Vertederend

Elke dag weet Fien mijn hart wel weer te stelen.
Het is soms ook zo vertederend wat ze toch weeral allemaal kan en uitsteekt.

Ik hou ervan om ze te zien waggelen door het huis. Beentjes nog een beetje uit elkaar... dat biedt meer steun en er zit zo'n dikke pamper tussen natuurlijk.
Geweldig ook om ze "papa" te zien zeggen en naar Tom te zien lopen. Een dikke knuffel van papa en even op schoot en ons kleine mus is content gesteld.
Fijn ook om te merken dat haar taalgebied zich meer en meer uitbreidt. Het woord papa is onlosmakelijk verbonden met papa in persoon. Ze weet zichzelf verder ook meer en meer uit te drukken. Zo betekent "aa-auw" gevolgd door gesmak dat de poezen misschien honger hebben. Doet ze "hoefoef" dan blaft er ergens in de buurt wel een hond.
Een tijdje geleden was "aaargh" een uitdrukking om te zeggen dat ze kaka had gedaan.
Sinds gisteren zegt ze "kaka".

Daarnet huilde ze even en besloot ik maar om haar even een tutje te gaan geven.
Toen ik boven haar bedje kwam hangen, zei ze "tutsj" (wat zoveel betekent als tut). Die gaf ik haar dus samen met haar poppemieke en ze legde zich meteen goed om verder te slapen.
De eerste keer dat ze in haar bedje zo vraagt naar haar tutje... en dan smelt ik helemaal. :D

Deze avond na het eten speelde Fien nog even buiten. De poezen voelen zich niet steeds op hun gemak omdat Fien nogal luid kan roepen en enthousiast doen. Maar deze keer lag Sammeke Poes in een doos op de koer en was als het ware te tam om zich te verleggen als Fien kwam aanwaggelen. Hij zal het zich in ieder geval niet beklaagd hebben, zo lief dat ons Fienemie aai deed over zijn bolleke.

Dan in de loop van vandaag nog stond ze te spelen met haar gerief hier binnen. Roeren in de pottekes, rammelen met een paar bekerkes...
En dan kreeg ze haar pop in de mot. Die moest toch ook nodig proeven van de beker. Ongelofelijk om te zien. We hebben ze het nooit voorgedaan!
Ooit één keer ja en dat was met een lepeltje op de dag dat ze haar pop kreeg van ons (met haar verjaardag).
Ze was het popje een tijdje vergeten, maar sinds een paar dagen werd ze door Fien uit haar bedje gevist om te proeven van het lepeltje. Sinds vandaag mag de pop dus ook van een bekertje drinken.

Niet te doen hoe snel ze groot wordt! Ik sta er elke dag bij te kijken en geraak er telkens weer door vertederd. Dat is dus moeder/ouderliefde zekers?
Benieuwd hoe we het bij nummer twee zullen ervaren.
Om te reageren moet je ingelogd zijn...