Emo Nemo

Ik kwam deze avond thuis van't werk, en moeder zat met de kindjes naar Finding Nemo te kijken. In afwachting van mijzelf, want ik was door het geweldige toffe verkeer (waarom kunnen mensen niet meer rijden als het wat regent?) een pak later dan gepland thuis.

Op zichzelf niks speciaals, maar wat eerst een goei idee was geweest, bleek dat naderhand niet meer zo. De film was namelijk bijzonder spannend voor ons Fienemie. Ze was al moe en lastig, en in plaats van een rustgevend effect te hebben waren alle "spannende" gebeurtenissen voor haar een beetje traumatisch eigenlijk.

Ik vond dus Katrien, Klaas en een wenende Fien aan op de zetel, toen ik binnenkwam.

Fien kijkt '"Finding Nemo'" '"Finding Nemo'"


En hoe tragisch het ook was, het was ook bijzonder grappig eigenlijk. Tragikomisch dus. Al vond ons Fien zelf van niet, natuurlijk.

Fien kijkt '"Finding Nemo'"


Het ging ook op en af, afhankelijk van wat er gebeurde. De ene keer zat ze met tranen in de ogen van blijdschap (toen Papa Nemo de Kleine Nemo terugvond, bvb), en een halve minuut later zat ze tranen met tuiten te wenen.

Fien kijkt '"Finding Nemo'" Fien kijkt '"Finding Nemo'"

Fien kijkt '"Finding Nemo'" Fien kijkt '"Finding Nemo'"


We konden ze troosten zoveel we wilden, maar echt helpen deed het niet. Katrien zat met de afstandsbediening in haar pollen om snel door spannende stukken door te spoelen. Al een geluk, want anderhalfuur emoties voor zo'n kind: het is wat...

Fien kijkt '"Finding Nemo'" Fien kijkt '"Finding Nemo'" Fien kijkt '"Finding Nemo'"


Onze Klaas liet het niet aan zijn hart komen. Maar of dat is omdat hij een jongen is of omdat hij nog te jong is om te begrijpen wat er in de film gebeurt, dat laat ik voorlopig in het midden. ;)
Op 24/01/2009 om 01:30 schreef Katrien:
En het waren véél spannende stukken, want we hebben de film "gezien" op een klein half uurke. Niks samenhang meer.
't Enige wat Fien interesseerde was dat papa vis en Nemo niet meer samen waren en waar ze nu toch allebei uithingen.
De spannende verhaallijnen langs de zijkanten maakten het niet plezanter.

Toch maar Nijntje en Musti voorlopig dus.
Laat ze nog maar wat genieten van haar mooie, geweldloze wereldje! ^_^
Prachtig gedaan met die foto's. Zoveel emotie.

Doet me denken aan die keer dat ik als 12 jarige erg geschrokken was van Ghostbusters. Mijn tante had me die namiddag meegenomen naar de cinema. Je zou toch denken dat ik op 12 jaar al wat kon hebben, maar dat was er dus ferm naast gedacht. Als oudere weet je ook niet altijd 100% zeker wanneer een film geschikt is en wanneer niet.

Tot overmaat van ramp speelde die avond, op TV2, de verschrikkelijke horrorfilm "American Werewolf in Londen"... Mijn papa had de synopsis niet goed gelezen en zo kwam het dat ik per ongeluk de ongelooflijke terroriserende gordijn-scène te zien kreeg. Ik dierf daarna, herinner ik me nog, maanden aan een stuk niet meer met het licht uit slapen.
Om te reageren moet je ingelogd zijn...