De bakker en andere grote dingen

Die oudste van ons wordt plots aan een razend tempo groot! En doordat er hier vier rondlopen, manifesteerde zich dat precies heel 'plots'. Al zal dat ongetwijfeld al een tijdje zoetekesaan bezig zijn.

Gisteren ging ze voor 't eerst alléén naar de bakker. Kom seg, alléén! Ze is juist vijf jaar.
We moeten toegeven, we wonen in 't midden van 't dorp, ze moet er voor tot aan 't einde van 't straat én ze hoeft geen straten over te steken.
Ze wou helemaal alleen gaan. Niemand als morele steun. Gelooft ge dat nu? Vorige week durfde ze in diezelfde bakker geeneens een brood vragen!
Moeder dus buiten op straat, vader aan de overkant zodat er ook achter de bocht spionage was.

Ze heeft haar centen afgegeven, kwam met 't juiste brood naar huis, ze is niet gevallen onderweg, er reed geen auto over haar tenen.
Moet ik u vertellen dat ik ongelofelijk fier was op mijn eerstgeborene? En ze genoot van de afspattende ouderlijke trots!

"Ik zei: Mag ik alstublieft een boerenmulti?"
Goed dat ikzelf niet in de winkel stond, ik had ze getrakteerd op de hele snoeppot ipv op dat ene aardbeisnoepje!

Ook groeit ze zo stilaan over haar verlegenheid heen. Dingen vragen aan vreemde mensen lukt aardig ondertussen. Om in een winkel te vragen om naar toilet te mogen, heeft ze niet langer moeders hand nodig.

Fien dekt mee de tafel, haalt water uit de berging, schenkt zelf drinken in, kleedt zichzelf aan en uit, kan oprecht zorgen voor haar kleine zussen. Vollédig uit eigen beweging!
Kind! Wat wordt gij toch flink en groot!
Behalve dat opruimen... Dat blijft -of ze nu klein of groter is- een uitgemaakte zaak: NIET TOF!


Onze kleine denker met haar bakken fantasie, haar molentje dat draait en draait, lijkt haar hoofdcapaciteiten ondertussen beter te behe(e)r(s)en.
Ze heeft al veel minder last van een overprikkeld lijfje met maag- of hoofdpijn.
Ook haar kleine pijntjes worden al wat gerelativeerd. Fien is nogal kleinzerig, ziet u. Elk, maar dan ook élk schrammetje of plekje weten wij als ouder zitten. Het gros van deze roefkes en schrammekes en blauwe plekken wuiven we weg met een "daar wordt ge groot van." Sinds kort blijkt ze die dingen -nadat ze ons werden gemeld- ook zélf weg te wuiven.


En toch blijft ze nog ook nog ons klein meisje dat weinig kan verdragen als ze moe is, dat ruzie maakt met broer en zus, het meisje dat roept als het haar niet zint, altijd als eerste wil zijn en niet tegen haar verlies kan, ook het meisje dat ons blijft verrassen met haar tekeningen.


Zie die droomballonnekes! Die twee 'mannekes' denken aan elkaar en houden van elkaar.

die tekeningen, waaaaaw!!!
en al de rest: ook waaaaaw een echte grote flinke zus
en opruimen? wie doet dat nu wel graag?
ze leert dat wel als ze moeder is ;-)
allez zo is dat toch bij mij stillekesaan aan't komen ;-)

Leuk verslag, en wat een fantastische tekeningen maakt jouw dochter toch altijd. Echt knap!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...