Kindjes.Net

Bij tijd vervloek ik mezelf al eens. Zo vier kinderen op vier jaar en half... waar zat ik toch met mijn verstand?
Gelukkig zijn er momenten te over dat ik mezelf gelukkig prijs met mijn schare kinderen.

Als Mitte eindelijk "moeke" kan zeggen bijvoorbeeld.
Af en toe klinkt het nog als poeke en als ze me roept blijft het voorlopig nog poepoe, maar ze kán dus wel degelijk moeke zeggen hé!

Als Fien en Klaas op de grond liggen te gieren van het lachen met hun zelfverzonnen liedjes en grapjes.

Als we merken dat Trijn haar apenkuren wat aan 't ontgroeien is en ze steeds meer voor rede vatbaar is. Haar schattigheidsgehalte stijgt daarmee weer naar een hoger niveau.

Of als ge daar uw oudste dochter met de jongste aan de hand ziet staan.
Ik heb gelopen om mijn fototoestel te halen en dat beeld op de gevoelige plaat vast te leggen.

En serieus... op zo'n momenten maakt mijn hart een sprongetje!

Twee weken geleden had ik een nogal drukke week. Vaak uithuizig zijnde miste Mitte hier en daar al wel eens een borstvoeding.
's Morgens als ik de deur uitging terwijl Mitte nog maar net wakker was. 's Avonds als Mitte al stikkapot in bed werd gelegd door papa terwijl moeke nog moest thuiskomen.

En ze deed dat eigenlijk wel goed dus dacht ik "goed, waarom niet stoppen."
Het feit dat ik dat borstvoeden af en toe wat beu wordt en dat Mitte tijdens die momenten niet liever doet dan haar vingers in mijn neus te priemen, aan mijn ogen te frullen, etc. droegen natuurlijk bij aan dat idee.

Zo gaf ik Mitte drie dagen achter elkaar een tasje warme melk voor het slapengaan. Ze dronk... maar niet met volle goesting.
Tot op dag drie waarop ik ze zonder borst in bed wilde steken. Het kind wees naar het zeteltje -waar wij ons normaalgezien in nestelden voor het slapengaan- en zei "titi" wat zoveel betekent als "drinken". Dus zette moeder zich terug in het vertrouwde zeteltje en was de dochter behoorlijk content.

Et voila. Na wat vies kijken en haar vingers uit mijn neus halen zijn het toch weer zalige moeder-dochtermomentjes.

Dat ochtendsloeberke, dat heb ik zelfs nog niet geprobeerd om af te schaffen. Dat kan alleen maar lukken als ik flink genoeg ben om met het wakkere kind ineens naar beneden te trekken. Maar kijk, daar ben ik dan weer te lui voor. Liever nog een kwartierke tijd om wat wakker te worden met een kind aan de borst dan maar.

De slotshow zal voor een andere keer zijn. Maar wanneer stopt ne mens dan? Als het kind van vier zelf wil stoppen? Als ze twee wordt? Als ze naar school gaat?

Vrijdagmiddag haalde ik Fien 's middags van school. Moeder en dochter trokken naar 't Stad.
Kei gezellig! Samen met de trein, wat winkelen,... Het kind genoot. En ik ook ja... ik moet dat toegeven.

Eerste stop was De Banier voor een paar stukken "bewegingskledij."

Volgende stop was de Kampeerder voor een paar botinnen. Het kind met haar gewoon schoenen sturen vond ik nu zo geen plan.

We gingen nog wat winkels binnen en moeder kocht zichzelf ook maar iets.

Tot slot het tofste van den dag: samen gaan Lunchboxen met de dochter! Dat was onze eerste keer samen uit eten. En echt, ik vond dat de max!

En vandaag? Zondag 22 april 2012. We zetten ze daarnet af aan de Chiro en ik vond dat begot óók wel spannend.

Ze had er allang naar uitgekeken. Maar toen we de Chiro op 10m afstand naderden vroeg ze toch aan papa of hij nog even bij haar wou blijven. Ooooh... kei flink die Fien van ons maar 't was ineens toch wat spannend.
En terecht! Het kind gaat niet in 't dorp naar school en kent hier dus amper kindjes van haar leeftijd.
Jaja, de nadelen van de Steinerschool...

Ze ging flink mee met de leiding en keek geen enkele keer achterom. Moh!

