Tandjes

Vorige woensdag was het dan eindelijk zover: ons Fien haar voorste tandjes gingen eruit. Voor degenen die niet weten waarom: doorklikken. ;)

We hadden het al een paar keer uitgesteld: normaal gezien ging het ergens half februari gebeuren, maar door de vroeggeboorte van Trijn is dat dus wat in het water gelopen. De operatie is toen een eerste maal uitgesteld, en toen nog eens omdat het begin van 2009 al genoeg was voor ons Fien: naar school, een zus erbij, een groot ipv een klein bed, ... De combinatie van alle factoren maakte dus dat we nogmaals voor uitstel vroegen. Gelukkig kon dat, en nu was het dus zo ver. De tandjes: eruit.

We moesten om half twaalf in het ziekenhuis zijn, en Fien mocht vanaf 's morgens niks meer eten. We hebben ze toch nog een boke en een fles melk gegeven, want tenslotte moest het kind nog een hele dag door. Het was toen nog half acht 's morgens, dus veel kwaad zal dat wel niet gekunnen hebben. Klaas was gaan slapen bij Moeke Sonja, dus ons mieke had het rijk voor haar alleen, en we hebben haar dan ook wat vertroeteld die dag.

Tagged


Uitzonderlijk waren we te vroeg (jaja, en dan met mezelf erbij!) in het ziekenhuis. Geen erg, maar toen bleek later dat de operatie niet om 12u was, zoals we eerst dachten, maar pas rond kwart na één. Het was dus nog wel even wachten. Niet vanzelfsprekend met een dochter die ondertussen honger had (en wijzelf ook), en dat in een kale ziekenhuiskamer. Gelukkig was er wel tv, en dus hebben we maar wat Mega Mindy en andere filmkes gekeken.

Wachten


Uiteindelijk mochten we toch naar beneden, en dus mocht Fien in haar ziekenhuispon gehesen worden, en trokken we nog een laatste portretje mét tanden...

Ziekenhuiskleedje aandoen Final shot


Hup, haar bedje in en naar beneden. Ondertussen had de verpleegster haar een suppo opgestoken zodat ze wat "zattekes" werd voor de operatie, zodat ze mak als een lammetje mee naar 't OK kon. Beneden gekomen was het dus nog even wachten tot dat ding voldoende werkte, en ondertussen mocht madam alweer naar een filmke kijken.

Video kijken, pre OK Wachten op de verdoving Groggy


Fien werd meer groggy met het moment, en dat was er duidelijk aan te zien. Behoorlijk slapjes, en de Disney film die ze mocht zien was behoorlijk spannend (dat stukje toch). Waar ze normaal gezien al lang onder moeders rokken had gezeten, liet ze het nu begaan alsof het niks was.

En toen kwam de dokter, en die rolde haar bedje de deur uit, richting OK. Zonder ons. Gelukkig mochten we nog wel efkes "afscheid" nemen, al had dat wat Fien betreft op dat moment niet echt gemoeten, zo versuft dat ze daar zat. En toen was ze weg.

Lastig moment, wel, vond ik dat. Het blijft een kleine ingreep, maar het is de eerste keer dat we een kind "onder het mes" hebben, en dat was toch wel een hele ervaring.

Maar goed, de honger was er nog steeds, en dus zijn Katrien en ik (en Trijn) snel even iets gaan eten in de cafetaria beneden. Ze hadden ons gezegd dat het niet langer dan drie kwartier ging duren, en toen we na een klein 25 minuten terug boven stonden hebben we hoop en al nog 10 minuten moeten wachten vooraleer ze één iemand van ons kwamen roepen om naar de Recovery te komen. Fien had voor Moeke gekozen voor ze werd binnengerold, en dus werd het Moeke. Ik kon met Trijn in de arm verder wachten in de gang (op een stoeleke, mét een boekske). Je hebt wel wat bekijks als wachtende vader met een mini in je pollen. Zeker van verpleegsters. ;) *wink wink*

