Paasmaandag

Met paasmaandag zouden we naar de mémé gaan. Zo gezegd zo gedaan dus en we trokken ons Fien haar paasbeste kleedjes aan.
We stonden bijna vertrekkensklaar toen ons madammeke het nodig achtte om de boel eens onder te kotsen.
Het was ni haar beste dag hoor, krampkes (en da was toch al ff geleden) en dan nog eens overgeven.
Haar mooie kleedjes zaten dus bijgevolg HELEMAAL onder. Mijn kleren zaten ook onder de zure melk en de grond was er ook mee bezaaid. Onvoorstelbaar wat er uit zo'n klein lijfje kan komen!

Brokken

Zonder woorden werden de taken verdeeld; Tom kwam aandraven met doeken om de grond schoon te vegen en besloot toch maar om er nen dweil door te halen. Ik snelde met ons Fientje naar de verzorgingstafel om haar van haar zure kleedjes te ontdoen. Alles moest uit... ze was tot op haar lijfje nat. Gelukkig hadden we nog een mooi kleedje.
Nadat moeder en dochter terug propere kleren aanhadden, konden we vertrekken... de dochter nog steeds ongelukkig, maar in de auto luwt dat gehuil al snel.

Bij de mémé aangekomen heeft het niet lang geduurd eer de kleine meid terug wakker was.
Ons Fien kreeg een propere pamper aan, mocht eten en werd daarna in haar draagwieg gelegd. Tot groot jolijt van wie er op stond te kijken uiteraard, want ons mieke amuseerde zich kostelijk met het kijken naar een rood popje dat ze net ontdekt had. Het plezier straalt dan zo van haar gezichtje af.
Mooie liedjes blijven echter niet duren en na een tijd was 't uit met de pret. Geen gekijk meer naar popjes, niks goe meer en dan hebben we een ijzersterke methode om ze stil te krijgen. Den draagdoek!!
Bij papa op de buik was ze al snel stil.

MAAR... zo'n draagdoek viel toch niet bij iedereen in goede aarde. De mémé was er alles behalve voor te vinden en moesjke wilde zich er niet over uitspreken. De mémé vond het zo erg voor dat kindje... op een hoopke in nen doek, da' s gelijk bij die vreemde culturen en hier ziet ge zoiets toch niet. 't Zou niet goed zijn voor haar ruggeske enz. Ze vond natuurlijk dat we er mee deden wat we wilden, maar zij vond het toch maar niks.
Soit, ze was toch braaf en ze heeft geslapen.
Verder verliep alles rustig totdat ze weer moest eten.
Lekker gegeten en daarna "aiai, krampkes"!
Ons Fien was niet stil te krijgen. Uiteindelijk zelfs tot grote ergernis van iedereen die er rondliep.

Tegen de krampkes Met de Mémé

De mémé en moesjke die allebei met succes hun kinderen grootbrachten wisten ons te overspoelen met raad en daad. Wij als kersverse ouders die hun dochter toch het beste kennen, konden dat op den duur niet meer zo appreciëren. Ja hoor, ook wij krijgen onze dochter wel stil en wel op onze eigen manier.
De lieve mensen bedoelden dat absoluut niet slecht, dat weten wij maar al toe goed. Maar op ne moment dat er zo'n hummeltje het kot bijeen schreeuwt hoef je dat zo niet te weten!
Sja, dat zijn zo van die dingen die elke 'nieuwe' ouder er moet bijnemen zekers?

Om half negen besloten we maar om naar huis te gaan in de hoop dat thuis de rust zou weerkeren. Onze dochter besliste daar echter anders over en liet ons om half twee 's nachts in slaap vallen.
Gelukkig liet ze ons wel met rust tot acht uur vanmorgen.

Moraal van 't verhaal; "spijtig genoeg heeft zo'n baby geen PAUZE- knopje, maar we zien ons schattebolleke nog steeds even graag!"
Getroost beste ouders,

De boom der kennis is niet de boom des levens ;)

Men voedt een kind niet op met de kennis die men bezit, maar met zijn karakter :)

Hoe goedbedoeld ook van de mémé en moesjke ... op zo'n momenten kan je tips missen :$

Laat de laatste zin van de moraal van het verhaal ... de mooiste zijn :cheers:
Om te reageren moet je ingelogd zijn...