*zwaait naar Bert*

Soms lijkt het niet te kloppen wat ze aan de andere kant van de lijn zeggen. Ge hebt het waarschijnlijk misverstaan.

"Den Bert is dood" dat is zoveel als een klets in uw gezicht, icebucket challenge zonder goei doel. Het verstomt en het verlamt.
We zijn verdwaasd. Het leven raast ongenaakbaar voort, het trappelt ons omver. We lopen eindjes mee, struikelen onderweg en huilen om zere knieën. We huilen om wat was, om wat nooit meer is.

De peter van ons jongste kind. Eén van onze beste vrienden. Sjarel eerste klas. Sinds begin 2014 de beste buurman van de straat.
Hoe moet dat nu? Bert, dat was toch niet de afspraak? Ge ging den Tom nog helpen met onze badkamer. Ge moest nog mee naar Mitte haar zevenjarenfeest... over drie jaar. Ge ging nog kinderen krijgen met Anke. We moesten nog wat VeeBee-ervaringen uitwisselen. Ik moest nog eens in uwe hof komen loeren. Den Tom, Jeroen en Jurgen moesten de "man cave" nog komen inhuldigen, met whisky uiteraard. Er zullen nog zoveel grappige uitspraken en foto's komen van je petekind die je ongetwijfeld zou vind-ik-leuken.
35 jaar, dat is de helft van wat het nog moest worden!


Voor je naar India vertrok had ik je op het hart gedrukt om 'heel' terug te komen. Deze ochtend hebben we -met tranen over onze wangen- aan onze kinderen verteld dat je dood bent. Mitte was boos, Bert. Ze begreep het grapje niet. Ze vindt het niet tof als er onnozele dingen verteld worden over haar meter of peter (of iets anders dat van haar is.)
Ondertussen weet ze wel echt in haar hoofdje dat je dood bent. In haar hartje nog niet. Ze heeft ook Leen nog, dat vindt ze belangrijk. En Sinterklaas, die gaat nooit dood.
Het mormel (hierthuis gedoopt tot Lalalu) dat ze van jou kreeg, slaapt in haar bed. Roosje, de olifant die van je vorige reis meekwam, dwaalt vrolijk rond in ons huis. Ook dat is haar vriendje. Je bent in ons huis in vele kleine dingen.

Vanavond legde ik ze in haar bedje. We keken eens rond in haar kamertje naar de dingen die ze van Leen en jou kreeg.
We zouden een tekening maken voor jou. Ook eentje voor Anke. Met prinsessen.
Mitte gaat je kussen, Bert. Dan word je terug levend. Zoals Doornroosje.
Dat dat zo gaat in verhaaltjes maar bij jou niet gaat lukken, daar had ze zo geen oren naar. Laat ze nog maar wat genieten van haar fantasie. Je woont in haar hoofdje en in haar hartje.  Voor een meisje van vier jaar is dat al heel wat.

Het voordeel aan een peter die niet vies was van wat zottigheid, is dat we behoorlijk wat vertelstof achter de hand hebben voor als ze wat groter is. Fratsen en stoten, ge kunt er u toch niet meer voor schamen. Ze worden vertelstof tijdens de opvoeding van ons jongste kind. Uw vrienden sjarels zullen wel helpen met de vertolking. Daar zijn ze straf in.

Tot later, Bert! zwaait

Al 9 reacties... Zelf ook iets zeggen?

Grote vakantie in Broechem en omstreken

Het is hier kapot en om zeep. Niet ons huisgezin gelukkig, wel den blog.
In 't kort komt het er op neer dat we hier geen foto's meer kunnen posten.

Maar we geven nog niet af. Filmpjes kunnen wel nog gepost worden.
De wereld wordt dus getrakteerd op een bloemlezing van enkele dagen grote vakantie. Gefilmd langsheen de rommel, weg van ruziemomenten en het "ik verveel mij"-gezaag, kwestie van de schijn hoog te houden. :p


Tof zeg! Doet me er aan denken dat ik meer filmpjes moet maken. Met welke camera doen jullie dat? Of is dat effectje er later op gezet?

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Het schooljaar uit

Vorige vrijdag fietsten wij het schooljaar uit.


Een schooljaar dat alweer héél rap gedaan lijkt te zijn.
Onze laatste peuter werd kleuter.
Het oudste kind maakte voor 't eerst huiswerk.
De zoon rolde op zijn gemak de eerste klas van zijn lagere school uit.

