Trijn - dag 14

zaterdag 7 februari '09

30 gram erbij brengt ons op 2kg480.

Sinds deze namiddag staat Trijn op 7 ipv 8 voedingen. Ze moet sinds dan 60ml per voeding drinken.
Bij de eerste voeding van 60ml liep het al grondig mis. Ons mieke had goed gedronken en was in slaap gevallen, maar dik 40ml is geen 60ml dus werd de cupfeeder erbij gehaald.
Trijn gaf duidelijk aan dat 't haar niet zinde. De melk die ze kreeg tufte ze simpelweg terug uit. Ze draaide haar hoofdje, stak haar tong uit, kneep haar lippen stijf op elkaar.
Géén zin meer in nog 20ml dus. Maar ja... 60 zou ze drinken.
Totdat... ze besloot gewoon haar volledige maaginhoud eruit te gooien. Qua statement kon dat tellen!
(Bij nader orde bleek dat niet haar hele maaginhoud, maar toch schoon 30gram moeite eruit!) Ze kreeg bijgevolg nog een 20 grammekes melk via haar sonde zodat ze niet te snel terug honger zou krijgen.
Deze avond heeft ze dan wel netjes haar 60ml gedronken en zo waren moeder, dochter én verpleging content.

Morgen mag ze naar huis! Eindelijk... want moederlief is aan 't einde van haar Latijn. Een gemiddelde van vier uur en half slaap per nacht gedurende 14 dagen begint serieus zijn tol te eisen. Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo moe geweest. Een chirokamp is er klein bier tegen!! Zelfs die 8 maanden dat Klaas niet doorsliep waren een peulschil tegenover de afgelopen 14 dagen.
Ik hoop ook dat er morgen een tijd van genieten kan beginnen. Van een rustige kraamtijd was er immers absoluut geen sprake!

Euforie over haar thuiskomst, maar toch ook weer groot verdriet over haar vroeggeboorte...
Vandaag had ik immer 37 weken zwanger geweest. Tegen vandaag had ik alles in orde willen brengen voor haar geboorte. Vanaf vandaag had ze ook thuis geboren mogen worden.
Ja, 't is anders uitgedraaid en we mogen ons twee pollen kussen dat we ze nog hebben, maar dat neemt dat verdriet niet echt weg.
Dikke buiken zien passeren die voor ongeveer dezelfde tijd zijn uitgerekend... dat pikt! Gek genoeg enkel bij mensen die ik niet ken.
Iemand horen zeggen "nog 10 dagen" doet toch een beetje zeer.
Enfin, hopelijk is dat gevoel wat weg over 3 weken, tegen de tijd dat ze was uitgerekend.
Ge moogt inderdaad uw twee pollen kussen dat ge ze nog hebt, maar dat je het moeilijk hebt met hoe het gelopen is, dat snap ik best. En ik denk ook dat dat héél normaal is.
Uw kraamtijd is van u afgepakt en dat krijg je niet terug.

Ik had het er bij ons Liv ook héél moeilijk mee en ik heb dat echt van mij af moeten praten.
Nu den tweede op komst is hoop ik echt zo hard dat alles loopt hoe het zou moeten, dat ik kan zitten aftellen tot de geboorte begint, dat ik de kleine direct kan aanleggen en dat hij bij mij op de kamer zal liggen.

Maar ik denk wel dat het genieten zal beginnen vanaf de moment jullie thuis zijn met je kleine premature schat.
Op 08/02/2009 om 13:10 schreef Pim:
Ik kan het me ook voorstellen. Zelfs nu ben in precies nog niet 100% klaar voor het grote moment.
Anderzijds ben ik wel 200% benieuwd. Ik hoop dat het bij ons ook zo'n perfect boeleke wordt.

Ik zal mijn buik intrekken de volgende 3 weken en ge moogt lachen met mijn ballonkop, traanoogskes, dikke bovenlip, bekkeninstabiliteit en slaapproblemen ;)
Op 08/02/2009 om 14:59 schreef liesbeth:
Katrien,

ik kan er helemaal inkomen en jammer genoeg blijf je nog een hele tijd met dat dubbel gevoel zitten. Ik was heel opgelucht dat 'ons prematuurke' het superflink deed, maar tegelijkertijd was ik zo op!! En ja, dikke buiken springen dan nog eens extra in het oog. De korte nachten zijn bij ons heel lang heel kort gebleven, maar vermoeidheid went blijkbaar... en ons broos baby'tje is nu bijna 10 maanden later een stevige lachebek geworden! Veel succes de komende weken!
Op 09/02/2009 om 13:52 schreef Liesbeth, Les en Mila:
Katrien,Het dubbel gevoel rond de vroeggeboorte is inderdaad heel normaal. Wat jij verteld, komt zo bekend voor. Zelf heb ik ook heel wat traantjes gelaten bij de vroeggeboorte van ons Mila. Ik was ook steeds aan het denken "normaal was ze nu zoveel weken..." en ik heb mijn dikke buik nog lang gemist! Andere bolle buiken versterkten dat gevoel. (Behalve inderdaad van de mensen die je kent; daar was ik eerder ongerust dat die ook te vroeg gingen bevallen). Je kan het niet begrijpen dat het recht van "9 maanden zwanger mogen zijn" je ontnomen is. Nadat de uitgerekende datum gepasseerd is, verbeterd dat wel enorm, maar af en toe denk ik er nog wel eens aan. Bij zo'n momenten pak ik m'n prutske goe vast en dan is dat weer snel vergeten. En een goeie begrijpende vent aan je zijde tegen wie je af en toe je hart is kan luchten: dat helpt ook goed!
Op 09/02/2009 om 14:18 schreef Papa Tom:
Oei, dan zal ik maar al op cursus "Begrijpende Vent" gaan. ;)
Op 09/02/2009 om 14:19 schreef Papa Tom:
Oei, dan zal ik maar al op cursus "Begrijpende Vent" gaan. ;)
Om te reageren moet je ingelogd zijn...