Kindjes.Net

Op een vrijdag door de sneeuw van Broechem naar Neufchâtel-Hardelot rijden, ge moet daar toch lichtjes zot voor zijn.
Zeven uren zijn ze al onderweg, Tom en Trijn. En nee, nog niet aangekomen.

En dat allemaal voor een weekendje logeren bij haar meter.
Verzetten? Uhu. Maar meter Leen en Hugues vertrekken bijna naar het zuiden van Frankrijk voor minstens 9 maanden wonen en werken. Naar daar rijden is nóg verder!

"Tgoh, ze zullen wel honger hebben" denkt moeder.
"En zondag rijden we nog eens tot daar."

Ik gok dat de chauffeur van het kind ook een overnachtingske plant aldaar...

Om 15u werden er vier kinderen van school gehaald. Eentje daarvan dropten we in de thuisbasis aan de overkant van onze deur. Eentje vloog daarna onmiddellijk in haar bed wegens 'kakmuug'.
Nog drie kindjes beneden dus.
Buiten wat gemekker van muugte van nog een ander eentje was het zalig rustig in huis.
De boeken, weet ge nog?

Op de avondmenu: pannenkoeken wegens lichtmis. Geen grootschalig gebak zoals de afgelopen jaren voor de vrienden. Gewoon. Ons.

Deeg maken en bakken. Zo simpel kon het zijn. Geen gevulde pannenkoeken immers. Geen kookgedoe dus.

Met twee pannen vloog het deeg erdoor en dankzij het fantastisch zelfgefabriceerde deeg, had ik amper omziens naar de baksels.
Er was zelfs tijd om "zo'n papieren met lijntjes" door de printer te jagen voor de kinderen die nog eens wilden inkleuren.

Qua tijdsbesteding bijna het meest ideale avondmaal.

Totdat ge aan tafel zit. Het meest degoutante avondmaal!
4 kinderen voorzien van pannenkoeken met smeersel. Ieders om toer. Vooral de jongste had me bijna genekt omdat de wachttijd ver boven haar verwachtingen lag.
Na 3 à 4 pannenkoeken staakten ze hun goesting en dropen ze af van tafel.
Na 12 tot 16 pannenkoeken voor kindermondjes te voorzien, was ook mijn goesting over. No pannenkoeken for me.

Waarom ik er aan tafel niet ben op gekomen om de twee oudsten zelf hun pannenkoeken te laten prepareren... het moet in een vlaag van zinsverbijstering geweest zijn.

Op 1 januari 2011 sloot de bibliotheek van Broechem zijn deuren. We waren geen regematige gebruikers, wij. Het aanbod was er eerder beperkt en niet echt up to date. Maar kijk, ons kinderen waren toch vaak blij met wat extra leesvoer.
Meer dan een jaar zijn we niet naar de bib geweest. Tot vandaag...

Mitte sliep deze voormiddag. Dat schepte zowaar ruimte om na het middageten naar de bib te gaan. Trijn moest maar een keer wat langer wakker blijven.
Zo arriveerden wij kort na openingstijd in de bibliotheek van Ranst (hoofdfiliaal van onze gemeente.)

Dat moest dus mét de auto. 3,2km doet ge niet met 4 kleine kinderen te voet door een temperatuur van -5°C. Enfin, dat kan, maar niet ongestraft... Met de fiets ook niet. Niet alleen omwille van de temperatuur, maar vooral omwille van de praktische beslommeringen. De enige die deftig kan fietsen is Klaas en nu ook weer niet zo betrouwbaar om langs een gewestweg naar het volgende dorp te rijden. De bakfiets hebben we niet meer. Kortom, de auto.

We zwierden onze jassen in een hoekje.
Wat later volgden ook de truien. Alle graadjes die de Ranstse bewoners besparen op hun thermostaat, worden er in de bib van Ranst vrolijk doorgestookt.
Ik denk niet dat ik overdrijf als ik schrijf dat het daar bijna 25°C was. Daar staat ge dan met uw winterkleren. (Om over al die moeders nog te zwijgen die daar met hun kroost voor 15 minuutjes binnen lopen met hun volledige winteruitrusting om het lijf!)

Een uur lang verdrinken in boeken. Het was zowat het beste idee in weken om te doen met de kinderen.

En akkoord, Mitte had het na een dik half uur wel gezien en ontsnapte meermaals aan mijn moederoog, Trijn vertelde dat ze niet in haar broek had geplast (uhu!), het aankleden der kinderen en naar huis gaan kostte mij bloed, vooral zweet en tranen maar dat maken de 26 boeken die we meenamen meer dan goed.
26 boeken, da's goed voor een paar dagen stille kinderkens!

