Vooruitgang

Dat ze kon stappen, bewees Fien al ruim een maand geleden.
Sinds dinsdag gebruikt ze het stappen ook effectief om van de ene kant naar de andere kant te geraken.

Ze komt dan vanuit haar speelhoekje aangestapt met potjes om ze op het kleine tafeltje te komen zetten. Zo gaat ze ettelijke keren heen en weer.
Ze stapt vlotjes het huis door. Van vanvoor tot vanachter, van binnen naar buiten en andersom. Meestal met een grote glimlach!
Als ze ergens onderweg op haar poep valt, geraakt ze nog niet zonder steun recht. Dan schuifelt ze dus richting stoel of tafel of deurstijl,... om zich recht te trekken en verder te stappen.

't Is toch weer ongelofelijk dat ons masjoefel het ineens kan en tegoei doet! Neenee, geen twee pasjes en boem!, dat is niet Fien haar stijl. Lang genoeg wachten tot ze het effectief kan!

Met de opgang van de nieuwe voortbewegingsvorm manifesteren zich ook andere nieuwe dingen bij Fien.
Het is een ongelofelijk grote deugniet geworden. We moeten ze dan ook regelmatig terechtwijzen en daar weet ze zich vaak geen raad mee.

Bloempotjes kaalplukken, met een lepel (uit de zandbak) op diezelfde bloempotjes kloppen, DVD's uit het rek gooien, katteneten 'voor'proeven, katteneten uit het bakje laden,... Noem maar op! Er zijn zoveel dingen te ontdekken waarmee moeke en papa niet onmiddellijk gediend zijn. En dan volgt er logischerwijze een 'mag niet Fien', 'voorzichtig' en zo meer.
Dan zijn er twee vaakvoorkomende reacties; a) het op een huilen zetten, b) eens zo erg verderdoen. Dat laatste zorgt dikwijls voor hilarische momenten want het katteneten vliegt dan uit het bakje of verdwijnt eens zo snel in haar mond, de bloemetjes gaan des te sneller ten onder...
En tóch zal ik volharden! Het kan nog zo'n grappig zicht zijn, maar 't zal minder grappig zijn als we ze laten begaan en er binnen een paar maanden geen land meer mee te bezeilen valt!
Bij ons is het wat vermanen betreft juist hetzelfde met Ophélie. Thuis hebben we geen tv, maar hier in de Provence hebben we al honderd keer neen moeten zeggen als ze telkens weer aan de tv komt. Ze doet niets liever en onze vermaningen hebben niet echt effect, maar inderdaad: volhouden is de boodschap. Ook als je voor de 1000ste keer moet zeggen dat ze het tafellaken niet omhoog mag doen. (als we vermanend onze wijsvinger opsteken dan doet ze dat ook...). Neen, gebod of verbod zit er ook nog niet echt in bij ons.
Om te reageren moet je ingelogd zijn...