Katrien had het ondertussen niet onder de markt met onze oudste spruit. Die was nogal hevig uit de narcose gekomen, en ze was er zelfs in geslaagd haar infuus uit haar handje te trekken (gelukkig zonder al te veel averij). Het was dus een hele klus om ze iets of wat kalm te krijgen, en natuurlijk moest ze ook haar vader hebben ipv haar moeder. Zo zijn onze kinderen dan weer wel. :)

Een dikke tien minuten later kwamen ze terug buitengerold en mochten we van kind wisselen (met de verpleegster als tussenstation voor Trijn). Met Fien was nog steeds niet veel aan te vangen: niks was goed, huilen, kwaad zijn, zagen. Begrijpelijk, natuurlijk. Voor zover we konden zien hadden ze goed werk geleverd, maar het blijft een deftige wonde en dat zal wel een pak pijn gedaan hebben (ondanks pijnstillers). Tel daarbij de onbekene omgeving en de spanning vooraf, en je moet dus al niet ver zoeken om te zien waar dat gedrag vandaan kwam.

Terug op de kamer beterde het niet echt. Ze wou niks, en als ze dan iets wou dan veranderde ze 2 seconden later van gedacht.

Ontroostbaar Ontroostbaar


Tutten ging niet (ook al hadden we het bij) dus daar kon ook al geen troost gehaald worden.

Ontroostbaar Ontroostbaar


Gelukkig had de verpleegster snel door dat de situatie niet verbeterde met op de kamer te zitten, en vermits er geen echte nacontrole was en we gewoon zaten te wachten op de dokter om te komen zeggen dat we mochten vertrekken, heeft ze naar de dokter gebeld. Die heeft één of andere assistent gestuurd (die eigenlijk van niveel wist, maar ja). Concreet resultaat: we mochten naar huis.

En dus zaten we om iets na drie terug in de auto, en waren we om halfvier thuis. We hebben Fien in haar bed gestopt, en ze heeft meer dan 2 uur geslapen. Na haar dutje was ze een ander kind (al zal de junifen van voor haar slaapje daar ook wel iets mee te maken hebben gehad).

Ondertussen zijn we een halve week verder en gaat het al een pak beter. Ze heeft zo goed als geen last om te eten (ze gebruikte de tandjes toch ook al niet meer echt). Haar lip is al minder gevoelig, maar het is toch nog oppassen geblazen. Tutten begint ook te lukken, maar de papfles gaat nog schuins in de mond (waar er nog wel tandjes zitten). En het zicht valt best mee, eigenlijk.

Nu nog een paar jaar wachten tot ze begint te "wisselen" om terug tandjes vanvoor in haar mondje te zien...
Man, herkenbaar verhaal! Echt...
Toen onze Niels zich liet opereren aan zijn mamabreuk - eu, sorry, Liesbreuk - ging het ongeveer ook zo. Die sufheid. Dat moeilijk moment (ik moest toch bijna blijten!) als ge ze ziet binnenrollen in OK (Lies was ni meegegaan naar de wachtkamer, want die kon het al ni meer aan). Die lastigheid nadien. Dan ene keer véél slapen. En dan was 't alweer bijna vergeten.
Goe dat alles volgens plan liep!
Spijtig voor Fien dat ze nu wel wat op mij gaat gelijken, met al die gaten tussen haar tanden ;)
Op 20/04/2009 om 22:03 schreef Tante Lies:
En krijgen we ne foto te zien van Fien zonder voortanden? Ze heeft het dan al bij al toch vrij goed doorstaan. Flinke Fien! Miel zou Fien een groot applaus geven (en we zullen het hem inderdaad laten doen als we op 2 mei naar Trijns feestje komen.
Op 21/04/2009 om 23:06 schreef Katrien:
@Lies: dat klinkt als ramptoerisme. ;) Al de foto's die de komende jaren volgen, zullen van een Fien met een "gat" zijn... >_<
Om te reageren moet je ingelogd zijn...