10-03-2006

Op 9 maart 2006 aten wij 's avonds frikadellen met krieken.
De laatste keer samen avondeten zonder kinderen.
Iets na het eten was er immers sprake van een lek. Geen regenwater, geen afwaswater,... wél vruchtwater.
Vertrekken richting kraamafdeling was dus stilaan aan de orde.

We reden eerst even langs Tom zijn opa in Malle. Hij lag daar in 't ziekenhuis.
De mens sliep... het ging niet goed met hem.
We vertelden hem stillekes dat zijn eerste achterkleinkind ging geboren worden. Ik denk dat ik hem ook nog een klein briefje schreef, maar daar ben ik niet meer heel zeker van.

Het moet tegen den achten geweest zijn dat we vanuit Malle vertrokken naar Wilrijk.
Daar werd eerst gecheckt of dat waterverlies wel effectief vruchtwater was. En dat het vruchtwater was, wisten we wel zeker toen de verloskundige inwendig een beetje tegen het hoofdje duwde waardoor nog meer vruchtwater wist te ontsnappen.
Jaja, onze hevige mie had gewoon haar huis kapot gesjot! 't Was nochtans wat vroeg en 't was niet wat ik verwachtte zo op die woensdagavond. Wij gingen er prat op dat dat eerste kind van ons in de lente ging geboren worden. Ze was immers voorzien voor de 25ste maart (de dag waarop Tom zijn opa uiteindelijk begraven werd.)
Nochtans mocht ik al een heel aantal weken niet meer fietsen, tillen, dweilen, stofzuigen en nog van die zaken vanwege harde buiken en de nodige cm's opening.

Enfin, daar zaten wij dus in Augustinus.
We kregen een arbeidskamer. Ik mocht wat vragenlijstjes invullen en Tom liep over en weer naar de auto voor wat spullen.
Van weeën was geen sprake dus er werd nog wat gehaakt en tv gekeken.


Uiteindelijk werd er zelfs nog wat geslapen totdat er om 3u 's nachts actie ondernomen werd. Het verloskundig personeel kwam aandraven met een vol infuus weeënopwekkers. Jaja, dat ging daar plezant worden.
Na wat verkeerdelijk geprik van een verloskundige in opleiding, werd er uiteindelijk toch voor ervaring en de andere arm gekozen. Ik had ze nochtans gewaarschuwd.

Uhu. Eerst een half uurke wachten en stoer doen om daarna de volle laag te krijgen. Weeën om U tegen te zeggen.
Ik -die gezworen had zonder epidurale te bevallen en dat ook op papier heb gezet bij het binnenkomen- heb na enige tijd zwaar afzien toch gevraagd achter een epidurale. Ik had op mijn knieën gaan zitten voor een anesthesist! Dus draafde de verloskundige van dienst onze kamer buiten om de anesthesist te bellen.
Helaas! We moesten wachten. Nacht, weetwel. En hij was net bezig ergens in een OK.

In dat bed vastgeketend aan zo'n vorte monitor hield ik het amper uit. Wat een marteling is dat toch, een barende vrouw 'vastketenen' in een bed.
Enfin, ik heb me op den duur van het juk ontlast en heb de komende tijden doorgebracht op het toilet. Wat een opluchting! Al heb ik daar bijna zitten janken van de pijn.

Omdat het er naar uitzag dat de anesthesist écht niet tot boven ging geraken, werd er voorgesteld om een bad te vullen. Ik stemde in maar wat duurde het lang alvorens dat bad vol was.
't Moet rond de shiftwissel geweest zijn, dat badvoorstel. En wat een wissel toch! De vroedvrouw die ons kwam begeleiden was een fantastische vrouw. Positief ingesteld, aanmoedigend, bevestigend... ja, dat kon ik wel gebruiken.

Tussen half acht en acht uur 's morgens werd ik het bad ingeholpen. En waar ik had gehoopt dat dat een zegen zou zijn, werd het een ware kwelling.
Ten eerste was dat bad véél te groot (of ik te klein, dat kan ook) waardoor ik mij stevig moest vasthouden aan de handgrepen en mijn armen moest strekken om niet kopje onder te gaan.
Ten tweede kon ik daar amper de nóg heftigere weeën in opvangen. Een weeënstorm in een bad water werd mijn deel.

Met wat hulp ben ik er uiteindelijk zo misselijk gelijk ne prei uitgeholpen. Sterretjes zag ik! Dus kwamen ze aandraven met een zitbal. Nóg zo'n verschrikking. Het kind dat eruit wilde werd gewoon terug richting 'in' geduwd en dat was niet wat mijn lijf gezellig vond.
Of ik aub niet gewoon terug op 't wc mocht gaan zitten?
Sja... ik zat daar in mijn nakie en de dichtsbijzijnde wc was toch efkes stappen. Een stoel met een bedpan erop dan maar. Oef!
Van pure miserie heb ik daar ook nog eens een nierbekken gevraagd om mijn zielige maag te ontdoen van dat beetje gal dat erin vertoefde.
Wat druivensuiker later, werd er een badjas rond mijn blote lijf geslagen en mocht ik weer richting arbeidskamer.

In 't midden van de gang kregen we uiteraard een knoert van een wee weg te werken. De man met het donkere velleke die uit een andere arbeidskamer de gang wou opkomen, trok grote ogen en gauw de deur weer dicht toen hij mij daar zag staan puffen half in mijn blootje.

Enfin, in de arbeidskamer ben ik zonder omwegen terug op 't toilet gaan zitten alwaar de legendarische woorden "HET MOET ERUIT" klonken. De énige keer dat ik mijn stem heb verheft boven het spreekniveau trouwens. Maar ja, de wederhelft is dat niet vergeten en vertelt dat graag.

Rond 9u was er sprake van 10cm ontsluiting maar nog een klein randje.
Bij de volgende wee mocht ik wel eens meepersen. Ja madam, ik kan dat!
Dus hop! het verloskwartier in.

20 minuten heb ik nodig gehad om het kind eruit te persen. En niet zo'n beetje meeduwen hoor, nee serieus persen.


De eerste en enige keer dat ik heb ervaren wat persdrang is. Zo'n oerkracht! Niet te doen.
Die andere drie floepten er gelukkig bijna vanzelf uit. ;)

Ons Fientje dus! Geboren om 9u24 op 10 maart 2006. En toen schreef de verse vader het eerste berichtje alhier.



o ja hel dat persen
enfin de afsluiter is wel bemoedigend (ik heb meer dan anderhalf uur geperst, het kind had dan ook een hoofdomtrek van 39cm. liever niet nog een keer ;-)

bhhh katrien, verschrikkelijk. ik wil al ni meer. bedankt.

:-)

Op 13/03/2011 om 11:08 schreef Kim:

Eruitfloepen... daar teken ik voor.

Hoewel ik het persen niks vond in vergelijking met de weeën...

Om te reageren moet je ingelogd zijn...