Een goe gezind manneke

't moet gezegd zijn: ons Klaasje is een enorm goedgezinde baby. Veel huilen doet hij niet, en telkens als je boven z'n wieg komt hangen en gekke bekken naar hem begint te trekken (of hem zelfs maar bemoedigend toespreekt), tovert hij z'n breedste lach tevoorschijn. Zelfs als hij net wakker is na een goeie dut in de loop van de dag kan ons meneerke goed lachen. Alleen 's avonds lukt het niet altijd even gemakkelijk, maar dat is dan waarschijnlijk te wijten aan de vermoeidheid.

Lachen naar Moeke


Maar hij lacht niet naar iedereen. Als Voke Ploesj hem (zachtjes) toespreekt als Klaasje in z'n wiegje ligt, weet hij het zo niet. Dan komen er maar bedenkelijke blikken boven, en soms zelfs het begin van een pruillipje. 't is alsof hij echt niet weet hoe hij moet reageren: hij kent z'n grootva wel, maar het blijft een imposante mens met al dat haar aan z'n hoofd. ;) En als Papa of Moeke dan tevoorschijn komt, dan is't meestal snel terug plezier. Gelukkig is Klaas iets toegeeflijker in z'n lachjes naar andere mensen als hij bij ons op schoot of op de arm zit.

Veel plezier


Dus als één van ons twee in de loop van de dag wat opbeuring kan gebruiken, springen we even langs bij onze Klaas: je wordt er terstond terug goedgezind van. :D Ons venteke kan ons 's nachts nog steeds uit onze slaap houden, en daar durven we dan wel eens over te mopperen, maar hij compenseert dat meer dan voldoende door overdag het zonnetje in huis te zijn. ;)
Om te reageren moet je ingelogd zijn...