Van die keer met de trap

Kwart na twaalf. Ge wilt uw drie dochters in bed steken om een dutje te doen.
Goed vroeg ja, want om drie uur moet ge de zoon van 't school gaan halen en dan moet ge de drie dutsen niet wakker maken met een sjanske.
Drie? Ja. Fien was thuis omdat ze gisteren koorts had en vandaag bij de osteopaat moest zijn.
Zij moest ook wat rusten. Op krachten komen enzo...

Passage langs de badkamer op 't eerste verdiep:
- ge voorziet Trijn van een pamper
- ge geeft Mitte een nieuwe
- ge laat Fien naar 't wc gaan en haar broek uitdoen

Trijn was gauw klaar, Mitte ook en Fien... die bleef wat semmelen (taffelen/treuzelen). Fien is immers een semmelkont.
Ge maant uw oudste dus aan om wat voort te doen, Trijn staat immers al bijna boven aan de trap.

"Moekeeeuh... Kijk! Kij-ijk, moeke," klinkt er vanop de trap. Maar ge kijkt vooral NIET want ge zijt nog steeds bezig die oudste af te jagen.
En dan! Draait ge u om en ziet ge het Trijntje van den trap slagen. Van elf of twaalf treden hoog! Er ontsnapt u een langgerekte "TRIJN!"
Seconden lijken minuten te duren. Het kind tuimelt en draait en botst en valt. Ge gooit uw moederlijf tegen den trap, bovenbeen vooruit om een val te breken, rechterarm klaar om te scheppen onder het vallende lijfke. In de linkerhand houdt ge uw jongste prutske goed vast.

Drie treden tot de grond heeft ze gemist door de moederlijke actie. Drie treden waarna ze recht op haar hoofd zou gevallen zijn.
Maar ge hebt ze dus wel degelijk opgeschept.
En ge staat voor een fractie van een seconde met een brullende Mitte op de ene arm (het arm schaap was zich een ongeluk geschrokken) en een bloedende Trijn hangend op de andere arm (met haar buik tegen uw onderarm, hoofd naast de elleboog, geklemd tegen uweigen lijf).

De jongste legt ge gauw op de grond in de gang. Te dicht bij de badkamerdeur blijkt daarna. Ge let dus beter op dat ge die deur niet te hard openzwiert, want dan hebt ge binnen de kortste keren twee dochters met een gat in hun hoofd.

Hup wéér die badkamer in. Trijn wordt boven de lavabo gehouden al tastend naar een proper washandje. De pompbak kleurt schoon rood ondertussen en het kind brult de ziel uit haar lijf.
Een gat -zo blijkt- van 2cm nét onder haar rechter wenkbrauw. Een gapend gat.

Ge maant de oudste aan om rap als de wind de telefoon te gaan halen beneden.
Het bloeden blijkt gelukkig niet al te hevig dus zwiert ge uiteindelijk Trijn op een verzorgingskussen op de grond met een washand aan haar oog. Ge spurt de -nog steeds- krijsende Mitte voorbij om mee naar de telefoon te zoeken en een coldpack uit de ijskast te vissen.

De flinke oudste dochter vindt de telefoon niet. Ah nee, ge hebt hem niet op zijn plaats gezet de laatste keer! Maar ge vindt het ding gauw en vliegt dus weer naar boven, Fien in het kielzog.

Of Fien Mitte wil troosten. Ze doet dat flink. Veel te flink voor haar leeftijd. Ze pakt haar kleine zus op schoot terwijl ge uw geheugen dankbaar zijt dat ge u wat belangrijke nummers kunt herinneren.
1. Vader van de kinderen: lunchend in de Quick met collega's. "Kom maar naar huis. Trijn. Trap. Spoed."
2. Uweigen vader: geen antwoord. Nog aan 't werk waarschijnlijk.
3. De huisarts: geen antwoord. Het belhalfuur is voorbij en ge kent de noodnummer ni vanbuiten.
4. Moeke Sonja: thuis voor efkes. Geen probleem, ik trek mijn plan wel. "Voor wat is 't?" "Trijn, trap, gat, spoed." "Breng ze maar."

Neemt ge Mitte over van Fien. Trijn en Fien laat ge boven wachten. Mitte zet ge in haar maxi-cosi met twee bijeengegrabbelde pampers.
Ge haast u weer naar boven waar ge ziet dat Fien Trijn op schoot had genomen en alweer veel te klein is om zo goed voor haar jongere zus te zorgen. De twee neemt ge mee naar beneden nadat ge ze van de nodige kleren hebt voorzien.

Jassen aan, schoenen aan, naar buiten. Ondertussen belt ge de wederhelft nog eens met de stavaza. "Naar Lier, kunt gij Trijn overnemen. Rij ik weer naar Broechem om Mitte eten te geven."

Ge zet uw kinderen buiten, trekt de voordeur dicht, pakt Trijn op de ene arm, Mitte in de cosi aan de andere, Fien in uw zicht en haast u naar de auto.

De twee ongeschonden meisjes zet ge enkele straten verder af aan een huis waar een moeke Sonja komt buitengelopen als ge amper geparkeerd staat.
En hup, ge zet de tocht verder naar 't dichtsbijzijnde ziekenhuis.

Daar aangekomen, staat de wederhelft al braaf te wachten. Hij neemt het kind uit de auto, en gaat zich al aanmelden. Zo hebt ge zelf de tijd om den auto te parkeren.

We wachten amper daar op spoed. "Goeie" moment.
Het kind wordt op een tafel gelegd, er worden wat vragen beantwoord over hoogte en huilen en er wordt wondlijm aangerukt.


