Op verlof - Ares 2007 (ii)

De eerste "volle" dag van ons korte verlof is half aan me voorbij gegaan: ik heb dan ook een halve dag in't bed gelegen om bij te komen van de heenreis. Langer dan gepland, maar moe is moe en je bent op verlof voor iets. Gelukkig was het goei weer en had Katrien dus niet teveel moeite om de kindjes geëntertaind te houden.

In de namiddag ben ik met ons Fien nog wel in't zwembad geraakt: dat lag al heel de dag mooi te blinken in de zon, en 't was net warm genoeg voor een zwemmeke. Een echte waterrat is't nog niet, maar we komen er wel:



Zwemplezier Leuk
Snel afdrogen 
 Zwemmen


Lang heeft het niet geduurd, want ons masjoefel had het al snel koud. Zo'n kinderlijfje kan toch minder hebben dan een walrus met 3 vetlagen zoals papa. :D

En voor de rest is de dag rustig verlopen... We zijn nog naar de winkel geteend om wat eten te halen (tagliatelli met tomatenspekjessaus en een puddinkje als dessert), de kindjes in bed gestoken en zelf nog wat van het Franse Avondleven genoten:

Avondvertier


De dag erna hebben we eigenlijk ook niet zoveel gedaan. Da's ook het toffe van op verlof te zijn: niks moet (buiten aan een paar primaire behoeften voldoen, natuurlijk). In de namiddag zijn we dan vertrokken voor een uitstap: we gingen de Dune Du Pyla eens bezoeken. Die ligt aan de andere kant van het Bassin d'Arcachon: vlak aan de ingang eigenlijk. :D

dunedupyla


Op zichzelf maar een goeie 10km ver, maar vermits je niet recht door de zee kan rijden - tenzij met een amfibievoertuig, iets waarover we niet beschikten - moesten we dus heel de binnenzee rondrijden om er te geraken: een rit van een dikke 40km, oftewel een goei uur rijden.

Dat was niet met naar zin van onze kindjes. Nog voor we er waren was het al weenconcert vanachter in de auto. Ze hadden blijkbaar gisteren té lang in de auto gezeten en vonden het dus nu ook niet zo leuk om alweer te moeten rondrijden.

Maar goed, we hebben het gehaald. We hadden gehoopt om rond de duin te kunnen lopen en zo aan de zee te kunnen zitten, en waren dus goed beladen met speelgerief, handdoeken, ... Maar wat bleek: er was echt alleen maar een duin te zien die tussen de bomen stond. Wou je naar de achterliggende zee, dan moest je over 117m zand. Voor Katrien en Klaas (innig verenigd dankzij de draagdoek) was dat niet echt een optie. Ik ben dan maar alleen met Fien naar boven getrokken, via de polyester trap die tegen de duin was gemonteerd.

Ik kan u zeggen: dat was behoorlijk zwaar, zo wat 100+ trappen (ik heb er geen flauw idee van hoeveel het er echt waren) omhoog inclusief 10kg eerstgeborene. Maar goed, met veel zweet en een korte pauze vlak bij de top hebben we het gehaald. Bovenaan was het zicht magnifiek:

Dune Du Pyla - Sea View
Dune Du Pyla - Land view


Het was dus wel de moeite om tot boven te klimmen. ;) We hebben van de gelegenheid dan ook maar om een vader-dochter foto te maken. Eerst met eigen hand, daarna met wat hulp van een vriendelijke mens die vlakbij zat.

Zelfportret op 117m Groepsfoto (zwart/wit)


Daarna zijn we terug naar beneden getrokken, want daar zaten moeder en zoon te wachten. Niet meer langs de trap - zot! - maar gewoon door het zand. Dat ging best gemakkelijk, en ook wel snel. We waren trouwens niet de enigen die langs daar naar beneden kwamen:

Downhill


De terugrit was net zoals de heenrit een oase van rust in de auto. :D We waren blij dat we thuis waren, en zijn die avond allemaal vroeg gaan slapen: we hadden het nodig na zo'n "drukke" dag.
Op 17/07/2007 om 23:29 schreef Els, zusje van peter TomP:
Aaaah, de foto van Fien als groene kabouter is gewoon hi-la-risch! Het toppunt van schattigheid is toch wel net dat plaatje. Oh en de dochter-papa foto in zelf portret stijl is ook best geld waard. Gewoon de gelijkenissen in de beide blikken zijn schitterend.

X
Om te reageren moet je ingelogd zijn...