Kamperen - slot

En zo kwam er ook een einde aan het uitje met de jongste.

Maandagavond werd het infuus van Mitte afgekoppeld en bleef enkel het cathetertje zitten om haar antibiotica intraveneus te kunnen blijven geven. Later die avond bleek dat uiteindelijk ook het cathetertje aan vervanging toe was. AB inspuiten ging gepaard met gigantisch gehuil. Een teken dat 't niet meer in orde was.

Dinsdagochtend besliste de vervangende kinderarts dat er geen nieuwe catheter werd geplaatst. We schakelden over op orale toediening van AB.
Als ze de rest van de dag koortsvrij bleef, mochten wij 's avonds beschikken.


Helaas... Om 15u begon Mitte te braken. Een uur na haar medicatie en haar voeding.
Haar hele maagje moest leeg, tot de gal toe.
Er werd motilium aangerukt en we konden nog een nachtje blijven.
Die antibiotica zou immers moeten binnen blijven als we naar huis mochten.

Mits wat gegoochel slagen we erin om haar de komende keren niet te laten braken.
Motilium geven, kwartiertje wachten, bv geven, efkes wachten, augmentin in haar mondje proppen. Zo lukt het min of meer.


Woensdagvoormiddag zien we eindelijk onze eigen kinderarts. (Maandag kwam de kinderarts langs die verkeerdelijk op Mitte haar dossier was geschreven, dinsdag de vervangster van onze eigen kinderarts die op dinsdag niet werkt.)
Mitte zag er niet meer zo goed en vrolijk uit als dinsdag. Ze slaapt veel, ziet weer bleekjes,... Maar we mogen toch naar huis mits de belofte dat ik onmiddellijk bel als ze weer achteruit gaat.

De griepwisser gaf trouwens negatief voor influenza A en B. Maar een griepvirus was het wel.
Omdat de AB werd opgestart vanwege een verhoogd infectiegehalte in Mitte haar bloed, moet die AB-kuur ook worden afgewerkt.
Geen 7 of 10 dagen maar gewoon de Belgische oplossing van 5 dagen.

We blijven nog tot 's namiddags en de assistente komt nog polshoogte nemen alvorens we mogen beschikken.
Er wordt me op het hart gedrukt dat ze haar AB minstens een half uur moet binnenhouden. Indien niet, moeten we terugkomen voor een maagsonde of intraveneuze toediening.


Alvorens met Mitte naar huis te komen, besloot ik om eerst de keukenkasten terug aan te zuiveren in de plaatselijke supermarkt.
De volgende dag zou ik immers met vier kinderen zitten waarvan drie zieken. Niet de beste formule om boodschappen te gaan doen!
Terwijl we daar staan aan te schuiven aan de charcuterie, ...oh ja... u raadt het... begint Mitte te hoesten en te braken. Meer dan ze wat rechter houden in haar maxi-cosi en zien dat ze niet zou stikken, kon ik niet doen.
Ge moet trouwens niet geloven dat er ook maar één iemand vroeg of er hulp nodig was hoor!

Thuisgekomen werd er dus meteen een wasmachien gevuld en een bademmer gevuld.

Donderdag was Mitte alweer een slap klein hoopje baby. Ondertussen al meester in het uitspuwen van haar medicatie, werd er drie keer per dag een medicijnengevecht geleverd. Ze sliep, ze braakte (een uur na haar AB), ze sliep,...

Maar kijk, we zijn vrijdag vandaag en het gaat toch al wat beter met dat zieke prutske van ons. Ze speelt weer, lacht weer. Al is dat meestal maar van korte duur en blijft ze dus ook nog veel slapen.
Vanmorgen gaven we haar de laatste keer motilium en augmentin. We hoopten dat het binnen zou blijven en ja hoor... we hadden geluk!

Sinds vanavond heeft ze zelfs weer haar schoon donker kleurke terug. Hoera!

Jezusmina, wat een verhaal... Da's zo'n moment waarop je liever geen 4 koters hebt rondlopen, lijkt me. Maar gelukkig happy end, en hopelijk ook alle andere huisgenoten intussen van alle beestjes verlost.

Oh help, wat een toestanden. Dat die virussen daar maar snel weg zijn.
En houdt de resistentie van de moeder ondertussen stand?

Ik dacht "daar kan ik ook nog wel een postje mee vullen". ;)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...