Weeral een schooljaar om met een warm hart naar terug te kijken. Dankbaar om de fantastische leerkrachten waarbij onze kinderen mogen groot worden, om de fantastische dingen die onze kinderen deden.
Zo tof om ze te zien groeien, nog meer zichzelf te zien worden en ze mooi hun schooljaar te zien afsluiten.

Omdat we het afgelopen schooljaar niet altijd de tijd vonden om hier stil te staan bij hun hoogtepunten, delen we ze toch nog graag bij het ingaan van de zomervakantie. Bij wijze van afsluiter dan maar.

Aan het einde van juni mocht Fien met haar klasgenoten uit de 2de klas naar een studio in Mechelen om er een muzikaal verhaal op te nemen.
Tabaluga. Een fabel.
Het draakje waarrond ze enkele weken elke ochtend werkten, kreeg een staartje in een professionele studio.
We kregen een CD'tje met de opname.
Kinderen van 8 die een CD opnamen en dat ook nog zeer behoorlijk deden, man dat doet bijna zeer aan uw moederhart van trots.
Eén van de laatste dagen zongen de kinderen de liedjes ook nog eens in de klas voor een ouderpubliek. Een korte samenvatting daarvan, vind je hieronder.


Net voor de krokusvakantie speelde Fien toneel. Ook als afsluiter van een periode.
Het leven van Franciscus van Assisi was daarin de rode draad. Voke ploesj schreef een toneel waarin dat leven op een eigentijdse manier naar voren werd gebracht.
Ze speelden voor de allereerste keer in de grote zaal van de school. Wie niet kwam kijken, had absoluut ongelijk.



En Klaas, die werd in 't begin van 't schooljaar door een 12de klasser of twee op het podium gezet ter verwelkoming door de hele school.


Diezelfde Klaas zette aan 't einde van dit schooljaar een 12de klasser of twee af aan het podium van de grote zaal voor hun afscheid op onze school.


Hij speelde het kerstspel als toneel. Niet op het podium van de grote zaal, daar zijn eerste klassers nog wat klein voor. Wel in zijn eigen klasje voor ouderpubliek.


(Niet het boeiendste beeldmateriaal, maar het verdient hier wel zijn plaats.)


Met getuigschriften vol mooie woorden over onze kinderen en met vermoeidheid die zich vooral bij de kleintjes laat voelen, sloten wij het schooljaar 2013-2014 af.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Generatieverschil

Toen wij vroeger geen tv mochten kijken, verstopten mijn ouders de antenne van de tv.
Wij stopten er dan stiekem een vork in vanachter zodat er wél ontvangst was.

Als ons kinderen geen tv mogen kijken, dan pikken ze een iPad mee naar boven.
Ze zorgen er dan voor dat er maar een deel van de kinderen op de hoogte is natuurlijk. Als er vier exemplaren stillekes boven zouden zitten, zou het alrap doorstoken kaart zijn.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Nest

Een paar dagen geleden kloeg ze over getik in haar kamer waar ze niet van kon slapen.
Ik suggereerde dat het misschien de elektriciteit was die ze hoorde tikken.

Deze avond gingen de twee grote kinderen later slapen dan de kleintjes. WK voetbal... en België speelde zijn eerste match, weet wel...
Het was dus al stillekes bij het naar boven gaan.

"Moeke, kom nu eens luisteren naar dat getik? Is dat nu 'ellentrik?'"
Ik leg me bij haar op het bed en we luisteren samen.


Fien haar bed staat daar rechts naast het nachtkastje, onder het schuine dak.

Inderdaad. Getik. Getrippel eigenlijk. Beestjes. Iets beter kan ik niet verzinnen.
Ik denk "wespen" en ik zeg "waarschijnlijk pissebedden ofzo."
Niks om van wakker te liggen. Dat we morgen vaderlief wel eens het dak opsturen om te kijken.

Ik legde mijn oor nog eens te luister tegen het schuin plafond. Getrippel. En veel gezoem.
Door het raam zie ik om het hoekje af en aan wespen vliegen.

Dat wordt morgen een telefoontje naar de brandweer vrees ik. Dikke nest, zo'n wespennest boven het slaaphoofdje van uw kind.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Electronicaloos

Dat het maar eens gedaan moest zijn met weinig tijd hebben voor de kinderen, vond de zoon.
Ik kan u zeggen, dat komt aan.

Al heeft hij eigenlijk gewoon kei hard gelijk.
Sinds ik terug ben beginnen werken, is er gewoon minder tijd voor kinderen en huishouden. Het is een kwestie van de dagen door te komen. Doen wat moet en niet meer dan dat.