We losten zo ook wat vragen van de kinderen in. Zijnsvragen. Over mensheid en plantendom en dierenrijk.
Illustratiemateriaal bij het beantwoorden van moeilijke vragen, dat moet helpen.

Dank bibliotheek! voor het ter beschikking stellen van zoveel goed. Ik zou arm zijn als ik de informatiehonger van mijn twee oudsten zou moeten stillen in pakweg de Fnac. Want 26 boeken... en "er is er nog geen bij over werelden" (lees: planeten.)

Buiten wat oppervlakkigheden wordt er hier al een tijd niet veel geschreven over Fien en dat heeft zo zijn redenen.
Ze heeft het niet altijd gemakkelijk, die vijfjarige van ons. Daarover schrijven is -om het zacht uit te drukken- niet persé een plezier. Het zijn immers niet haar schoonste kantjes...

De meeste mensen kennen Fien als een lieve en flinke kleuter. Dat is ze ook, absoluut!
Maar die flinke, lieve kleuter durft hier thuis al eens te ontploffen. Dat gaat dan met gestamp en gebrul, huilen en weglopen. Ze is in zo'n gevallen voor weinig rede vatbaar. Compromissen vallen niet te sluiten.
Eigenlijk bedoelt ze het vaak niet zo. Ze weet immers wel hoe ze gepaster kan reageren op bepaalde situaties, maar dan plots is alle rede weg en ontploft de boel. Om futiliteiten, bagatellen,...

Vandaag was Klaas kop van jut. Hij mocht geen kamp bouwen op de mat want dan kon zij niet goed spelen. Klaas die niet wijkt voor de grillen van zijn zussen kreeg er dus stevig van langs. Hij nam een pak rammel van Fien in ontvangst.
Ik stond ondertussen aan het vuur en hield de boel vanop afstand in de gaten. Klaas huilde en uitte zijn misnoegen. Iets als "jij slaagt mij en ik doe helemaal niks!" Van zijn plannen wijken was nog geen optie, dus kreeg hij een nieuw pakske slaag.
En toen... deed ons colèrig bieke zichzelf pijn en kwam ze bij moeke huilen.

Het keukentrapke stond al klaar. Blijven zitten en afkoelen.
Terwijl de drie andere kinderen schoon verder speelden (ze bouwden zelfs geen kamp, ze maakten een glijbaan met de planken), brulde het oudste kind het kot bijeen. Luisteren naar moeder was er niet bij. Handen op de oren en "ik luister niet naar jou!" brullen, dat wel.

Ze koelde af. En moeders voelen dat, wanneer de temperatuur weer aanvaardbaar is en er binnen de persoonlijke cirkel van het kind mag getreden worden. Dan wordt er weer gepraat en aanvaard, geknuffeld en gehuild.

Even later ben ik dan weer trots op dat oudste kind als ze tegen zussen en broer kan zeggen "Ik ben nimeer wild, ik ben rustig nu. Laat mij maar efkes alleen spelen."

Haar groot-worden loopt niet onbezorgd en zonder slag of stoot.
Als moeder sta ik er vaak naar te kijken en denk ik "lief kind, ge maakt het uzelf niet gemakkelijk." Maar meer dan aan de kant staan en mijn armen uitsteken als ze valt, ze troosten en weer op pad zetten, kan ik niet doen.

We hadden een jarige gisteren. Een Trijntje die 3 werd.
Een jarige met diarree. Héél tof! Ze was niet in hare eet, maar verder liet ze het niet aan haar hart komen.

Vlaggetjes, een kroon, cadeautjes, taart en bezoek. Wat heeft een kind van drie nu in godsnaam meer nodig?
Een middagdut, dat ook... anders had ze het niet gered.

Stonden 's morgens klaar voor het feestvarken:
- Wafels (door papa gebakken de avond tevoren) om te trakteren in de klas.

- Cadeautjes en een kroon.

De jarige mocht haar versgemaakte tuniekje aandoen, werd een kroon aangemeten en mocht alvast de inhuizige geschenkjes ontdoen van hun papier.
Blijdschap alom, ik moet u dat niet vertellen.

Voorts van de rest waren we slecht georganiseerd want de kinderen waren een quart te laat op school!

's Middags haalde ik een glunderend kind op van school. En iedereen die ik onderweg naar de klas passeerde, wist dat Trijn jarig was. Fien was immers zo trots op haar kleine zus dat ze tegen ieder wie het horen wilde, vertelde dat Trijn drie werd.