Kijk... vandaag 36 (of 37) Bengeltjes verdeeld over 2 groepen. Wat een bende jom.

Vanaf heden volgen we de Chiro dus van achter de poort. Niet zo lang geleden stonden wij zelf nog aan de andere kant!

Avondupdate: Bij het uitdoen van haar licht, na een fijn verslag van haar namiddag zei ze "Moeke, eigenlijk vind ik dat wel heel leuk, de Chiro. Wij hebben zo'n leuke spelletjes gedaan. Gaan we morgen nog nieuwe spelletjes doen?"

Ze bedoelde volgende week.
Dus, lieve leiding, volgende week komt ze weer!

Als de zoon van bijna vijf de dochter van bijna 20 maanden woordjes leert...

... komt er gegarandeerd een moment dat moeder ingrijpt.
We zouden immers niet willen dat ze op haar 2de verjaardag nog niet "moeke" kan zeggen maar wel "kakstront."

Tijdens de vakanties naar de winkel moeten... aaagh!

Na het ontbijt schieten mijn kinderen (een deel van) hun kleren uit en hullen ze zich in verkleedkleren. Kei tof!
Ze laten me nauwelijks tijd om ze te verbieden hun kleren uit te doen.
Ik overweeg om ze gewoon zo mee te nemen. Dat scheelt een hoop tijd! Al zal de zoon toch een broek aanmoeten...

Als de afgelopen twee dagen de schoonste waren van heel het paasverlof dan hebben wij daar toch schoon van geprofiteerd.

Maandag werd een toffe dag op Kempische bodem met plezant volk, in 't zand en in speeltuinen.

We móesten wel maandag gaan. Dinsdag ging het maar 7°C worden, zo werd voorspeld. Maar zie, we werden nog getrakteerd op een extra dagje schoon weer.
Al het schoon weer grijpen we tegenwoordig aan om in den hof te werken. Er is al veel veranderd en er moet nog veel gebeuren.Een bezoekske brengen aan de kruidenkwekerij om plantgoed te halen en bestelde zaden af te halen leek mij wel een goei idee.

Zo hielp Klaas 's namiddags met het planten van de rode ajuintjes. Eerst op het plantbed leggen in groepjes, daarna stokjes zoeken om een "omheiningske" te maken en dan de bolletjes in de grond duwen. Ja, een omheiningske, want de rode ajuinen staan niet in schone rijtjes en vindt dat maar eens terug eens ze in de grond zitten en ge andere dingen wilt bijzaaien/-planten!

Later in de namiddag brachten we de mémé een bezoekje.
Ons kinderen leerden er petanquen met de petanqueballen waarmee ik vroeger ook speelde. Klaas was er helemaal zot van! Zijn nieuwe lievelingsspel.

En geef toe, dat heeft toch iets... zo'n overgrootmoeder met haar achterkleinkinderen.

Mémé min Mitte = 80 jaar.

Fien is zes jaar, gaat bijna naar de Chiro, laat dra de kleutertijd achter zich.
Schoolrijpheid komt ter sprake. Er wordt gekeken en geschreven. Op school... én thuis!

Ja, wij mogen een biografie schrijven over onze dochter. Een terugblik op de voorbije jaren, een vooruitblik op wat komen zal.

"Tegen de paasvakantie" werd er gevraagd. Maar ik ben een slechte leerling en vroeg uitstel voor mijn huiswerk. Een dag of wat, want ja ik begon er te laat aan. Ik ging dat wel rap efkes doen.
Dat efkes is dik tegen mijn gat gesneeuwd. Enkele uren opzoek- en schrijfwerk brengen mij algauw bij 6 getypte bladzijden.

Ik hoop dat ik voorbij de helft zit nu!

Nog efkes en we hebben er 1 gedaan. Volgend jaar kan ik alweer de volgende biografie schrijven.
En wie weet publiceer ik ze hier achteraf wel.

Het kriebelt al wat langer natuurlijk, maar sinds een week klimmen die graden (zeker in de namiddag) tot uiterst zachte buitenspeeltemperaturen.

De zandbak moet van zijn antikattendeksel ontdaan worden want zand is speelgoed nummer 1.
In de zandbak speel je ofwel met botten ofwel met blote voeten. Enfin, dat vinden onze kinderen. Dus wat doen ze als het warm genoeg is om een trui uit te laten? Juist ja, botten uitspelen en op blote voeten lopen.

