Kamp - Slapen!

Dit is het eerste berichtje in een korte serie over het kamp... We zijn dus samen met Donzig Divora op bivak geweest. We zaten in de Ardennen, meer bepaald in Montenau (da's halverwege tussen Malmedy en Sankt Vith). Samen met Kim, Saskia, Annelies, Jeroen en Lieselot waren we deel van een verse kookploeg voor Chiro Divora, en we moeten wel toegeven dat het ons bevallen is. Ook Fien is natuurlijk meegeweest, en ze heeft er ongelofelijk de ogen uit haar kop gekeken én veel bijgeleerd.

Fien in de lucht


Het probleem is: er is zoveel te vertellen dat het eigenlijk zo goed als onmogelijk is om het op dit dagboek te zetten. Desalniettemin gaan we het toch proberen...

Ons Fien vond het dus geweldig om mee op kamp te zijn. Al de kinderen die heel de dag rondom haar speelden, het was elke keer iets nieuws om naar te kijken. De momenten dat ons prutske niet sliep, wist ze niet waar eerst te kijken. En de slaapjes tussendoor, dat ging redelijk goed. We hadden een aparte "kamer" gekregen zodat we met ons drie binnen konden slapen (tenslotte is ze nog wel klein, en wisten we op voorhand niet wat voor weer het zou worden, en dus was een tent uitgesloten). Dat was best okee, buiten dan het feit gerekend dat iedereen quasi voor onze deur kwam spelen en het dus overdag niet al te rustig was. Soms hoorden we het lawaai door de babyfoon tot in de keuken. Maar voor Fien was dat allemaal geen probleem: ze sliep er meestal goed door. 's avonds in bed was ook niet echt een probleem: tegen dan was het al een pakje stiller en ze viel niet moeilijker in slaap dan hierthuis. En 's morgens: ze heeft sinds het kamp de routine aangenomen om tegen half zeven wakker te zijn. Vermits we er zo goed als naast lagen, waren we natuurlijk wel sneller wakker dan hierthuis, en viel het daardoor extra hard op. Eén keer is ze om 5u wakker geworden, maar al een geluk is ze na een portie moedermelk terug in slaap gevallen tot haar gewone uur. Half zeven is al vroeg genoeg...

Fien sliep trouwens in haar spliksplinternieuwe reisbedje, en da's haar (en ons) goed bevallen. Gemakkelijk gerief trouwens: zo op gezet en zo terug in elkaar gevouwen, maar toch een stevig bedje. Dat gaat zeker nog mee op verlof!

Zo fel gast!


Zo, dat was het wat ons meisje haar slaapgewoonten betrof op kamp. Volgende keer meer kampverhalen!
Om te reageren moet je ingelogd zijn...