Visjes spelen

Het gebeurt wel eens 's avonds dat Katrien weg moet (naar de kine, bvb, of de Meme naar huis doen). Vanavond was het weer zover: moeder moest met Trijn naar Kind en Gezin (zie het andere berichtje).

Het probleem bij deze avondlijke uitstapjes is dat de 2 oudsten tegen dan a) vrij moe zijn, en dus b) in bed moeten en ook c) hun moeke heel graag zien. Het netto resultaat als Katrien vertrekt: groot concert. De grootste tragedies spelen zich dan af ten huize Adriaenssen, het is alsof Moeke vertrekt om nooit of te nimmer meer terug te komen. "Moeke komt straks terug" gaat er met de beste wil van de wereld niet in.

Uitwuiven helpt niet, en maakt de zaak nog maar erger, zo heeft de ondervinding ons geleerd.

Vandaag het dus maar over een andere boeg gegooid en ons prutsen wat bezig gehouden tot ze het vertrek vergeten waren. Niet gemakkelijk. Het is uiteindelijk gelukt door "met de visjes" te spelen. En dan bedoel ik het computerspel "Spore", en meerbepaalde de eerste 2 fases van het spel. Die eerste fase gaat over "ééncelligen" (nuja):



Vandaar de naam "met de visjes spelen". Het is de bedoeling rond te zwemmen, vleesjes of groentjes te eten en zo groter te worden (en nog meer van dat). De tweede fase, voor de curieuzeneuzen, is de beestjesfase waarbij het celdiertje poten krijgt en op het land kruipt om daar verder te groeien en zo. En andere beesten te vinden. Best geinig.

De kinderen vinden het wel tof, en heel af en toe spelen we dus "van de visjes". Veel doen ze zelf nog niet, het blijft bij kijken en papa aanwijzingen geven. Ze vinden het vooral tof dat je je "visje" zelf vorm kan geven: "een paarse", "of een roze met een arm!" en zo.

En dat het de kinderen opfleurt, is wel degelijk zo. Een goed kwartier nadat moeder was vertrokken, en na een kleine 10 minuten spelen waren ze ze al helemaal vergeten. Of toch niet?


Of, bekijk dit op Vimeo.


Het netto resultaat was dat ze te laat in bed lagen, maar de broeksriem moet niet altijd uit leer gesneden zijn, toch?
Om te reageren moet je ingelogd zijn...