Daarenboven heb ik de voorbije maand belachelijk veel tijd gesleten achter de laptop.
Foto's trekken en bewerken van allerlei dingen waaronder de foto's voor zijn zevenjarenfeest, den Toer de Sol, klasfoto's ea,... PR-werk voor school en ge zijt vertrokken voor ettelijke uren.

De uren die vader slijt achter zijn werkpaard/computer zijn hier duidelijk niet van tel. Maar wat moeder op haar gsm en computer doet, zijn blijkbaar doorslaggevend in de beleving van de kinderen.


"Of we dat nu eens allemaal konden wegdoen, die computers, iPads, gsm's, het afwasmachien,...!"
Dus beloofde ik hem electronicaloze dagen. Aan het einde van het schooljaar/begin van de vakantie.

Wasmachine en naaimachine mochten -na onderhandelen- blijven van hem. De telefoon ook.

En eerlijk... ik denk dat het de tofste dagen van de vakantie zullen zijn. Een stapje terug. Spelletjes uit de kast, boeken lezen, samen fietsen, samen brood bakken, koken,... Dingen waarvoor we de laatste maanden veel te weinig tijd hadden. Het klinkt bijna idyllisch!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Jarige Klaas

Ondertussen overschreed ons tweede kind ook de kaap van de zeven jaar.
Verjaren op een weekdag is wat meer gedoe dan op een dag in 't weekend, maar we hebben er het beste van gemaakt.
Verjaren op een maandag valt trouwens best wel mee op onze school. Op maandag heeft de basisschool immers maar een half dagje school.

Versgeboren zag ons manneke er zeven jaar geleden zo uit:


Zeven jaar later stond hij 's morgensvroeg met blinkende ogen aan de ontbijttafel om te mogen kijken wat er in zijn cadeautje zat.



Hij vertrok naar school met een mand vol cake die papa de dag tevoren gebakken had. Op school koos hij twee dienaren (ja, dat is een gangbaar gebruik) die met hem langs alle klassen mochten gaan om de leerkrachten te trakteren, die zijn kroon mochten maken, naast wie hij mocht zitten in de klas.


in de weer met zijn nieuw zakmesje

's Namiddags kwam papa wat vroeger terug van zijn werk. Jarige kindjes verdienen dat.
Tante Marijke met haar gezinneke kwam binnenvallen Na de werkuren kwamen ook peter en meter met hun gezin langs en voke plusj had ook wel goesting in een stukje taart.


Wij maakten eten voor de bende terwijl de kinderen buiten speelden. Oh, dat had hij weer schoon voor elkaar, zo'n goei weer.



Na het eten: taart en kaarsjes voor het jarige kind én zijn jarige meter!





Aan het einde van de dag steekt ge dan uiteraard vier kinderen in bed die goed moe zijn, maar het geluk van de jarige na zijn dagje is onvervangbaar.

Volgende week maandag nodigt hij zeven andere zevenjarigen uit om het feest nog eens over te doen. Laten we hopen dat het dan even mooi weer wordt als op vijf mei!

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Gekwetst

Op zaterdag 3 mei stond er "ouderwerkdag" op onze kalender.
Uhu. Wij sturen ons kinderen naar zo'n school waar ge als ouder ook nog in uw vrije uren kunt komen knoeften.
Och, eerlijk... we vertrekken meestal zonder veel goesting, maar eigenlijk is dat tof. Zo'n bende toffe ouders die paadjes onkruidvrij maken, deuren en ramen schilderen, putjes proper maken, nieuw zandbakzand aanrukken,... noem het!... dat geeft een fijn gevoel. We bouwen (iets minder letterlijk dan de ouders uit de pioniersjaren) letterlijk mee aan de school van onze kinderen.




Bon. Ouderwerkdag.
Vader met een deel andere vaders naar het containerpark. Moeder op een ladder aan het kleuterhuis om de goten leeg te scheppen. Klaas huilt! Hij is in de zaal en moeke moet rap komen.

Een andere mama en de directrice ontfermden zich al over hem. Een geplet vingerke en veel bloed.

Ik griste wat gerief bij elkaar, zette Klaas in de bakfiets, vertrouwde onze drie meisjes toe aan andere aanwezige ouders en vertrok ik hoog tempo richting spoed. Klaas was levende sirene. Hij huilde een uur aan een stuk.

Na veel te lang wachten, knipte de arts op de spoedafdeling wat gescheurd vel recht en naaide met één steekje dat kleine vingerke bijeen. De rest moest zo genezen. Te klein om te naaien.


