Een half jaar alweer

6 maanden geleden werd dat jongste prutske van ons hierthuis geboren.

Het is ons vierde kindje en dat maakt dat al de dingen die ze leert minder buitengewoon zijn dan bij het eerste kind.
Er klinkt nog steeds "ge moet eens kijken" of "kijk wat ze doet" of "zie hoe schattig", maar als we het niet opschrijven, lossen die kleine ontwikkelingen moeiteloos op in onze dagdagelijkse bezigheden.
Ik heb mezelf ooit gezworen dat ik dat alles niet zou vergeten. Maar ik betrap mezelf erop dat ik mijn moeder toch een beetje gelijk moet geven...

Tijd dus om nog eens wat neer te schrijven.
Dat ze zo smakelijk kan schateren tijdens de verzorgingskussenmomentjes. Dé momentjes exclusief plezier met Mitte. Al is dat niet helemaal waar want er schuift al eens een stoeltje tot bij de verzorgingstafel, gevolgd door een broer of zus die nog liever mee op het kussen zou kruipen dan langs de zijlijn te staan kijken.

Dat ze tegenwoordig zo schattig met haar handjes wappert. Alsof ze wil handjes draaien of wil wuiven. Echter, ze wil alles te stekken krijgen en test de grenzen van haar handjes af.

Dat het fantastisch is om ze verwonderd naar haar handjes en voetjes te zien kijken.

Dat ze haar dutjes meestal doet in haar bedje boven. Het vroege ochtenddutje of een kort dutje tussendoor doet ze wiegend in haar hangmatje beneden.

Dat het ne nachtkakker is geworden sinds we terug zijn uit het ziekenhuis en dat ik daar niet mee gediend ben.

Dat ze zo content is als ze na een werkdag haar papa terug ziet of na een schooldag haar oudste zus en broer.

Dat ze tussen 19u en 20u samen met de andere kindjes gaat slapen 's avonds.
Doorslapen doet ze niet. Ze vraagt minstens twee nachtvoedingen, maar daar zit ik zo niet mee. Sinds een week verlopen de nachten weer min of meer normaal en begin ik de afgelopen helse weken van enkele uren slapen/enkele uren krijsen alweer te vergeten.

Dat ze graag soep lust. Ah ja, ze mocht dat al eens proeven en ze kreeg er geen genoeg van.
Ze sabbelt op korstjes, krijgt al eens een halve betterfood en durft al eens proeven van een groentje of patatje uit onze pot. Ah ja, ze zit tijdens de maaltijden ok gewoon gezellig bij ons aan tafel in haar tripp trapp.

Dat ze verder de borstvoeding nog als hoofdbestanddeel in haar menu mag rekenen.
Zo'n groter boeleke is trouwens ook wel gezellig om aan de borst te hebben. Dat was ik alweer helemaal vergeten.
Dat eten regelt ze immers helemaal zelf. Beide handjes aan de borst of lekker in mijn kleren gefroemeld, haar hoofdje wegdraaiend als er haar iets interessanter lijkt te zijn dan drinken, de borst naar zich toetrekkend als ze weer wil drinken.


Dat ze karakter heeft en behoorlijk dwingend kan huilen of haar ongenoegen kan uiten.

Dat ze zo lief kan lachen en heelder verhalen kan frazelen.



Dat we dat klein Mitteke niet meer kunnen missen!!

Op 09/02/2011 om 14:35 schreef Kim:

Mor manne toch. Ik word hier gelijk emotioneel...

wat prachtig geschreven en wat een supermooie foto's!

Het is wederom een schoon exemplaartje, dat Mitteke van jullie!

Maar goed dat je soms ook schrijft over rommel en vermoeidheid en chaos enzovoort...want na dit logje en de mooie foto's, zou ik anders zo beginnen aan een vierde kindje.
Wat een geschenk voor de kindjes, al dat moois!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...