Naaien? Steristrips? Da's ni van doen. Goed wel, daar ni van. Geen spuiten en verdovingen en gekrijs en gebrul dus.
Gewoon wat spul in het wondje en dichtduwen. Straf spul zo blijkt als de assistent moet opletten dat hij zichzelf niet aan Trijn vastplakt.


Vader blijft bij Trijn en wacht op papieren. Zelf rijdt ge weer richting thuisdorp, naar de andere twee dochters.
Vader keert achteraf huiswaarts met de gehavende, steekt ze in haar bedje en werkt dan maar van thuis uit wat verder.

Wanneer iedereen weer thuis is en Trijn uiteindelijk wakker wordt, ziet ge dat van die 2 cm geplakte wonde, maar één cm meer dicht is. "Droog houden" was de boodschap die we in 't ziekenhuis meekregen en dat was nu net wat het niet was met alweer bloed.

Ge belt uw huisarts dus maar efkes op. "Steristrips halen in de apotheek of vanavond eens langskomen."
We kiezen voor dat laatste. 't Is 't schoon snoeteke van uw dochter. Als dat slecht geneest, kunt ge het tenminste nog op den dokter steken.

19u:
De dokter maakt het wondje proper. Niks aan de hand.
De dokter plakt de steristrips. Niks aan de hand.
Het wondje bloedt wat en de steristrips blijken niet al te goed te zitten.
De dokter duwt zachtjes op het wondje om het bloeden te stoppen. Niks aan de hand.
De dokter trekt de steristrips er weer af. Niks aan de hand.
De dokter duwt wat harder om het bloeden te stoppen. "Pijn."
De dokter duwt nog steeds om het bloeden te stoppen. Tranen, een vertrokken gezichtje en een week moederhart.

Eventjes weer de wachtkamer in. Een andere mama met ziek kind, worden ondertussen verdergeholpen.
Ge kalmeert uw klein suske met wat boekjes en dept af en toe met het meegekregen compresje.

De tweede keer lukt het wel. De dochter is iets wantrouwiger tegenover de dokter, maar ze geeft geen kik.
Nieuwe steristrips worden geplakt, een plakkertje erover en klaar.
"Moe," klinkt er vanop een 80cm hoogte.


Fles pap, nog een filmpje meekijken met broer en zus en tijd voor bedje.

Ze stapt de trap op alsof er niks gebeurd is, laat haar pyjama aandoen en gaat mee om nog een verdiepje te stijgen. "Falle, boven."
Ge ziet van hier dat ze de trap waarvan ze aftotterde wél gaat beklimmen natuurlijk. Dus draagt ge het hoopke kind maar naar boven en steekt ge een "pijn" en "moe"-kindje in bed.

Oh zuske, ... Ocharme Trijnemieke en ook amai zo flink.
pfoehw wat een verhaal... droogt tranen

amai, wat een verhaal...adrenaline-ruche! Blij dat alles goed afgelopen is :-) goe gedaan Katrien! mooi crisis-management.

Amai Katrien, das nogal iets!!! Hoe dat ge daar zo op den trap vloog om Trijn op te vangen.. Supermama zenne!!!

Amai Katrien, das nogal iets!!! Hoe dat ge daar zo op den trap vloog om Trijn op te vangen.. Supermama zenne!!!

@Sofie: Ik beklaag het mij wel vandaag zenne. Pijnlijke heup en een goei blauw ket (zo met paarse puntjes) op mijn immer blauwplekloze olifantenvel van mijn bovenbeen.

Pfoe, wat een koelbloedigheid, die zou bij mij ver te zoeken zijn! Gelukkig stond je daar nog, onderaan de trap, het had veel erger kunnen zijn..

miljaar en dat met al die kids
en een dikke pluim voor fien! zo voor haar zusjes zorgen
en een superdikke pluim voor trijn, zoiets is niet min (en wij spreken uit ervaring met isla haar wondje)
en natuurlijk ook de mama, voor dat geregel :))

Godjimenas, weer een straf verhaal bij seg!! En ik van de week nog maar lachen met de papa dat er nu wel voor iedereen toch wel een smartphone in huis is... niet dus ;-) Me dunkt dat iedereen daar verdekke flink gereageerd heeft, sterk werk! Een zoen voor Trijntje en een knuffel voor Fien én voor moeke.

Moeders zouden standaard ogen op hun rug moeten meekrijgen. Het had idd véél erger kunnen zijn...
Goe gedaan, Katrien! En een knuffel voor dat Trijntje!

Wauw Katrien, wat een verhaal! Ik kreeg hier al kippenvel hoe je beschreef hoe Trijn viel. (Een van) de nachtmerrie(s) van elke ouder, denk ik. Maar zo koelbloedig gereageerd! Vooral hoe je de val van Trijn kunnen breken hebt. En een heus geïmproviseerd stappenplan om Trijn naar het ziekenhuis te krijgen, rekening houdend met de andere kinderen. Niet evident, denk ik.

Enfin, eind goed al goed gelukkig! En hopelijk heb jij niet te lang last meer van je heup en bovenbeen... :)

Hulde aan de moeder en grote zus Fien!
Hopelijk komt alles snel in orde, al weet ik zeker dat je de komende tijd nog waakzamer zal zijn.
(onze andreas viel toen hij 16 maanden was van onze trap, ik was dolgelukkig dat ik hem aan zijn enkel kon vastgrijpen, zodat hij niet op zijn hoofd op de grond kwakte. Jammer genoeg bleek ik met mijn reddingsactie zijn voet gebroken te hebben, van de grote slag. Schuldgevoel ebte langzaam weg toen de kinderarts zei dat hij zonder de redding vast een schedelbreuk had gehad...)
't Is me wat, kindertjes...

Wat een verhaal seg! Gelukkig viel het al bij al nog mee. En zo'n lieve Fien ;-)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...