2 weekjes Mitte

Zo stil en braaf ons jonste telgje was tijdens de eerste week, zo luidruchtig was ze de tweede week.
Ze heeft al behoorlijk wat gehuild de laatste dagen. Gelukkig valt ze relatief gemakkelijk te troosten (al houdt dat in dat ge dan wel een kind aan uw lijf/in uw pollen hebt).
Uiteraard een tijd die passeert! We weten dat ondertussen... Maar plezant is dat niet.

Zo'n klein boeleke troosten wil ook zeggen dat er minder handen en armen over zijn om voor de andere drie te zorgen, om over dat huishouden nog te zwijgen. ;) Ook daar zullen we wel routine in vinden binnenkort.

De nachten bleven ook niet vlekkeloos en zonder gemor. Gelukkig worden er geen nachtelijke huilfestijnen gehouden, maar ik moet al wat meer mijn best doen om Mitte stil te houden. Dat gaat van tutje geven tot het hoofdeinde 's mijnens kant wat hoger zetten en mezelf als matras aanbieden aan de jongste.
Dat laatste is immers zéér effectief. ;) En alles beter dan 's nachts rond te lopen met een huilend trezeke.
Al kan ik niet ontkennen dat ik 's morgens moe mijn bed uitstap.

Donderdag had Mitte haar eerste afspraak bij de kinderarts. Ze had immers nog geen dokter van dichtbij gezien en daar moesten we toch even verandering inbrengen, nietwaar? Reflexen werden getest, hartje geluisterd, heupen nagekeken, etc.
Ze werd volledig goedgekeurd. Niks op aan te merken.
Ze zat nog niet terug aan haar geboortegewichtje, maar daar moesten we ons nog geen zorgen over maken. Naar 't schijnt hebben ze 3 weken tijd om terug aan hun geboortegewicht te geraken. Nog één week tijd dus.

Vrijdag genoten we van het mooie weer om nog eens naar Planckendael te trekken. Dat was immers al geleden van toen Trijn nog een boeleke was.
We vertrokken pas na de middagdutjes van onze kindjes, wat maakt dat we niet vroeg ter plekke waren. We hadden nog dik twee uur de tijd om de boel daar te verkennen. (Leve het abonnement trouwens!)
Ondanks het goede weer, was er relatief weinig volk, ...al kan het latere uur daar ook voor iets tussen hebben gezeten natuurlijk.
En al was het maar twee uur rondstesselen aldaar, het waren toch twee fijne uren en moeder was moe genoeg achteraf. ;)

Zaterdag bleef Mitte voor 't eerst zonder moeke bij papa. Fien en Klaas werden immers mee op sleeptouw genomen om op zoek te gaan naar schoenen en sloefjes. We kwamen echter met lege handen terug en dus moeten we de komende dagen nog wat extra op pad.
Mitte was echter niet zo content thuis. Volgens papa had ze 90% van de tijd gehuild. 't Moet daar een feestje geweest zijn...

Zondag tot slot, gingen we langs nonkel Jelle, tante Sylvie en Line. Fien was daar immers blijven slapen en we zouden van daaruit samen naar "de duiker, zijn hand en de kleine reuzin" gaan in Park Spoor Noord.
Mitte besloot echter -kort voor we gingen vertrekken- dat we gerust nog wat afleiding konden gebruiken. Zodoende vond de jonge juffrouw het nodig om moeders witte broek geel te kleuren tijdens het verversen van haar pampertje. En borstvoedingskaka is nu niet wat ge gemakkelijk eventjes uit uw kleren spoelt.
Zo stond moeder daar dus met een broek die niet om aan te zien was. Echter, wat waspoeder en gewrijf later, vertrok moeder (als in mezelf) toch mee naar 't Stad. Gelukkig was de temperatuur ideaal om die broek toch nog te drogen en dus was er van een natte broek geen sprake meer tegen dat we bij de kleine reuzin en de duiker aankwamen.

Omdat de reuzen in 't park hun middagdutje deden, vond Mitte dat er ook daar wat tijd voor actie was. Na haar borstvoedingsmomentje besloot ze dus om de gekregen melk deels terug richting afzender te sturen. Schoon tussen de borsten van moeder gemikt! Alweer feest!

Gelukkig waren er aan het reuzenbezoekje ook toffe kanten. ;) Zo hebben Line, Klaas, Fien en Trijn zich goed geamuseerd en kwamen we een hoop fijne mensen tegen.

En zo komt er een einde aan een mooie kraamperiode. Vanaf morgen is het immers alweer werkendag voor papa. Voorlopig werkt hij nog wat halve daagjes thuis... 4 kinderen op 4 jaar tijd... ze spelen zo fijn samen, maar 't is hard werken ook!

Op naar de volgende week dus! Vol uitdagingen. ;)
Op 23/08/2010 om 10:15 schreef Freya:
Amai, dat geloof ik van dat hard werken! Geen tijd om op je lui gat te zitten met 4 pagadders. Chapeau, jullie doen dat goed!
Op 23/08/2010 om 13:23 schreef Sjarel 1:
Goe bezig!
Op 23/08/2010 om 22:05 schreef hannelore:
amai, katrien... zo schoon geschreven. uit het leven gegrepen en ondanks te (gekende) tegenslagen toch nog genoeg 'rooskleurige' accenten.
Ik begin het haast jammer te vinden dat ik (nog) geen 4 kinderen heb. ^_^

Proficiat met je kroost en met jullie geweldige parenting skills!!!

Mooi geschreven!
Ik blijf het chique vinden hoe je het allemaal doet: 4 kindjes in 4 jaar tijd, amai! :)

Elke keer ik zucht en puf en klaag omdat het een drukke, vermoeiende dag is met een dikke buik en 2 kleine kindjes, denk ik aan wat het voor jou moest en moet zijn met 4 kindjes ;)

Maar wel gezellig druk natuurlijk, daar twijfel ik niet aan! Dat is duidelijk uit je tekstje :)
Om te reageren moet je ingelogd zijn...