Over hoe een dikke buik een Mitte werd...
Eerst waren er de 35 weken zwangerschap die we passeerden. De termijn waarop Trijn geboren werd.
Dat voelde toch een beetje als het nemen van een kaap.
De kaap werd echter groter toen we week 37 haalden. Thuis bevallen kon vanaf nu.
Ook week 38 passeerde. Die die Fien nét niet haalde.
We vierden papa zijn 35ste verjaardag op 7 augustus met een cadeautje dat uit papier gehaald mocht worden. De teller stond op 39 weken en één dag.
Het leek er op dat we Klaas zijn toer opgingen. De volledige 40 weken en eventueel een extraatje.
Maar toen was er Mitte! ... op 39 weken en 2 dagen...
Zondag 8 augustus 2010 werd de dag dat ik me afvroeg of kinderen er gewoon zouden kunnen uitvallen.
Een "drukkende" dag als het ware. De druk van een hoofdje, een symfyse die dreigde te barsten.
Een lastig gevoel dat zich naarmate de dag vorderde omzette in een lastige moeder.
Het was de zondag waarop we met z'n allen (tweewekelijks) pistolékes gaan eten bij moemoeke en voke ploesj thuis.
Nadat "peter" Tom huiswaarts keerde na een bezoekje alhier, werd er wat getreuzeld alvorens we de kinderen de auto in duwden om richting Abelebaan te rijden.
Ginder aangekomen zetten de kinderen zich aan het spelen en zette moeder zich in de eerste de beste zetel.
Omdat de aanspreekbaarheid en verdraagzaamheid van laatstgenoemde stilaan kelderde, werd er -zij het onder lichte dwang- toch eens naar de vroedvrouw gebeld.
"Veel druk. Pijnlijk schaambeen. Geen weeën. Ik heb niet de indruk dat ik sebiet ga bevallen."
Een dik kwartier later stonden we alweer thuis.
Zonder kindjes.
Die bleven in de Abelebaan.
De vroedvrouw was onderweg om de situatie eens te komen checken.
19u was het toen er klonk "7, nee 6 cm ontsluiting en een volledig verstreken baarmoederhals. Da's voor straks hé."
De bijeengeraapte pyjama's, knuffelbeesten, tutjes ea. werden met logeerbedjes en ander kindergerief richting Abelebaan gebracht door de vader des huizes.
Ondertussen laadde de vroedvrouw haar gerief uit de koffer, werd er vanalles naar boven gedragen en klaargelegd.
Nadat Tom terug was, werd er beneden nog wat gesjauweld, papieren geprepareerd, wat over en weer gelopen tot bleek dat er effectief weeën kwamen opzetten. Een verhuis naar boven bood zich aan toen het tegen den achten aanliep.
Weeën die stilaan heviger werden en sneller volgden werden al wandelend of steunend weggeblazen. Goed te doen!
Al volgde toen het hevigere werk. Al knielend en leunend tegen het bed, vloekend dat het pijn deed en met een man die tijdens een wee niet van mijn zijde moest wijken maar over mijn rug mocht wrijven, lieten we ook die andere weeën passeren.
8 augustus 2010 was nu niet bepaald de warmste dag van 't jaar, zeker zo tegen de avond niet. Bij een temperatuur van 22 graden kreeg de bevallende vrouw op den duur toch wat friskes. En kou krijgen tijdens de arbeid is niet echt bevorderlijk voor de goeie gang van zaken. Er werden dus doeken warm gemaakt, een grote badhanddoek werd aangedragen zodat de bevallende niet zou ver"krampen" van de kou.
Geen idee meer hoe laat het juist was toen we naar de baarkruk verhuisden om de vorderingen eens te controleren, maar 't moet tegen de negenen geweest zijn. (Bij het checken van de foto’s blijkt dat dus 21u05 te zijn.)
"10cm, geen randje meer. Als ge wilt moogt ge meeduwen."
Maar dat ging nog niet. Er zat nog iets klem achter dat verdomde schaambeen en trouwens... van persdrang was geen sprake!
Na een wee of twee was het gevoel dat er iets klem zat weg. Zachtjesaan duwden we dus mee.
Doordat de vliezen nog intact waren, vulde zich stilaan een vochtblaas voor het hoofdje.
Tussendoor vloog de humor door de kamer, de Sjarelklap (voor de bekenden) bleef gelukkig wel achterwege.
Maar! Lachen tijdens een bevalling... dat vraagt wel een hand extra ondersteuning voor die dikke gespannen buik. Laten we stellen dat de sfeer goed zat, maar de pijn daarom niet minder werd.
Een geboorte naderde ondertussen. Tom zat klaar om zijn dochter aan te nemen nadat hij was ondergepletst door een vochtblaas (en dus de vliezen) die brak(en). Ann (onze vroedvrouw) nam het camerawerk voor haar rekening.
En eenmaal die vliezen gebroken waren, was het één keer duwen om het hoofdje geboren te laten worden en nog een keertje voor het lijfje. Het kind vloog bijna uit vader zijn handen! Beetje glibberig enal. Maar er was ook nog het waakzame camera-oog dat eigenlijk dienst deed als vroedvrouw en even haar hand uitstak om de landingsbaan van Mitte wat bij te sturen.