Vorige week vrijdag trokken we na schooltijd rechtstreeks naar de zolder. Op zoek in de schoenendoos vonden we voor elk kind een paar teva's (dat soort sandalen dat niet verslijt na één kind en waarvan het kleinste maatje aan zijn vierde drager toe is.)

Zo begon de officiële blotetenenlente voor onze kinderen (die overigens liefst zo weinig mogelijk om het lijf hebben.)

Vers buitenspeelweer vraagt om bellen blazen. Ze zouden 10 potjes na elkaar leegblazen.

Helaas. Sinds de was gebeurde met de kleedjes die ze op de bellenblaasmomenten aanhadden, besloot moeder dat er vanaf heden slechts bellen worden geblazen als het hoogzomer is en het grut bloot door den hof kan lopen.

Dat ze niet op hun kleren mochten morsen had ik hen duidelijk gezegd, maar proactief een schortje aandoen of ze simpelweg niet laten blazen stond toen niet in het draaiboek. Bijgevolg zijn we twee mooie t-shirts met vuile bellenblaasvlekken rijker. Zo'n zonde!

'Bellenblaasvlekken' klinkt dat als Chinees in uw oren? Wel, dat is smerig vuil! Voor ge uw goed in 't machien steekt, is er niks te zien maar vanaf het uit de was komt hebt ge grijze vlekken die ge er vanzeleven niet meer uit krijgt.

Enkel nog voor blote kinders alhier dus. Of... we zouden eens op zoek kunnen gaan naar wat ouderwetse bellenblaaspijpjes en een bakje bruine zeep.

Na het bloteteentjesweer was er gisteren plots het blotebeentjesweer. In onze (deels) ommuurde zuidtuin best te doen!
Wat heb ik het zicht op de blote kindervellekes gemist!

Al twee weken had het kind last van buikpijntjes. Al twee weken keek ze vol verwachting uit naar haar 6de verjaardag.
Al meer dan twee weken wilde ze tegen niemand zeggen wat ze graag voor haar verjaardag wilde krijgen. Zoiets moet immers een fijne verrassing zijn.
Al dik een week heeft ze ook wiebeltandjes.
Spannend toch allemaal, niet?

Zaterdagochtend was ons oudste meisje niks te laat wakker. Oh ja, ze wou zó graag verjaren!
Zo begonnen we de dag dus vroeger dan gehoopt. En verjaardagen starten met cadeautjes, nog vóór je de prut uit je ogen hebt gewreven of je pyjama aan de haak hebt gehangen.

Ontbijten, douchen, aankleden... om dan wat te bouwen.

En dan is het plots bijna 11u en staat het eerste kindje reeds aan de deur om met Fien te komen meevieren.
6 kindjes uitgenodigd, eentje afgebeld 's morgensvroeg. Dat waren dus vijf extra kindjes in huis. 5 meisjes!
5 kindjes tussen nét 4 en net 7 jaar oud.

Er werd gespeeld en voorgelezen, pizza's gemaakt en gehoopt dat het niet harder zou gaan regenen dan die 20 spatten motregen.

Na het middageten en wat binnen spelen stond er immers speeltuinpret op het programma. Alle kindjes werden dus in auto's gehesen toen bleek dat het weer ons goedgezind was.

En wat een plezier na een winter binnen zitten! Die bende (brave!) kinders heeft zich bangelijk goed geamuseerd.
Een goei stuk cake en wat sap om de boel door te spoelen waren tijdens het spelgeweld welgekomen maagvullertjes.

Om 16u brachten we alle kindjes naar huis om daarna thuis verder te vieren.
Er was nog gezellig volk, eten, cadeautjes en taart.

Moeke en papa waren stikkapot. Fien lag om half tien pas in bed en had liever nog wat verder gespeeld. Ze had een lange verjaardag!
Zondag werd dus een verplicht rustdagje. Alle kindjes te bed 's middags terwijl moeke den hof in dook en papa bakte.
Vandaag werd Fien haar verjaardag op school gevierd en daar hoorden dan ook de nodige traktaties bij.
Moeke haalde de inspiratie van Pinterest en papa voerde uit.

Zo, lieve Fien... gezien de tijd die we er gisterenavond nog hebben in gestoken, is de kans groot dat ge volgend jaar terug een gewone cake (met chocolade als ge dat écht graag wilt) meekrijgt.

