Op naar de 3 maanden

Die jongste van ons doet dat hier behoorlijk goed!

Drie bezoeken aan de osteopaat hebben we nodig gehad om ze wat vlot te trekken.
Geen reflux nee. Onrust. Dat.
En kijk, 't is er uit!

Sinds anderhalve week duren de nachten ook netjes tot opstaantijd en niet tot 4 à 5 uur met daarna nog wat soezen op moeders borst tot opstaantijd.
Pas op, dan bedoel ik niet dat het kind doorslaapt hé! Neenee jong, daar doen we niet aan mee hoor.
Maar hey, twee keer per nacht soezend borst geven en verder slapen, daar kan ik mee leven.
In principe moet ik daar zelfs geen oog voor open doen, maar één of andere neurose dwingt mij op zo'n moment om toch minstens één oog open te trekken. Vervolgens manen we het oog aan om de gewenste informatie waar te nemen (het uur te lezen) en zich weer te sluiten. Volgende stap is die informatie verwerken.
Twee problemen echter: dat oog openkrijgen én het verwerken van waargenomen info.
Immers, als ik 's morgens de nacht probeer te herzien, kan ik alleen maar besluiten dat ik het kind ongeveer 2 keer heb eten gegeven. De tijdstippen ben ik steevast vergeten.


De dutjes overdag zijn maar hazenslaapjes tegenwoordig. Onze nummer drie kan namelijk niet fluisteren of stilletjes praten en dat vertaalt zich regelmatig in het wakkerroepen van een slapend Mitteke.
De dagslaapjes in haar bedje boven, blijken voorlopig nog geen succes. Heel lang slaapt ze daar ook niet.

Haar hangmatje waarin ze wel deftig slaapt, heeft voorlopig moeten plaatsruimen. Hopelijk kunnen we het snel weer terughangen!


Lacht ze? Ja, geweldig! Dat maakt uw dag goed, zo'n babylachje. Ook broer en zussen worden getrakteerd op haar guitige lach. Sinds het afgelopen weekend wil het zelfs al wel eens lukken dat er een schaterlachje ontsnapt!
Favoriete lachmomenten zijn; a) op het verzorgingskussen, b) bij het wakker worden 's morgens.


Als ze niet te moe is, houdt ze graag de grote zussen en broer in 't oog. Vanuit haar relax lukt dat perfect. Al moet het oplettende oog van moeder al wel eens een Trijntje van haar kleine zus plukken. Kusjes geven is immers eens zo leuk buik tegen buik!
Verder houdt ze zich bezig met kijken naar haar vogels, sabbelen op haar vuistjes,... gewone babydingen dus.

Fien, Klaas én Trijn "zorgen" ook flink voor hun jongste zusje.
Als Mitte huilt, komt er algauw één of andere zus met een tutje aandraven of wordt moeder aangemaand het huilende kind te troosten. "Moeke troost ze eens."
In papa z'n auto is het Klaas die trots naast Mitte mag zitten en met veel toewijding haar tutje vasthoudt als ze huilt.

Groeien doet ons kleinste spook ook in de lengte en de breedte!
Het mutsje dat ik ze maakte toen we op reis waren (eind september), is reeds te klein.


Tijd dus om nog eens een nieuw vanonder 't machien te laten rollen.

Twee maanden oud was ze toen ze 4150gr op de weegschaal liet verschijnen en ze 55cm lang was.
Ondertussen zijn we alweer 4 weken verder en nemen we toch stilaan afscheid van de laatste kleedjes met maat 56.
Moeder vindt dat uiteraard absoluut niet tof, maar ze klein houden is ook geen optie uiteraard.




Idd dat is jammer genoeg geen optie! Het gaat veel te snel! En als het het laatste in rij is, doet dat nog eens zo zeer waarschijnlijk!
Je (oei! lees: jullie!) hebt in ieder geval weer een prachtige dochter op de wereld gezet!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...