We kwamen pas weer op school aan als het gros van de ouders al naar huis was. Dat was dus niet volgens plan hé!

Ondertussen zijn we enkele dagen verder. We fietsten daarnet naar moemoeke voor een check-up. Het geneest goed. "Dat draadje eruit krijgen gaat nog niet gemakkelijk zijn" waarschuwde ze al. We bereiden ons alvast voor op een nieuwe brulsessie volgende week. ;)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Paasvakantie

Twee dagen hadden ze nodig om in vakantieritme te komen en om zoet en lief te zijn in plaats van lastig en boos op elkaar.
Vakantieritme is heerlijk! De kinderen slapen zoveel ze willen, ze spelen zoveel ze willen en eten lukt ook zonder veel protest.
Ons woonverdiep is een kinderpuinhoop en ik heb het opgegeven om alles netjes te houden. Als ze zoveel rommel maken, moeten ze er 's morgens maar mee verder. 's Avonds verdien ik ook wat rust.
Nochtans zijn ze er ook niet vies van om af en toe de handen mee uit de mouwen te steken. Ze dekken gewillig de tafel, hangen een wasje aan het droogrek, ruimen hun kamertje op... Gisteren was het "precies kuisdag" volgens de kinderen. Elk kind met een vod in de hand en poetsen maar. Kei blij waren ze toen ze hun zwarte vodden mochten komen uitspoelen. Leep van mij natuurlijk. Ons huis is zo stinkvuil dat ge alrap een zwarte vod hebt als ge ergens over wrijft, maar dat kon het kinderplezier niet drukken natuurlijk.

Wist u trouwens dat zeggen dat ze moeten opruimen de beste manier om kinderen schoon aan 't spelen te krijgen is?

Het eerste deel van de paasvakantie doorstonden we met nog een windpokkindje. Trijn kreeg ze voor de paasvakantie, Mitte kreeg ze op de eerste maandag van de vakantie. Ondertussen zijn we er zo goed als vanaf. Olé!

In enkele beelden zagen de leuke dingen tijdens onze vakantie er tot hiertoe uit als volgt:


Zonder zwans het beste peter- en metercadeau ever!


Een van onze tuinbewoners. Onze kinderen laveren regelmatig tussen de kippenkakken, de takken en het bergje door om eitjes te rapen.


Klaas vindt rekenblaadjes maken het einde! En ook "keisaai" na 9 blaadjes na elkaar invullen.


Kinderen die onder elkaar gezelschapsspelletjes spelen, dat is fantastisch!


Wij hadden een restaurant hierthuis. Feilloze bediening en een bende rare snuiters aan tafel.


Mooie dametjes alhier!


Een jongen in huis die geen enkele letter ongemoeid kan laten. Alles moet eraan geloven.

De slechte momenten? Die zijn we al vergeten!

Oh, wat hou ik toch van jouw foto's!

Zo lief, Annelies! Merci :)

Om te reageren moet je ingelogd zijn...

Over grote jongens

We begonnen dit jaar aan een nieuw zevenjarenfeest. Deze keer is Klaas de gelukkige.
Gisteren ging de eerste activiteit door. Het bleek een topper te zijn! Dolenthousiaste en blije kinderen mochten we 's avonds afhalen.

Klaas wilde heel graag al een nieuwe brief van Wobbe krijgen. (Wobbe is het hoofdpersonage van het verhaal waar dit jaar mee gewerkt wordt.) Het liefst van al zou hij volgende week gewoon al de volgende activiteit doen en de rest van het verhaal luisteren.
Hij zal echter nog efkes moeten wachten. En samen met hem al zijn klasgenootjes. Heel de klas doet namelijk mee met het feest dit jaar. Hoe tof is dat?!


Ze viltten een muts, een wondermuts zoals Wobbe. (Ze deden uiteraard ook nog andere toffe dingen!) Op de muts kregen ze een struisvogelveer. Thuisgekomen nam ik nog rap een foto van Klaas met zijn muts, zo vlak voor het binnen gaan.

Ge moet dat nu eens bezien! Ik zie plots een vleugje van de grote jongen die mijn kind zal worden. Hoewel hij klein is voor zijn leeftijd, wordt hij toch "groot." Oh, ik verschoot toen ik daarstraks de foto's bekeek!


En omdat ik niet kan kiezen, krijgt ge gewoon de twee foto's in uw nek gedraaid. :)
Voor een groter formaat kan je gewoon doorklikken.

Om te reageren moet je ingelogd zijn...