te weten, dat moeke altijd een zalfke klaar heeft! Groeipijntjes....

we moeten ze tegen de muur laten lopen en dan weer opvangen maar makkelijk is dat niet altijd. Ik denk dat wij hier binnenkort ook een keertje een afkoel plekje gaan installeren

Zo mooi geschreven jong, en helemaal waar! Bij Amélie heeft het lang geduurd, maar de laatste weken is het hier ook van dat. Boos worden voor niks, collèrig zijn... Van "stomme mama" tot haar zus slaan. Iets wat ze voordien echt nog nooit gedaan heeft. Opgroeien is niet altijd even gemakkelijk me dunkt. En iets in mij zegt dat het er met de jaren niet altijd gemakkelijker op zal worden...

Het moet zijn dat 5 jaar een moeilijke leeftijd is, want wij hebben hier ook vaak een boze 5-jarige Nora in huis.

Boos worden om futiliteiten en ook haar zus slaan en pijn doen. En roepen en hartverscheurend huilen. Maar nog meer heeft ze buien waarin NIETS goed is. Niets. Ook als we bewust iets leuks doen, vindt ze ongetwijfeld een banaliteit dat ze niet leuk vindt en waar ze buiten proportie boos kan om zijn en ze de leuke dingen niet meer kan zien. En vooral : verongelijkt. "Ik heb altijd pech en Marie altijd geluk."
Met de grootste moeite probeer ik dat - blijkbaar - laag zelfbeeld op te krikken, want ik zou het vreselijk vinden als ze opgroeit met weinig zelfvertrouwen. Ik weet ook niet goed waar het vandaag komt.
En constant vergelijken met Marie natuurlijk.

Lastig. En moeilijk ook.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...