Twee jaar en half

Ons derde kind bereikte vandaag de gezegende leeftijd van 2,5 jaar.
Gezegend ja, want dat kunt ge wel stellen met onze peuterpuber.

Het begint alvast aan de ontbijttafel dat ze laat merken hoe oud ze is. Een paar beten van haar boke en masjoefel heeft genoeg. "Boke met vlees wil ik." (Het klein ding begint haar zinnen immers niet met het onderwerp... dat komt liefst achteraan, samen met het vervoegde werkwoord.) Maar dat boke met vlees krijgt ze pas als haar vorige boterhammeke op is. Oók de korstjes, kleine meid!

Alles wil dat kleine Trijntje zelf doen. Uiteraard! Totdat ze gefrustreerd genoeg is om hulp te aanvaarden. Of ook al wel eens omdat ze ondertussen weet dat er dingen zijn die ze zélf niet kan (zoals alleen op de wc kruipen.)
En als het niet naar haar goesting is, of als ze te tam is om te spreken dan gilt ze. Roepen, gillen, tieren en moeder kan daar héél slecht tegen.
1) Wij gillen of roepen niet tegen elkaar. 2) Er slaapt hier vaak een Mitteke in huis en kinderen die wakker worden gegild, da's dubbele 'pret'. 3) Moeder haar oren kunnen dat -zonder zwans- niet langer dan 10 seconden af.

Hoewel we met Trijn een taterwater in huis hebben, is haar spreekvaardigheid niks vergeleken met dat van Fien en Klaas op die leeftijd. MAAR... het kind babbelt wel degelijk ondertussen. Als ze tussen oktober en de kerstvakantie (we zijn daar nog niet uit) naar school gaat gaan, ze gaan haar daar verstaan. ;)
En zo'n late babbelaar is ook wel eens iets anders. 't Is bij ons derde varken immers goed te merken dat ze cognitief al verder ontwikkeld is dan Fien en Klaas toen ze deftig begonnen te babbelen. Woorden en zinnen zijn immers ingewikkelder en moeilijker dan bij de twee vroege babbelaars.
Op korte tijd is ze ook de k-taal zo goed als kwijtgespeeld. "Klaakje" gaat niet meer" klapen," maar "Klaas" gaat "slapen". "Mikke" is niet meer "kakker," maar "Mitte" is werkelijkwaar "wakker."

Naast "ik ook!, nee!, da ni!, van mij!, ikke doen!" klinkt er hier ook vaak "Héél moe ben ik." De puppy-ogen en het pruillipje denkt ge er zelf maar bij.
En zo gebeurt het wel eens dat ik ze ineens kwijt ben en ze zelf naar boven is vertrokken alwaar ik ze ín haar bed vind.

Dat kleine bedje waarin ze slaapt (zo'n schoon oud waarvan er één zijkant naar beneden is geklapt nu), is trouwens aan vervanging toe. Enfin, qua grootte hé. Dat beddeke is nog in perfecte staat!
Maar 't kind mag een groot bed hebben. Ze kan zelf naar boven en naar beneden, komt alleen naar beneden als ze wakker is, is zindelijk 's nachts, kruipt 's avonds liever in 't grote bed van haar zus dan in haar eigen bed, kruipt daar 's morgens ook effectief bij met haar hebben en houden om er verder te slapen,... Kortom "nieuwe bed kopen mij hé."

Zo'n tweejarig kind, dat is een kind met twee gezichten. Het ene dat heftig nee schudt en de longen uit haar/zijn lijf brult. Het andere dat gigantisch schattig en grappig is zolang alles naar haar/zijn eigen wens verloopt.

Zodus zou het zo compleet fout zijn om hier enkel te berichten over Trijn haar nee-gezichtje.


Wij houden immers enorm van het kind dat 's morgens naar beneden komt en verklaart "Wakker ben ik hé."
Als het naar haar goesting is, kan ze ook zo smakelijk zitten eten dat ge er zelf wederom honger van krijgt.


Ze is zo grappig als ze Fien en Klaas nadoet en een spel speelt dat ge van een 2,5-jarige niet verwacht.
Ze wil ook een rokje of een prinsessenkleed aan uit de verkleedmand. "Muziekje aan?" komt ze vervolgens vragen, waarna wij één of andere kapitein Winokio de lucht insturen (het gros van de andere cd'kes zit nog in dozen, te wachten op onze schone kast die hier gauw geleverd zou worden.) En dan wordt er gedanst... líefst voor de spiegel.
Samen dansen is ook goed, zolang ons klein gilkonijn genoeg ruimte behoudt.

Ge kunt ze bijna blij maken met een dooi mus! De paraplu die ze laatst kreeg (goei zomerweer weetwel), zat precies vastgekleefd aan haar pollekes. "Míjne palasol!"


Soms staan we ook versteld (of zouden we dan fier zijn?) van haar durf en kunnen. Zwemmen in het zwembad? Fien pist in haar broek en Trijn mogen we niet vasthouden. De kleine (water)rat wil zelf drijven en zwemmen en kopje onder gaan. Vooral op plaatsen waar ze niet kan staan, staan wij daarvan te kijken uiteraard.


Een lief kind met een sterk willeke, die derde.

Lang leve al de dérde kinnekes!!

Op 26/07/2011 om 09:52 schreef Kim:

Herkenbaar. Héél herkenbaar.

Echt een karakterke om u tegen te zeggen. Zalig!

meisjes die gillen, roepen en tieren... mijn oren kunnen daar ook niet zo goed tegen ;-)
leuk vind ik die taalontwikkeling :)

Ik heb hier met ne grote glimlach zitten lezen. Zalig kind lijkt me dat. Alleen dat gillen, dat doet Eline ook, en daar word ik soms zo onozel van he...

Om te reageren moet je ingelogd zijn...