Zodoende werd ons vierde kindje geboren om 21u40 en kreeg ze de naam Mitte.
Wordt vervolgd.
Dat voelde toch een beetje als het nemen van een kaap.
De kaap werd echter groter toen we week 37 haalden. Thuis bevallen kon vanaf nu.
Ook week 38 passeerde. Die die Fien nét niet haalde.
We vierden papa zijn 35ste verjaardag op 7 augustus met een cadeautje dat uit papier gehaald mocht worden. De teller stond op 39 weken en één dag.
Het leek er op dat we Klaas zijn toer opgingen. De volledige 40 weken en eventueel een extraatje.
Maar toen was er Mitte! ... op 39 weken en 2 dagen...
Zondag 8 augustus 2010 werd de dag dat ik me afvroeg of kinderen er gewoon zouden kunnen uitvallen.
Een "drukkende" dag als het ware. De druk van een hoofdje, een symfyse die dreigde te barsten.
Een lastig gevoel dat zich naarmate de dag vorderde omzette in een lastige moeder.
Het was de zondag waarop we met z'n allen (tweewekelijks) pistolékes gaan eten bij moemoeke en voke ploesj thuis.
Nadat "peter" Tom huiswaarts keerde na een bezoekje alhier, werd er wat getreuzeld alvorens we de kinderen de auto in duwden om richting Abelebaan te rijden.
Ginder aangekomen zetten de kinderen zich aan het spelen en zette moeder zich in de eerste de beste zetel.
Omdat de aanspreekbaarheid en verdraagzaamheid van laatstgenoemde stilaan kelderde, werd er -zij het onder lichte dwang- toch eens naar de vroedvrouw gebeld.
"Veel druk. Pijnlijk schaambeen. Geen weeën. Ik heb niet de indruk dat ik sebiet ga bevallen."
Een dik kwartier later stonden we alweer thuis.
Zonder kindjes.
Die bleven in de Abelebaan.
De vroedvrouw was onderweg om de situatie eens te komen checken.
19u was het toen er klonk "7, nee 6 cm ontsluiting en een volledig verstreken baarmoederhals. Da's voor straks hé."
De bijeengeraapte pyjama's, knuffelbeesten, tutjes ea. werden met logeerbedjes en ander kindergerief richting Abelebaan gebracht door de vader des huizes.
Ondertussen laadde de vroedvrouw haar gerief uit de koffer, werd er vanalles naar boven gedragen en klaargelegd.
Nadat Tom terug was, werd er beneden nog wat gesjauweld, papieren geprepareerd, wat over en weer gelopen tot bleek dat er effectief weeën kwamen opzetten. Een verhuis naar boven bood zich aan toen het tegen den achten aanliep.
Weeën die stilaan heviger werden en sneller volgden werden al wandelend of steunend weggeblazen. Goed te doen!
Al volgde toen het hevigere werk. Al knielend en leunend tegen het bed, vloekend dat het pijn deed en met een man die tijdens een wee niet van mijn zijde moest wijken maar over mijn rug mocht wrijven, lieten we ook die andere weeën passeren.
8 augustus 2010 was nu niet bepaald de warmste dag van 't jaar, zeker zo tegen de avond niet. Bij een temperatuur van 22 graden kreeg de bevallende vrouw op den duur toch wat friskes. En kou krijgen tijdens de arbeid is niet echt bevorderlijk voor de goeie gang van zaken. Er werden dus doeken warm gemaakt, een grote badhanddoek werd aangedragen zodat de bevallende niet zou ver"krampen" van de kou.
Geen idee meer hoe laat het juist was toen we naar de baarkruk verhuisden om de vorderingen eens te controleren, maar 't moet tegen de negenen geweest zijn. (Bij het checken van de foto’s blijkt dat dus 21u05 te zijn.)
"10cm, geen randje meer. Als ge wilt moogt ge meeduwen."
Maar dat ging nog niet. Er zat nog iets klem achter dat verdomde schaambeen en trouwens... van persdrang was geen sprake!
Na een wee of twee was het gevoel dat er iets klem zat weg. Zachtjesaan duwden we dus mee.
Doordat de vliezen nog intact waren, vulde zich stilaan een vochtblaas voor het hoofdje.
Tussendoor vloog de humor door de kamer, de Sjarelklap (voor de bekenden) bleef gelukkig wel achterwege.
Maar! Lachen tijdens een bevalling... dat vraagt wel een hand extra ondersteuning voor die dikke gespannen buik. Laten we stellen dat de sfeer goed zat, maar de pijn daarom niet minder werd.
Een geboorte naderde ondertussen. Tom zat klaar om zijn dochter aan te nemen nadat hij was ondergepletst door een vochtblaas (en dus de vliezen) die brak(en). Ann (onze vroedvrouw) nam het camerawerk voor haar rekening.
En eenmaal die vliezen gebroken waren, was het één keer duwen om het hoofdje geboren te laten worden en nog een keertje voor het lijfje. Het kind vloog bijna uit vader zijn handen! Beetje glibberig enal.
Maar er was ook nog het waakzame camera-oog dat eigenlijk dienst deed als vroedvrouw en even haar hand uitstak om de landingsbaan van Mitte wat bij te sturen. Zodoende werd ons vierde kindje geboren om 21u40 en kreeg ze de naam Mitte.
Wordt vervolgd.
