Pah Pah

Klaasje zegt "papa". :D

Wel, niet helemaal. Of toch wel.

't Zit namelijk zo: zoals alle baby's experimenteert onze jongen met z'n stem. Zo doet hij al een goeie week van "bah bah bah", bijvoorbeeld als hij in z'n wieg aan't spelen is. Oorspronkelijk was de "bah" behoorlijk dof, maar ze begint te evolueren naar "pah": de doffe b-klank wordt een scherpere p-klank. Op zichzelf niet zo spectaculair, hoor ik u denken. 't is waar.

De "bah bah bah" klinkt ongeveer zo:


Hij kan deze klank ook op commando maken, zo bleek deze morgen. We lagen met z'n vieren te zondagochtenden in ons grote bed. Op zichzelf een unicum, dat gebeurt niet zo vaak dat we Fien a) bij ons in bed krijgen als ze net uit haar eigen bed is en b) ze daarin wil blijven. Maar goed, ik zei tegen Klaas: "zeg eens papa". Het venteken fronste zijn voorhoofd - hij was ook nog niet z lang wakker, en dan al meteen zo'n moeilijke vraag voorgeschoteld krijgen - en moest precies even nadenken. En dan brabbelde hij "pah pah". Niet vlot "papa", 't was een beetje in 2 stukjes, maar hij zei het toch.

Eerst dacht ik: dit is een toevalstreffer, en ik probeerde nog een paar keer. Meneer reageerde niet elke keer, maar hij heeft dus nog wel een paar keer "pah pah" gezegd, in verschillende intonaties en hoeveelheden speeksel. :) Voor mij staat dat dus gelijk aan "papa" zeggen. Natuurlijk weet ik ook wel dat hij nog te klein is om mij als "papa" te benoemen, en dat dit gewoon een leuk spelletje is van klanken nabootsen en dat deze klank toevallig nu goed in z'n mondje blijkt te liggen.

Maar toch... :)
Op 05/11/2007 om 01:43 schreef Katrien:
En ik wacht nog wel een jaartje op een 'toevalstreffer' die klinkt als "moeke". :p

Op 05/11/2007 om 11:46 schreef TomP:
Vanaf welke leeftijd wordt dodecahedron eigenlijk mogelijk?
Op 05/11/2007 om 15:09 schreef noenkel S:
Geachte
Uw zoon vertoont een ernstige afwijking in zijn linguïstische ontwikkeling: dat "papa", of zoals u het beschrijft "pah pah" het eerste woordje van uw telg is, baart geenszins verwondering. Het feit dat hij voordien echter de variant "bah" produceerde, doet dit wel! Een doorsnee kind zal in regel evolueren van de relatief makkelijke - want stemloze - plofklank "p" naar de relatief moeilijkere stemhebbende plofklank (of occlusief, zo u wil) "b"! Uw nakomeling is derhalve of hoogbegaafd, of een warhoofd, of een contrair bazeke ... De toekomst zal het uitwijzen!
Met vriendelijke groet
de taaldokter
Op 05/11/2007 om 17:19 schreef Spiff:
en zo zijn er ook mensen die in het geruis van de radio stemmen van geesten menen te horen ;-)
:) Jona was ook dol op ba- en pa klanken en hij zei ook heel snel 'papa'. (mama mocht daarentegen 14 maand wachten)

Luca heeft duidelijk een voorkeur voor mama lol en er komt bij hem dan ook geen enkele P of B-klank uit zijn mond.
Om te reageren moet je ingelogd zijn...