18 maanden had een schone moment geweest om een Mitte-update te geven. Helaas, over een week wordt ze alweer 19 maanden.

Dat ze nog steeds een vroege vogel is. Terwijl ikzelf moeite moet doen om om half zeven mijn luiken open te trekken, heeft Mitte op die moment moeite om ze toe te houden. Tijdens de week is dat één ding, maar tijdens het weekend vind ik dat niet eerlijk!
De kans is reëel dat ze na het ontbijt toch weer moe is. Als er geen buitenhuizige activiteiten gepland staan, zwier ik het kind weer in bed om ze er 's middags weer uit te vissen. Drie uur voormiddagdutten, ze is daar niet vies van!

Het is zo'n vrolijk kind, dat Mitteke. Ze danst, ze lacht, ze zingt!, ze vertelt honderduit. We verstaan er vaak geen fluit van maar van haar gewauwel wordt ge steevast goed gezind.
Haar woordenschat breidt zich zoetekesaan uit. In 't begin dacht ik dat het een vroege babbelaar ging zijn. Niet dus. Haar taalontwikkeling stagneerde op een gegeven moment en begon zich recentelijk weer actief te ontwikkelen.

Het blijven woordjes tot hiertoe. Aan de fase van de tweewoordzinnekes zitten we nog niet.
Lichaamsdelen, namen van de mensen in ons huis, dieren en hun geluiden en zoveel meer. Dát lukt haar wel. Zéker als er applaus en een publiek aan te pas komen.

Ze eet nog steeds voortreffelijk al merk ik dat ze kieskeuriger wordt.
Mitte is een soepboereke. Met soep doet ge nooit kwaad. Ze lepelt dat schoon leeg, zo'n kommetje... en als ze het lepelen beu is legt ze de lepel neer en sloebert ze haar kommetje langs de kant leeg. Heerlijk, die plantrekkerij van een anderhalfjarige.

Tekenen, lezen en met het keukentje en de popjes spelen zijn haar favorieten.

Leest ze boeken, dan zet ze zich voor de boekenkast en haalt boekjes uit... één voor één, leest ze en zwiert ze weg. Het gebeurt dat ze erbij gaat liggen. Boekje op de mat, Mitte erachter, voetjes in de lucht, handjes onder haar kinnetje. smelt
Of moeke of papa moeten voorlezen. Dan komt ze aandraven met haar "koekie/koekje" en zal er gelezen worden.
In de bibliotheek doet ze nét hetzelfde. Dolle pret, zo'n grote 'boekenkast'!

In losse flodders kan ik nog melden:
- dat er af en toe al eens een plasje gebeurt op het potje. Niet dat ze hier zwaar getraind wordt. Af en toe wil ze gewoon op haar potje.

- dat ze afgelopen maand voor 't eerst kleine staartjes had. Oh, kijk, dat is gelijk geen baby meer!

- dat ze geen bang heeft van de kippen maar wél van het lieve, zwarte konijn dat in onze hof hobbelt.

- dat ze nog steeds grote fan is van onze Felixpoes.
- dat ze haar kin tegen haar borst zet en vanonder haar wenkbrauwen tuurt als ge ze naar haar voeten geeft
- dat ze haar kweek openzet als het niet naar haar zin is.
- dat ze -als het aan haar lag- liever zou stikken in dat grote stuk sandwich/appel/... dat ze in haar mond propte, dan dat ge dat eruit haalt. Het kot is te klein, ik zweer het u!
- dat ze haar speelgoed niet zomaar laat afpakken door broer en zussen.
- dat ze compleet ontroostbaar wordt als ze nog maar dénkt dat moeder zónder haar ergens naartoe gaat. (Naar boven bijvoorbeeld, met de deur van de woonkamer gesloten.)
- dat het 's avonds -bij gelegenheid- durft te lukken om ze in haar bed te leggen zonder ze voorgaand aan te sluiten op het moedermelknet.
- dat ze 's morgens haar portie warme borsten opeist terwijl ze mee onder de ouderlijke dons ligt met twee ouders die stijf hun ogen verder dichtknijpen.
- dat ze zo mooi met de andere drie kinderen speelt, achter hen aanrent, met hen lacht en springt.
- dat wij elke dag smelten van haar snoeten, haar kuren, haar balorigheden, haar lieve lach en de vele kusjes en knuffels waarmee ze ons bedeelt.

Oh, wat zien wij dat onversneden brokske kind graag!