's Namiddags kwam peter Jurgen met zijn kroost tot in Broechem. 's Avonds kwamen de verzamelde grootouders ook nog verjaardagskusjes uitdelen.
Uren van pret en vertier, gesmul en plezier!

Trijn nam volleerd de telefoontjes van andere verjaardagswensers aan. Spijtig dat we het telefoontje van haar meter misten.Trijn wacht al vol ongeduld tot zij dit weekend uit Frankrijk naar hier komt. "Leen komt nog naar mijn feestje hé moeke."

Een compleet verzadigd kind onder de wol des avonds!

De kerstvakantie is alweer een schoolweek voorbij en wat spijtig. Het was een fijne vakantie!
De eerste week bleef papa thuis dus dat was extra verlof. Even naar de winkel terwijl er iemand bij de kindjes thuis bleef. Geen gesleur en gejaag.
Ons kindjes vonden het vakantieritme algauw dik in orde. Slapen tot half negen. 's Avonds pas na acht uur in bed. Enkel Mitte verkoos een vroeger inslaapuur. Dat kleinste trezeke vloog rond 19u in bed, maar slapen deed ze voor 't eerst ook tot acht uur, half negen!

We gingen langs de mémé en langs oma en Pierre.

We vierden kerstavond thuis, Kerstmis met papa zijn familie bij nonkel Jelle en tante Sylvie in Merksem en nieuwjaar met moeke haar familie bij nonkel Wannes en tante Riet in Antwerpen. Zund alleen dat we nonkel Sander niet zagen. De kater die hij had meegebracht naar huis 's morgensvroeg was blijkbaar zo'n groot poezenbeest dat het hem belette uit zijn bed te komen in de namiddag.

Op 31 december gingen onze kindjes voor 't eerst nieuwjaarke zoete zingen. Moeke maakte hen alledrie een zak en ging mee op stap. Mitte bleef bij papa om de zangertjes aan onze deur te bedienen.

's Namiddags ontvingen we een delegatie jeneverzangers. Een deel oudleiding en leiding van de lokale Chiro die zo hun beste wensen komen betuigen. Moeder ging nooit mee drinken maar was wel steeds drankpost, zo ook dit jaar.
Zelfgemaakte jenever alhier. Cassisjenever van 2 jaar oud, van een half jaar oud en aardbeijenever.

En 's avonds bleven we voor de allereerste keer gewoon thuis. Geen feestgedruis, geen geregel met andere mensen, niet nog eens eten voorzien maar vooral! geen gesleur met beddekes en kinderslaapgerief en met kindjes naar huis rijden die veel te moe zijn.
Moeder en vader keken om middernacht even naar buiten en kropen daarna samen in bed.

Tussen het feesten door bleef het hier gewoon op en top vakantie. Laat ontbijten, fietsen, het interieur ombouwen tot boot, boeken lezen, spelletjes spelen op de iPad, tekenen, tellen, knutselen, zingen, verkleden,...
Wij genoten!

Om de vakantie te besluiten, sloten we af met het jaarlijkse peter- en meterfeest. Veel volk in ons huis. Veel plezier en heel gezellig!

Oh nee, wij waren niet blij dat de kinderen weer naar school konden gaan.

Hij is nogal eigenwijs bij tijden, onze Klaas.

Vanavond stond hij met het nagelborsteltje te spelen terwijl hij van mij zijn tanden moest poetsen.
Eerst handen wassen dan tanden poetsen was echter meneer zijn eigen volgorde.
Moeder zei nee omwille van praktische toestanden in de badkamer met vier kleine kinderen.

"Ik doe zoals de Kapitein."
"Wat doet de Kapitein?"
"Die zegt van Doe je eigen dingetje met je eigen willetje."
Moeder keek eens schuin.
"Doe maar lekker wat je wil hé, dát doe ik."

En zo had hij mij kei hard liggen natuurlijk!
Moeder lachte breed achter zijn rug en de zoon poetste eerst zijn tanden. Die grote mond moet immers onderhouden worden, nietwaar?

Op aanvraag. U kent dat wel.
Alhier met een reactie.

Meelezen mag uiteraard! Maar soms moeten we onze kinderen beschermen, nietwaar?
Als google over 10 jaar nog bestaat en er klasgenootjes of andere nieuwsgierigen onze kinderen opsnorren, mag de uitkomst in het voordeel van de kinderen blijven.

Het is een vernieuwd paswoord, dus doe niet de moeite om uw mailbox uit te pluizen naar het vorige.