Tandjes

Niet die van Klaas, maar die van Fien. Deze middag was onze dochter als een wervelwind door het huis aan het rennen, en toen hoorden we plots een klap. Een hardere klap dan we gewoon zijn om te horen: Katrien snelde ter plekke, en riep mij al meteen bij de orde: Fien was head-first op de grond gegaan. Resultaat: tandjes door de lip en bloed op de grond. Ik mocht kuisen terwijl Katrien Fien verzorgde.

Tot madam 5 minuten later - ter troost - voor een DVDke Pingu zat en Katrien vroeg of ze eens naar haar tandjes mocht kijken. En wat we daar zagen was niet zo goed:

Een gat


Van haar twee bovenste snijtanden een stuk af. Ik moet eerlijk toegeven dat het even verschieten is: dit is iets permanentere schade dan een verbrand handje, bijvoorbeeld. Katrien had het er nog een pak moeilijker mee dan ikzelf (maar ik ben dan ook olympisch kampioen relativeren/rationaliteit, natuurlijk).

Enfin, Fien leek zelf meer last te hebben van haar lip ipv de tanden, maar we hebben toch maar de tandarts opgebeld. Die wilden ons Fien er wel tussenpakken: tenslotte was het best wel eens mogelijk dat er meer schade was dan we konden zien. Katrien dus met Fien naar de tandarts terwijl ik Klaas entertainde (de Mount Everest werk kon wachten).

Toen ze terug waren bleek het allemaal nogal mee te vallen. 2 stukken van de tanden, ja. De linkse tand (voor Fien rechts) was tot net op de zenuw afbroken, dus hebben ze daar met 2 tandartsen en 2 assistentes aan ons madammeke haar tanden zitten werken. Een beschermend laagje erover, onderandere tegen de pijn maar ook ter bescherming. Het is te hopen dat de zenuw niet ontsteekt: het zou wel eens kunnen dat de tand er dan uit moet. Binnen 2 weken moeten we terug voor de checkup.

Fien is bijzonder flink geweest. Ze zijn daar bij de tandarts in haar mondje aan't klooien geweest: ik ken volwassenen die daar met plezier voor in hun broek schijten. Niet ons Fien: ze is heel flink geweest. Het laat de mogelijkheid op om eventueel stukjes op de afbroken tanden te zetten (de echte stukken vonden we niet terug, waarschijnlijk heeft ze die ingeslikt). Normaal doen ze dat niet omdat de kindjes niet lang genoeg willen/kunnen stilzitten, maar als Fien zo braaf is/blijft, valt erover na te denken (hoewel er nog 'tegens' zijn, maar kom).

Na het tandarts bezoek zag dat er zo uit:

De schade


Ik had aan Fien beloofd dat we pannekoeken zouden eten als ze flink zou zijn (en anders ook wel hoor). Normaal gingen we bokes eten, maar daar zou waarschijnlijk toch niet veel van in huis komen. En het leek me wel een goei idee om het "trauma" te verlichten.

En zo geschiedde:

Pannekoeken eten


Het kon niet snel genoeg gaan:

Sneller, Moeke!


Natuurlijk mocht Klaas ook mee-eten (het had toch ook niet gepakt - zijn zus pannekoeken en hij brood, hah!):

Pannekoeken eten


En zo loopt onze dochter dus nu rond met een half gat in haar mond. Voor de komende 4 of zo, tot ze begint te wisselen. Het lijkt alsof ze iets harder lispelt dan voorheen, al kan het zijn dat dat maar in ons hoofd zit. Het doet toch ook pijn in ons hart eigenlijk: je wil toch altijd het beste voor je kinderen, en dan is zo'n ongevalleke toch wel een behoorlijke tegenvaller.

Binnenkort trekken we trouwens met haar eens naar de osteopaat, want ze valt de laatste tijd weer meer dan voorheen. Ze zet haar voetjes niet echt goed (heeft ze van haar paps), maar misschien kan die mens er toch een beetje aan doen (het zal er hoogstwaarschijnlijk gewoon moeten uitgroeien, maar daar is ze nu vet mee).
Op 26/08/2008 om 09:55 schreef Freya:
Auw, dit ziet er pijnlijk uit! Ocharme dat kind. Krijg er kippevel van. Ik geloof dat dit echt verschieten is geweest!
Verwen ze maar eens goed, jullie kleine meid.
Op 26/08/2008 om 10:53 schreef TomP:
Pete-Fien, veel zotter dingen dan dit moet je niet gaan uitspoken... willen we dat afspreken? (Als we later samen naar 'Het Eiland' hebben gekeken zal je dit veel grappiger vinden ^_^ ) En toch weeral zo flink geweest!!
Dit is niet leuk, én pijnlijk... maar toch liever dat er een stuk is van de melktandjes dan van de definitieve tanden. Mijn Milan is eens goed gevallen op school, en er was een groot stuk van zijn voorste tand. Is netjes gerepareerd, maar wellicht moet er als hij 18 is, een stifttand in. Ik ben daar wel effe niet goed van geweest. En hij ook niet.

Flinke Fien trouwens!
Op 26/08/2008 om 15:09 schreef Stephanie:
Ochottekes, amaai... ik begrijp jullie volkomen.
Bbrrrr ziet er zo pijnlijk uit. :( De onze is ook een stukje kwijt aan één van haar voortandjes, weliswaar een heel klein stukje, maar 'k heb daar ook enorm ambetant van gelopen, zij daarentegen...
Op 28/08/2008 om 11:27 schreef Pim:
Fienemie toch. Je hebt dat goed gedaan ze.

Moeke en papa, onthoud dat jullie dochter gevallen is terwijl ze lekker actief aan het spelen was. Dat is 'mooi'. Mijne man doet zo'n dingen 's nachts na nen duvel of 7. Dat is 'schaamtelijk'. (Idd, ook Marijn zat vorige week bij den tandarts voor een voortandreparatie na nen duvelavond) >_<
amai wat een verhaal toch!
gelukkig is ze zo flink geweest!
Arme Fien én flinke Fien! Inderdaad niet evident om zo flink stil te zitten bij de tandarts, sjiek!
En ik kan me jullie frustratie, ontgoocheling over de gebroken tandjes echt wel een beetje voorstellen. Ook al is het tijdelijk, voor zover je 4 jaar nog tijdelijk kan noemen natuurlijk.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...