Vreemd

Fientje wordt wat vreemd. Daarmee bedoel ik dat ze niet meer zomaar iedereen die ze tegenkomt (mét ons erbij, jaja) wel meteen "nen toffe" vindt. Tot nu toe was dat geen probleem: zowat iedereen die ze zag vond ze wel okee, ook al werd er niet altijd meer gelachen...

Maar sinds dit weekend kan zelfs dat er niet meteen meer af: toen we zondag in Merksem waren, en even bij Tante Lies binnenwipten, vond Fien het maar niks dat zowel Tante Lies als Nonkel Lieven zot stonden te doen boven haar Maxi Cosi. Ze toverde een heuse pruillip op haar gezichtje, die meteen verdween voor een lach wanneer ik mijn kop tevoorschijn toverde. ;)

Later, bij Jelle en Sylvie was het zelfs nog erger: toen ze Nonkel Jelle zag moest ze zelfs ineens hard wenen alsof ze verschoten was... Toen ik ze pakte ging het al wat beter en tegen dat we vertrokken was het helemaal in orde en kon er zelfs een lachje af.

Toen we 's avonds bij de Mémé aankwamen was het niet zo'n probleem... Ze mocht ons Fien zelfs meteen pakken, zonder dat die een kik gaf.

En vandaag, toen Katrien op bezoek was bij "den Herman": van't zelfde laken een pak... Eerst verschieten met een weenbui erachter, maar tegen dat ze terug vertrokken bij den Herman mocht die haar zelfs wat kietelen en kon ze er mee lachen.

't is dus een kwestie van wennen, zeker?
Op 30/08/2006 om 23:14 schreef Tante Lies:
En Tante Lies is nog zo'n toffe. ^_^ Dan moeten we ervoor zorgen dat ze ons heel veel ziet, zodat we geen vreemden meer zijn hé.
Om te reageren moet je ingelogd zijn...