Fien & Klaas

We hadden het ons al veel afgevraagd voor Klaas geboren was: wat ging onze kleine meid doen met zo'n verse broer in huis? Veel mensen hadden ons al gewaarschuwd voor jaloezie en zo, maar vermits ze nog niet zo groot is wisten we niet goed of ze daar veel last van zou hebben.

Woensdag zijn we van't ziekenhuis naar huis gekomen. Tegen dat we ons Fien bij Moeke Sonja waren gaan oppikken was het al tijd voor't avondeten/bad/bed en was de kennismaking met Klaas eerder oppervlakkig.

En toen kwam donderdagochtend.
Klaas was niet zo goed aan de nacht begonnen (krampjes, veel huilen etc tot ongeveer een uur of 2), en Fien was tegen den elven al eens wakker geworden van zijn gehuil. Onderbroken slaap: het is meestal geen goed teken.
En ja hoor: toen ze wakker was 's morgens, mocht ze even mee bij ons in bed (zoals we gewoon waren de laatste weken). Maar nu lag daar ineens een baby te slapen tussen moeke en papa (die was mooi blijven liggen na een nachtelijke borstvoeding). En dat was precies niet naar haar zin, want ze is beginnen krijsen en roepen dat het niet mooi meer was. Na een paar keer kwaad geworden te zijn beterde het niet echt en heb ik ze terug opgepakt en naar haar bed gedragen. Toen ze daar ook bleef tieren heb ik ze - voor't eerst *snif* - een ferme tik op haar billen gegeven. Ze had genoeg waarschuwingen gekregen, tenslotte. Daar verschoot ze wel even van, en ging haar geroep over in gehuil. Ik heb haar dan maar achtergelaten in de slaapkamer om wat uit te razen.

Nog geen 2 minuten later was ze relatief gekalmeerd: het geroep en gehuil was gereduceerd tot wat snikken en jengelen. Omdat we van haar kamer geen straf willen maken, ben ik ze dan maar terug gaan halen. Poging 2: de kennismaking was rustiger, maar ze was toch nog alles behalve content. Goed, Fien en ik uit bed, want dit had geen zin. Moeke bleef nog even liggen met Klaas (alletwee moe. :D). Ik heb ze dan een goeie fles pap gegeven, maar al snel bleek dat ons masjoefel eigenlijk nog gewoon stikkapot was, en dus lag ze al snel terug onder haar donske. En't was nodig, want ze sliep al snel.

In de loop van de dag hebben we dan maar af en toe Fien laten kennismaken met Klaas: "kijk, Klaasje slaapt", "Oh, Klaas moet wenen", en "Klaas mag drinken bij Moeke". Ze mocht ook eens in de wieg kijken om te zien dat er wel effectief elke keer hetzelfde bazeke inlag. En je kon zien dat meer en meer begon te dagen dat Klaas een permanent deel van ons gezinnetje was nu. Ze wou zelfs al "aai" doen, en deed dat zelfs eerst heel voorzichtig, om dan ineens in de jongen z'n haar te graaien (nogal brut). Helemaal grote liefde was het dus niet, maar van jaloezie was ook niet echt sprake.

En vandaag was't al een pak beter: deze ochtend ben ik gewoon opgestaan wanneer ze wakker was en ze niet mee in de slaapkamer genomen om het fiasco van gisteren te vermijden. Toen Klaas een dik uur later van zich liet horen zijn we eens gaan zien en was ze enorm geinteresseerd: ik heb hem zelfs van't midden van't bed moeten verplaatsen naar de kant zodat ze hem kon zien, zo leuk vond ze het. Ze heeft mooi langs de kant van't bed naar hem staan kijken, en hem zelfs geaaid deze keer zonder venijnig te worden.

En voor de rest gaat voor haar het leven z'n gewone gangetje. Veel verschil is er niet, buiten dat Moeke veel in de zetel zit met Klaas op schoot... En dat wanneer Fien erbij zit, ze nog niet zo goed beseft dat ze voorzichtig moet zijn met zo'n klein pruts. Daar is ze nog te klein voor, waarschijnlijk.

Nee, 't gaat nog een goeie Grote Zus worden, ons Fienemie. ;)
Om te reageren moet je ingelogd zijn...